Persoonlijke ervaringen

Anoniem verteld door mensen uit Moederheil

Adoptie

Toen ik op 16 jarige leeftijd door een fout van de belastingdienst mijn geboortenaam te lezen kreeg hadden mijn adoptie ouders toch wel wat uit te leggen. Ik kreeg te horen dat ik geadopteerd was, mijn moeder zou niet hebben kunnen zorgen voor mij. Ze was veel te jong, al wou ze geen afstand van me doen. Dat blijkt achteraf de reden waarom ik van 29 mei 1963 tot 31 maart 1966 op Moederheil heb gewoond.

Mijn adoptie vader was zoals gezegd werd meteen dol op mij. Ik zou een stil verlegen jongetje zijn, tot op die dag dat mijn adoptie vader een ballonnetje bij zich had. Hij blies het op en liet het toen los, zodat die door de kamer vloog. Geweldig, geweldig, nog een keer, nog een keer het ijs was gebroken.

Iedere dag vroeg ik aan C. wanneer komt pappa uit Grubbenvorst weer. C. was mijn verpleegkundige, ze was een hele lieve zuster. Ik voelde me meteen heel erg vertrouwd bij haar. Soms mocht ik mee naar haar kamer, als ze op weekend ging wilde ik altijd mee, wat natuurlijk niet kon en mocht. Het was C. of de papa uit Grubbenvorst.

Op 31 Maart 1966 ben ik dan ter adoptie afgestaan. Heb geweldige jaren gehad, er werd wel eens gevraagd of ik mijn eigen moeder nooit wilden opzoeken. Nee dit waren mijn ouders, toen mijn vader kwam te overlijden werd de drang wel groter. Maar ja waarom ik had het toch goed, mijn verhouding met mijn adoptie moeder is nooit zo heel goed geweest.

Toen zij kwam te overlijden, heb ik de knoop doorgehakt. Contact gezocht met FIOM en zij hebben hun werk gedaan. Mijn biologische moeder wilde geen contact, volgens de informatie wist haar partner en kinderen niet van mijn bestaan. Dus heb ik het hier ook bij gelaten, wilde geheelde wonden die er waren niet opnieuw open scheuren. Want volgens de informatie van het FIOM was mijn opa ook meteen mijn vader.

Dus ik heb het boekje gesloten, al hoop ik ooit toch te weten te komen wat er precies is gebeurd

Geef een antwoord