Ik las een bericht van iemand die erg blij is met haar adoptie. Dat is prachtig, maar laten we het niet mooier maken dan het is. Ik besloot om erop te reageren. Helaas heeft de betreffende persoon niet gereageerd op mijn reactie.
Mijn reactie:
Ik vraag me af of je biologische moeder, vader en hun/jouw biologische familieleden net zo blij als jij zijn, met dat ze je ter adoptie hebben afgestaan. In de meeste gevallen is namelijk het tegenovergestelde waar. De meeste geadopteerden hebben geen idee van de omstandigheden en het verlies van de biologische ouders vóór de adoptie. Het afstaan van hun baby’s was in de meeste gevallen een daad van wanhoop, levenslang verlies en verdriet.
Om nog maar te zwijgen over het preverbale trauma dat zich veelal tijdens de midlifecrisis voor de geadopteerden openbaart. Want het moederloos achterblijven, al is het maar gedurende een paar maanden, beschadigt een baby voor het leven. Zodra geadopteerden onderzoek gaan doen en de waarheid over hun eigen verleden (de periode tussen geboorte en adoptie) ontdekken, slaat de realiteit toe.
Pas als je je eigen persoonlijke historie kent, en dan met name de omstandigheden waardoor je bent afgestaan en het diepe verdriet dat daarmee gepaard gaat voor alle betrokkenen, pas dan kan je beoordelen of je blij met je adoptie kunt zijn. Zolang je dat niet weet kan je die beoordeling, vanwege je eigen onwetendheid, simpelweg niet maken.
De statistieken over afstand doen, adoptie en levenslang trauma zijn ronduit schokkend. De cijfers met betrekking tot psychische hulp als gevolg van afstand en adoptie en zelfs zelfmoord zouden een eyeopener moeten zijn.
Een paar interessante video’s en artikelen over adoptie die de moeite waard zijn om te weten:
Credit top image: Image by rawpixel.com on Freepik
