Enige weken geleden werd ik gebeld door de Projectgroep Afstand en Adoptie van het Ministerie van Justitie en Veiligheid met betrekking tot het onderzoek, Binnenlandse afstand en adoptie door het Verweij Jonker Instituut, dat door de afstandsgroepen naar de prullenbak is verwezen. Men was geïnteresseerd in mijn visie hierop, want men vindt het zelf een grondig en zorgvuldig onderzoek en de minister neemt binnenkort een besluit over hoe nu verder. Ik heb vandaag de onderstaande aanvullende email verstuurd.

“Terugdenkend aan ons gesprek van enige weken geleden wil ik graag nog even iets toevoegen. Je gaf aan dat er veel geadopteerden zijn die wèl tevreden zijn over hun adoptie. Dat bestrijd ik niet. Maar dat is ook niet het bezwaar wat de meeste afstandsgroepen hebben. Daar gaat het namelijk helemaal niet om. 

Waar het wel om gaat is het volgende. De meeste geadopteerden hebben geen idee wat zich heeft afgespeeld in de eerste periode van hun leven, voorafgaand aan hun adoptie. Hoe komt het dat ze dit niet weten? Omdat deze informatie hen bewust werd onthouden. De informatie over de omstandigheden waarin de moeder gedwongen afstand moest doen van haar kindje is in de meeste gevallen geheim gehouden door de instanties, organisaties en overheid. De sociale druk waaraan de moeder uiteindelijk bezweek en geen andere uitweg meer zag dan haar kindje te laten gaan, daarover werden zowel het kind als de pleeg/adoptieouders bewust niet geïnformeerd. Dat dit een levenslang trauma tot gevolg had, daar maakte zich niemand druk over. Daarnaast werden adoptieouders geïnstrueerd om uitsluitend de hoogstnoodzakelijke informatie aan hun adoptiekind te verstrekken en niet meer dan dat. Het adoptiekind heeft derhalve logischerwijs geen enkel idee van de traumatische ervaring van de natuurlijke moeder. Dit op zich is zeer kwalijk te noemen. Indien de adoptieouders goede ouders zijn geweest dan is het niet verwonderlijk dat er tevreden adoptiekinderen zijn. Niet vreemd, als hun traumatische verleden is uitgewist of hen zelfs de toegang daartoe volledig onmogelijk is gemaakt. 

Met andere woorden het gaat dus om de traumatische ervaring waaronder je kind van je werd afgenomen (geroofd). Het gaat om de tegenwerking als kind om achter de details te komen van waarom jouw ouders je hebben afgestaan, de boosheid, de frustratie, de pijn, het verdriet van de permanent verwoeste relaties tussen ouders en kinderen. Het gaat om de geschiedvervalsing, het “corrigeren” van jouw geboortegegevens, de wetenschap dat je je natuurlijke familie voor altijd kwijt bent door toedoen van de Staat, Kerk en maatschappij. Dat àls de relatie met je natuurlijke familie überhaupt al hersteld kan worden, dat jou een groot deel van je leven is afgenomen en dat je dat nooit meer terugkrijgt. Beschadigd voor het leven. 
DAT is waar het om gaat. Dus adopties hebben hier slechts ten dele iets mee te maken. Maar ook daar is genoeg fout mee gegaan.

Stel je anders eens voor dat je vandaag te horen krijgt dat je je eigen kind permanent moet opgeven. Definitief. En dat je daar zelf niets over te vertellen hebt. Probeer je eens voor te stellen dat het jou overkomt, met jouw eigen kinderen. Misschien dat dit het besef aanwakkert. 
Ik hoop dat je hierdoor beter zult begrijpen waarom de afstandsgroepen zo gedreven zijn in hun strijd voor erkenning en gerechtigheid

Met vriendelijke groeten,

Lucas Verberne
www.moederheil.nl

Geef een antwoord