Excuses

Srebrenica

2022. Het is belangrijk dat de regering excuses aanbiedt aan onze VN-militairen die 27 jaar geleden in 1995 in Srebrenica machteloos moesten toekijken hoe 8000 moslims werden meegevoerd en afgeslacht. De militairen waren machteloos, omdat ze een onmogelijke opdracht hadden gekregen. Veel te licht bewapend en ze niet op de steun konden rekenen die ze nodig hadden om hun opdracht daar naar behoren te kunnen uitvoeren. Aan hun lot overgelaten, beschuldigd en getraumatiseerd achtergelaten, want in eerste instantie werd de Zwarte Piet gelegd bij de militairen. Overste Karremans had destijds heel wat uit te leggen. Maar wat doe je als je daar lichtbewapend staat tegenover een tot de tanden zwaar bewapende militaire overmacht? Na 27 jaar eindelijk erkenning. Dat werd tijd.

Toeslagenaffaire

In januari 2020 bood Rutte gedupeerden van de toeslagenaffaire excuses aan. Het aangetoonde institutioneel racisme door de Belastingdienst viel niet langer te ontkennen. De nasleep hiervan gaat echter nog jaren duren en de ouders van wie hun kind(eren) werd afgepakt, als gevolg hiervan, hebben het nakijken, want die zien ze niet meer terug. Excuses of niet.

Rawagede

In 2011 bood de Nederlandse ambassadeur excuses aan voor het bloedbad dat Nederlandse militairen in 1947 in het dorpje Rawagede op Java aanrichtten. 64 jaar hebben de nabestaanden hier op moeten wachten.

Geforceerde scheiding van moeder en kind

Tsja, en dan vraag je je af: wanneer zijn wij aan de beurt? Wij, de moeders, vaders en kinderen die ongevraagd geforceerd van elkaar werden gescheiden of aan hun lot werden overgelaten in de vorige eeuw. Omdat dat “beter” voor hen was op basis van de christelijke normen en waarden.

Ieder mens is voor God gelijk, behalve de ongetrouwde moeders in de vorige eeuw.

Lucas Verberne

Heb uw naasten lief; het was dus een daad van “menslievendheid”. De overheidsinstanties bepaalden dit gewoon en men had hier niets tegenin te brengen. Institutionele discriminatie door de Staat en kerk was de sociale norm. Deze doofpot zit op dit moment nog potdicht.
We hebben nog een lange weg te gaan, het binnenlandse onafhankelijke onderzoek moet nog starten, een parlementaire enquête is nog niet eens in zicht en ik hoop oprecht dat dit goed gaat komen. Er is een klein lichtpuntje, na alle commotie door diverse belangengroepen en individuele voorvechters voor deze zaak, is de overheid zich er ieder geval van bewust van dat dit de zoveelste nationale beerput is die vreselijk stinkt en die erkenning behoeft. Vandaar dat men eerder besloten heeft om, vooruitlopend op het nog te starten binnenlandse onderzoek, de zogenaamde Erkenningstafels in het leven te roepen. Om te praten met betrokkenen over welke vormen van erkenning voor hen van belang zijn. En dit gaande het onderzoek aan te passen indien de uitkomsten daarom vragen. Waarom? Omdat de overheid inziet dat de uitkomst van het onderzoek nog wel even gaat duren en er in de tussentijd een pleister op deze open wond geplakt kan worden om het leed wat te verzachten. En wellicht dat men deze pleister op termijn kan vervangen door een drukverband.

Want het blijft een open wond, erkenning of niet.

Lucas

Geef een antwoord