Categorie: 2024 Pagina 1 van 3

Foto’s Moederheil en Valkenhorst

Op 18 december 2025

In 2021, 2022, 2023, 2024, 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Foto's, Gebouw, Historie, Kerk, Media, Nonnen

Alleen voor leden

Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.

Nieuwe aanmelding?

Registreer je eenmalig op de pagina Registratie.

Al geregistreerd?

Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen.
Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites.
Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.

Verschil tussen Registreren en Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Stel je wachtwoord opnieuw in.

Vragen?

Neem contact met me op.

Acceptatie voorwaarden

Door je te registreren, in te loggen op deze website of deze website te bezoeken accepteer je de voorwaarden gesteld in het protocol.

Dilemma

Door Lucas Verberne

Op 7 september 2025

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Historie, Kerk, Opinie, Rijksoverheid

Oorspronkelijk gepost op 2 januari 2025

Een jaar of twee geleden ontstond er een situatie waarbij ik in conflict kwam met mijn eigen principes. Nooit eerder voelde ik mij zo in een hoek gedreven, door derden gepaternaliseerd en betutteld en besloot ik om mijn principes hoog te houden.

Het heeft mij lang verbaasd hoe het toch eigenlijk kan dat er ruim 28.000 afstandskinderen en nog eens tienduizenden afstandsouders (vaders meegerekend) in Nederland zijn, maar dat er nog nooit vanuit de betrokken instanties enig formeel respect of empathie is betoond aan deze grote groep getraumatiseerde mensen. Je kind afgenomen, je ouders en families kwijt en niemand die er tot op de dag van vandaag nog wakker van ligt. De kerk niet, de overheid niet en de maatschappij niet.

Toen ik in 2018 Moederheil.nl startte, was het mijn diepste wens om ergens in Nederland een plek te hebben waar alle slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland hun verdriet en emoties over hun persoonlijke verlies kunnen verwerken. Na een herhaalde oproep meldde zich een groep enthousiaste mensen die zich net als ik hard wilden maken voor de realisatie van een monument in Breda. Aangezien Moederheil/Valkenhorst in Breda had gestaan, was dit dan ook de meest voor de hand liggende plaats.

Twee jaar lang duurden de gesprekken met de lokale overheid en de politiek bleek een keiharde noot om te kraken. Het was een zware bevalling en na twee jaar “ongehuwde zwangerschap“ kwam het hoge woord eruit: de lokale politiek ging niet akkoord met onze roep om een monument en men besloot dat een eigen initiatief van de gemeente politiek gezien beter was.
Het besluit daartoe had de gemeente zelfs al genomen en wij werden hierover pas achteraf geïnformeerd. Schaamteloos en respectloos drukte de gemeente ons aan de kant. We kregen nog slechts de gelegenheid om de “plaatjes in te kleuren”.

Mijn nekharen stonden overeind. Ik was in shock. Net zoals er 60 jaar geleden voor ons werd besloten dat het beter voor ons was om ongehuwde moeder en kind van elkaar te scheiden, zo’n gevoel kreeg ik opnieuw bij dit voorstel dat inmiddels al een besluit was.

Alternatief

Voor mijn gevoel zag ik dat de geschiedenis zich herhaalde. Ik kon het niet bevatten en het raakte mij diep. De lokale politiek had de beslissing al genomen voor realisatie van haar eigen alternatief: een muurschildering en de denktank werd gevraagd om input. Voor mij was het gewoon te pijnlijk dat wij alleen nog maar de plaatjes mochten inkleuren, terwijl het mijn doel was dat wij, de betrokkenen, zelf konden bepalen hoe het plaatje er zou moeten uitzien.

Ik kon mij niet verenigen met het opzij zetten van het monument en dit door de gemeente Breda doorgedrukte idee als alternatief te accepteren; ik kòn hier gewoon geen deel van uitmaken en besloot om mezelf terug te trekken uit dit door mijzelf geïnitieerde initiatief. Het voelde als een dolksteek in de rug.

Wij bepalen wel wat goed voor je is

Muurschildering

Ik juich elk initiatief toe dat er, op welke manier dan ook, aandacht wordt geschonken aan de vergeten geschiedenis van de slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland.

Maar het feit dat ons initiatief door de lokale politiek van tafel werd geveegd en vervangen met een door de gemeente bepaalde alternatief, was voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ons leed is geen toeristische attractie en dient dit ook niet te zijn!

Waarom is dit voor mij zo belangrijk? Omdat er voor mij een enorm verschil is tussen de functie van een monument en een muurschildering. Laat ik dit kort hieronder verduidelijken in het onderstaande schema.

	Monument	Muurschildering
Doelgroep	Betrokkenen	Geïnteresseerden, toeristen
Doel	Verwerking emoties, zoals rouw, pijn en verdriet	Toeristische attractie
	Plaats voor het uiten van respect	Opfleuren van de stad, toeristische rondgang
	Bedoeld om ons *leed* te gedenken	Bedoeld om te informeren
Functie	Reflectie zoals bij een grafsteen op een begraafplaats	Attractie stadswandeling
	QR-code naar web pagina met achtergrondinformatie over het hoe en waarom van het monument	QR-code leidt naar website van de maker ipv aanvullende informatie over het doel

Het gevoel dat de autoriteiten en instanties voor de moeders en kinderen van destijds bepaalden wat goed voor hen was en daarmee tienduizenden getraumatiseerden achterlieten. En dat de geschiedenis anno nu zich gewoon herhaalt.

Aanvulling

Begrijp me niet verkeerd, ik betwist de kunstzinnige uiting niet. En ik maak graag een compliment aan allen die zich ervoor hebben ingezet. Ik had graag gezien dat het een aanvulling was geweest op een monument, in plaats van een vervanging.

In mijn kritische optiek zie ik dat de realisatie van een monument politiek en juridisch wordt uitgelegd als een acceptatie van betrokkenheid bij de gedwongen afstand van baby’s. Ergo, een gedeelde schuldbekentenis en dito aansprakelijkheid. Dàt is mijns inziens waarom de overheid niet wenst mee te werken aan de realisatie ervan. Dat kost geld en gezichtsverlies.
De neutraliteit van een muurschildering wordt onderstreept door het informatieve karakter ervan. Hierdoor blijft de overheid buiten beeld. Het is dus het politieke spel van: hoe veeg ik mijn eigen juridische straatje schoon? Dit is dan ook de reden waarom ik principieel geweigerd heb om mee te werken aan de muurschildering. Ik heb mij niet voor het karretje van de gemeente Breda willen laten spannen.

Het argument van de gemeente dat een monument te duur is is volstrekte onzin, aangezien wij hebben aangegeven het monument zelf te willen financieren, d.m.v. giften, crowdfunding en subsidies. Dus het enige waar wij om vroegen was een lokatie voor het monument. Meer niet. Het was gewoon een politiek spel dat hier werd gespeeld: hoe ontwijken we onze aansprakelijkheid als gemeente Breda? Door te kiezen voor een muurschildering in plaats van een monument.

Realisatie

De burgemeester heeft de muurschildering vol trots gepresenteerd, met woorden die hij letterlijk had gekopieerd van deze website en zonder rekening te houden met auteursrecht, ondersteund door enige woorden van betrokkenen.
Mijn oprechte complimenten aan de kunstenaar Nils Westergard voor de kunstzinnige uiting. Breda is een toeristische attractie rijker voor de stadswandeling, want meer dan een toeristische attractie is de gerealiseerde muurschildering niet.
Het doet in mijn optiek geen eer aan de gevoelens, emoties en behoeften van de slachtoffers. Immers, het ging ons om een monument waarvan wijzelf konden bepalen hoe het eruit zou gaan zien. In plaats daarvan bepaalde de gemeente hoe en wat en konden wij alleen nog maar de plaatjes inkleuren.
De zichtbare QR-code bij de muurschildering leidt naar website van de maker ipv aanvullende informatie over de achtergrond van het monument zoals wij voor ogen hadden.

Ik vind het respectloos dat de Gemeente Breda NIET naar ons heeft geluisterd. Ons leed was van ondergeschikt belang aan het politieke en vooral het juridische belang van de gemeente. Want van acceptatie van aansprakelijkheid door de overheid kon al helemaal geen sprake zijn. Op alle fronten heeft de Gemeente Breda onze behoeften naast zich neergelegd en op eigen houtje besloten tot wat de gemeente vindt dat goed voor ons is; het is een herhaling van de geschiedenis. Ik ben hier furieus over. Het is dan ook precies de reden dat ik er op deze website verder geen aandacht meer aan besteed. Er is niets veranderd in de afgelopen 60 jaar: de politiek speelt mooi weer en doet alsof haar neus bloedt.

De tijd en vooral de politiek is niet rijp voor een Nationaal Monument voor Gedwongen Afstand van Baby’s in Nederland.

#principes, #eer, #verantwoordelijkheid, #oprechtheid, #respect, #rouw, #leed #BredaNu

Onbesproken Misstanden

Door Lucas Verberne

Op 12 juni 2025

In 2024, Archief, Berichten, Opinie

Oorspronkelijk geplaatst op 9 december 2024

De laatste tijd is er in de media meer aandacht voor de gevolgen van adoptie. Helaas schetst men nog maar al te vaak een onvolledig beeld. Het is belangrijk om te beseffen dat er voorafgaande aan adoptie er al een heel traject heeft plaatsgevonden voor zowel de biologische moeder als het kind. Veel mensen zijn zich hier niet van bewust. In deze periode zijn de trauma’s ontstaan bij moeder en kind.

Misstanden

*40x in plaats van 4x zo vaak neiging tot suïcide door afstandsmoeders en afgestane kinderen*

In de praktijk deden ongehuwde moeders zelden vrijwillig afstand van hun kind. Onder zware religieuze, sociale en familiale druk zagen velen zich uit wanhoop, genoodzaakt om hun baby af te staan. Deze psychologische dwang leidde bij zowel moeder als kind tot diepe, levenslange trauma’s.
Er werden kijk- en selectiedagen georganiseerd waarop aspirant-adoptieouders baby’s konden uitkiezen. De belangen van de adoptieouders kregen vrijwel altijd voorrang boven het welzijn van het kind en de rechten van de biologische moeder.
Er zijn talloze getuigenissen over ernstige misstanden in adoptiegezinnen, waaronder (seksueel) misbruik, verkrachting, systematische mishandeling en psychisch en fysiek geweld.
Baby’s werden gedrogeerd om hen rustig te houden. Ook babysterfte door verwaarlozing en het gemis van moederlijke zorg is gerapporteerd.
Zowel ongehuwde moeders als hun buitenechtelijke kinderen werden gestigmatiseerd, gediscrimineerd en sociaal gemarginaliseerd. Ongehuwde moeders werden vaak bestempeld als promiscue; hun kinderen als ‘bastaard’. Baby’s met een vermeend lager IQ of een ‘rugzakje’ werden veelal geplaatst in kansarme milieus, wat wijst op een bevooroordeelde en discriminerende selectieprocedure.
Er was sprake van structurele, systematische en maatschappelijke vernedering, verwaarlozing en het uitwissen van identiteit: door adoptie verloren kinderen hun naam en daarmee hun afkomst en geschiedenis. Het psychisch leed leidde in veel gevallen tot ernstige psychologische schade, preverbaal trauma en zelfs zelfdoding.
Uit onderzoek is gebleken dat het aantal suicides onder afgestane kinderen en afstandsmoeders 4x hoger ligt dan het landelijk gemiddelde. Uit een recente studie in de VS blijkt dat dit cijfer zelfs 40x hoger ligt!
De rol van kerkelijke instellingen was groot: dogma’s, verzuiling en seksuele misstanden door geestelijken speelden een sturende rol in het beleid en de praktijk. Niet-gedoopte baby’s werden in ongewijde grond begraven. De exacte identiteit van de babylijkjes die later werden opgegraven op het terrein van Moederheil, evenals hun huidige rustplaats, blijft onduidelijk.
Geheimhouding werd in veel gevallen afgedwongen. Zowel de biologische moeder als het afgestane kind mochten vaak nooit meer over de gebeurtenis spreken. Deze cultuur van stilzwijgen diende het systeem waarin de kinderroof ten behoeve van adoptie werd gelegitimeerd, wat in strijd is met de universele rechten van de mens.
De belangen die speelden waren omvangrijk. Adopties moesten hoe dan ook doorgang vinden om te kunnen blijven voldoen aan de groeiende vraag. Het afpakken van buitenechtelijke kinderen was dan ook een eenvoudige oplossing om hierin te voorzien.

De adoptiepraktijken in Moederheil en vergelijkbare instellingen vragen om erkenning, transparantie en gerechtigheid voor de getroffen moeders en kinderen.

In de documentaire “Dossier Afgestaan” van de NTR wordt belicht hoe gelukkig de adoptieouders zijn met hun nieuwe aanwinst en hoe liefdevol de verzorgsters omgingen met de kroost, de mededeling van de oud-medewerkster van de Raad voor de Kinderbescherming die aangeeft dat de aanpak van destijds geen schoonheidsprijs verdiende.

Helaas ontbreekt de achtergrond en context bij dit “positieve” beeld. Het ging namelijk ten koste van anderen (moeders en kinderen). Over het trauma dat aan de adoptie vooraf ging wordt niet gesproken. De zwarte wolk die schuilgaat achter de prachtige roze adoptiewolk.
De jonge moeders die buiten op twee hoog in de vensterbank van het moederhuis stonden om zichzelf van het leven te beroven als gevolg van wat hen was aangedaan. En de zelfdodingen van talloze geadopteerden op latere leeftijd. Daar hoor je niemand over.

Het is belangrijk dat de buitenwereld wordt geïnformeerd over wat zich destijds heeft afgespeeld, maar dan wel het complete verhaal. Niet alleen de positieve (minder ernstige) krenten uit de pap. Voor de leek is datgene wat tot dusver is getoond op zich al schokkend. Dat het nog veel ernstiger was dan waar tot dusver aandacht voor is geweest, daar heeft nog niemand bij stilgestaan.

Het is niet voor niets wrang dat een beschadigde moeder als Trudy Scheele opnieuw met haar leed door de rechtbank, overheid en de kerk volledig in de kou wordt gezet. “Dan had ze dat 50 jaar geleden maar moeten aangeven”. Het is overduidelijk dat overheid en kerk geen enkele boodschap hebben aan de verwoesting die zij zelf bewust hebben aangericht bij tienduizenden Nederlanders. Door de psychische en emotionele schade te bagatelliseren en te negeren veegt men simpelweg het eigen politieke, religieuze en maatschappelijke straatje schoon. De slachtoffers staan in de kou…

De burgemeester van de Gemeente Breda die vol trots een door de gemeente geïnitieerde muurschildering als “beter passend” alternatief presenteert voor de slachtoffers van Moederheil, terwijl de beschadigde slachtoffers van Moederheil specifiek vroegen om een eigen monument te mogen plaatsen, is een mooi voorbeeld van hoe weinig respect de overheid heeft voor het leed van de slachtoffers. Er is werkelijk geen enkele bereidheid om naar de slachtoffers te luisteren en hen tegemoet te komen.

Het politieke, religieuze en maatschappelijke belang is schaamteloos!

Is adoptie een redding???

Lucas

#NPO, #NTR, #trauma, #adoptie, #afstand, #mensenrechtenschending

Nadat je bent ingelogd kan je op het bovenstaande artikel reageren.

Spectaculaire vondst

Door Lucas Verberne

Op 3 juni 2025

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, DNA, Historie, Onderzoek, Opinie, Persoonlijke ervaringen

Alleen voor leden

Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.

Nieuwe aanmelding?

Registreer je eenmalig op de pagina Registratie.

Al geregistreerd?

Verschil tussen Registreren en Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Stel je wachtwoord opnieuw in.

Vragen?

Neem contact met me op.

Acceptatie voorwaarden

Door je te registreren, in te loggen op deze website of deze website te bezoeken accepteer je de voorwaarden gesteld in het protocol.

1900 ontbrekende baby’s

Door Lucas Verberne

Op 3 juni 2025

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Historie, Onderzoek, Rapporten

Oorspronkelijk gepost op 26 november 2021

In de loop der jaren heb ik een aantal interessante gegevens weten te verzamelen. Helaas beschik ik niet over broninformatie en kan ik de gegevens dus niet verifiëren. Maar ik vind deze informatie niettemin belangrijk genoeg om met jullie te delen, want het roept bij mij een aantal vragen op.

Cijfers

In de periode 1956 – 1984 vonden er zo’n 5000 geboorten plaats in Moederheil. In totaal, over de gehele periode, gemiddeld 178 per jaar, ofwel nog geen 15 per maand. Dit betreft alle geboorten van de reguliere kraamkliniek inclusief de “onechte” baby’s. Tevens geldt dat het hierbij ook om meerdere geboorten van een en dezelfde moeder kan gaan. Dus het aantal vrouwen is lager dan het aantal geboorten.

Het is mij vooralsnog onbekend hoeveel procent van deze 5000 geboorten ongetrouwde moeders waren. Van deze 5000 baby’s is een klein deel overleden in het kraambed. Ook is nog onbekend hoeveel van deze baby’s van ongetrouwde moeders stierven door vroegkinderlijk trauma als gevolg van een gebrek aan moederliefde en -zorg.

Sterftecijfer als gevolg van vroegkinderlijk trauma

Het overgrote deel betrof geboorten van gehuwde vrouwen. Dus voornamelijk kinderen van gehuwde vrouwen die opgroeiden bij de eigen ouders of familie.
In totaal zijn er in de genoemde periode zo’n 600 kinderen vanuit Moederheil/Valkenhorst geadopteerd. Dat zijn er over de gehele periode genomen gemiddeld zo’n 21-22 per jaar, ofwel nog geen 2 per maand. De exacte aantallen varieerden per jaar. Om een idee te geven: in 1962 zijn er 24 ongehuwde moeders bevallen in Moederheil.

Als René Spitz op een sterftecijfer komt van 37,3% door vroegkinderlijk trauma, oftewel ruim een derde, dan is het des te interessanter om te weten hoeveel kinderen in dezelfde periode zijn afgestaan in Moederheil.
Op basis van de cijfers van Spitz, betekent dat dat het aantal van 600 adopties grofweg het resterende (overlevende?) deel is van het totaal aantal afgestane kinderen. Dat is dus ruwweg 2/3. Voor het gemak heb ik even geen rekening gehouden met de kinderen die wel werden afgestaan, maar nooit geadopteerd, want daar heb ik geen cijfers van.

Als 600 dus 2/3 is en de percentages van Spitz vergelijkbaar zijn met die van Moederheil, dan betekent dit dat er zo’n 300 (!) kinderen in dezelfde periode òf nooit zijn geadopteerd en/of zijn overleden in Moederheil!
Er zitten natuurlijk wel een aantal onzekere factoren in mijn aannames, maar al zouden het er 100 zijn, dan nog is dat een schrikbarend hoog aantal. Rijst de vraag, wat is er met deze kinderen gebeurd en waar zijn de rapporten die deze cijfers kunnen staven? En waar zijn ze begraven, want ongedoopte kinderen werden niet begraven in gewijde grond (lees de religieuze hypocrisie).

Hoe hoog was het sterftecijfer als gevolg van vroegkinderlijk trauma in heel Nederland? Ook 37,3%?

Uit de gepubliceerde onderzoeksresultaten van het Verweij-Jonker Instituut (VJI) valt op te maken dat FIOM over 2500(!) Moederheil dossiers beschikt. Dit omvat de periode van Moederheil vanaf 1956-1972. Meer informatie betreffende het VJI-onderzoek is hier te lezen.

Ik vraag me af in hoeverre zich dit verhoudt tot het totaal aantal geboorten van 5000. Het is namelijk de helft! De periode van de FIOM dossiers is minder ruim dan de periode van de 5000 geboorten, dus de kans dat het aantal toeneemt wanneer we de volledige periode bekijken (tot en met 1984) is groot. En hoe verhoudt zich dit tot het eerder genoemde aantal adopties van 600 in de periode 1956 – 1984?

5000 geboorten – 2500 afstandsdossiers – 600 adopties =
1900 ontbrekende afgestane baby’s
Waar zijn deze baby’s gebleven?

Als Fiom 2500 Moederheil dossiers heeft en er waren 600 adopties in de genoemde periode, waar zijn dan de ontbrekende afgestane 1900 baby’s gebleven? Hoeveel kinderen zijn in andere instellingen, hoeveel binnen de eigen families geplaatst en hoeveel zijn ervan overleden?

Broodnodig onderzoek

Het is zo belangrijk dat hier grondig onderzoek naar gedaan wordt, zodat concrete cijfers boven komen drijven, waar gefundeerde conclusies uit getrokken kunnen worden.

Terugblik

Door Lucas Verberne

Op 29 december 2024

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Functionaliteit, Opinie

Lieve mensen, betrokkenen en geïnteresseerden,

Ik wil jullie allereerst hartelijk bedanken namens mijzelf en Moederheil.nl. Het begon voor mij uit onvrede en frustratie over het feit dat er tot die tijd vrij weinig informatie over Moederheil en Valkenhorst online te vinden was. De informatie die er was, was erg versnipperd en verspreid over diverse instituten en organisaties. Voor mij was de noodzaak om hier enige structuur in aan te brengen dan ook hoog, want ik merkte al jaren dat ik niet de enige was die hierbij vastliep. Vandaar mijn Moederheil initiatief op Facebook en deze website. De reacties die ik tot op heden heb ontvangen zijn allen zeer positief en daar ben ik jullie allen dankbaar voor.

Wat begon als een simpele website is inmiddels uitgegroeid tot een grote website met veel informatie voor ons allen. Met ruim 12.000 wereldwijde bezoeken in het afgelopen jaar voelt het voor mij als een eer dat de behoefte aan betrouwbare informatie erg groot is en men dit blijkbaar vindt op deze website. 40.000 bezoeken aan de website in de afgelopen 3,5 jaar en een groeiend aantal geregistreerde leden en gastleden maken dat ik erg tevreden ben over de belangstelling voor Moederheil.nl, waarmee ik in 2018 begon.

Privacy

De mensen die het leed van gedwongen afstand is aangedaan komen schoorvoetend met hun ervaringen naar buiten. En dat snap ik wel. Het kost vele tientallen jaren om je trauma te verwerken en velen hebben deze pijnlijke geschiedenis permanent uit hun geheugen verbannen. Slechts een enkeling durft erover te praten en een nog veel kleinere groep heeft de moed gevonden om er letterlijk mee naar buiten te treden. Dat je je er niet (meer) voor hoeft te schamen, die boodschap is nog niet bij veel mensen geland. En dat is triest, maar wel de realiteit.

Het is voor mij erg belangrijk om betrokkenen de ruimte te bieden om hun eigen ervaringen in alle beslotenheid met elkaar te kunnen delen. Dit is mogelijk doordat veel persoonlijke ervaringen alleen te lezen zijn nadat je bent ingelogd. Hierdoor blijft de privacy van iedereen gewaarborgd. Je kan je ervaringen publiekelijk of privé (binnen de besloten groep) en al of niet anoniem met andere ervaringsgenoten delen. Die keuze bepaal je zelf. Wil je je ervaringen op deze website delen, neem dan contact met me op.

Lidmaatschap website

Om de privacy van de leden en de integriteit van de website te waarborgen moet ik als particulier hier jaarlijks in investeren. Moederheil.nl is een particulier initiatief en geen stichting of vereniging. Tot dusver heb ik deze kosten altijd voor mijn rekening genomen, maar inmiddels lopen die kosten als gevolg van prijsstijgingen aardig op. Moederheil.nl ontvangt geen subsidie en is aangewezen op donaties, maar die dekken de kosten helaas niet.
Ik heb dan ook plannen om medio 2025 de kosten te gaan verrekenen, d.m.v. een bescheiden maandelijkse bijdrage van €1 voor het lidmaatschap. Oftewel €12 per jaar. Maar zover is het nog niet. Het openbare deel van de website blijft kosteloos. Het is een non-profit initiatief en het is niet mijn doel om aan deze website te verdienen. Tot die tijd blijft het lidmaatschap gewoon gratis.

2025

In het komende jaar zullen er een aantal zaken verduidelijkt gaan worden. Allereerst de voltooiing van the Onderzoek Binnenlandse Afstand en Adoptie door Micha de Winter en de presentatie van zijn rapport. En anderzijds de reactie op dit rapport door de overheid. Zelf zou ik heel graag ook een reactie willen zien van de kerk, tenslotte weet de kerk wonder boven wonder telkens buiten beeld te blijven, terwijl zij de grondslag is van het hele concept “afstand onder dwang”. Zonder de invloed van de kerk had niemand zich druk gemaakt over het “ongehuwde moederschap” en was ons deze ellende bespaard gebleven.

Wat ik in ieder geval positief vindt is dat interlandelijke adoptie wordt afgeschaft in Nederland. Hiervoor neemt men ruim de tijd, afbouwen in 6 jaar tijd, maar toch. Hoe en of dat gaat werken, we zullen het zien. En wat dit gaat betekenen voor binnenlandse adopties, dat moeten we nog maar afwachten. Het gaat in ieder geval een hoop mensen trauma’s schelen, al hebben wij als huidige groep, daar verder weinig baat meer van.

Ons belang zit hem vooral in de erkenning van de ellende die ons is aangedaan door de overheid en de kerk. Alleen dat al is een gigantische strijd op zich en het is nog maar afwachten in hoeverre wij daadwerkelijk door beide partijen serieus genomen gaan worden. Heel eerlijk gezegd, met de wijze waarop dit tot dusver is gegaan, heb ik er weinig vertrouwen in. Maar goed, we gaan het zien. Ik durf in ieder geval te stellen dat alle betrokkenen die in de afgelopen tientallen jaren hiervoor op de barricaden hebben gestaan, om op te komen voor onze belangen en rechten, er werkelijk alles aan gedaan hebben om dit te bewerkstelligen.

Lieve mensen, het ga jullie goed en ik wens jullie een vreugdevolle jaarwisseling.

Vriendelijke groet,

Lucas Verberne

Ervaringen delen

Door Lucas Verberne

Op 25 december 2024

In 2024, Archief, Berichten, Functionaliteit, Instructie, Persoonlijke ervaringen

De emoties die het gevolg zijn van de gedwongen afstand gaan diep. En veel zit ook diep verborgen omdat we het hebben weggestopt. En af en toe, als de omstandigheden er aanleiding toe geven, raakt het je plotseling. We zien iets op tv of praten met mensen en …bam. Je persoonlijke gevoelens spelen op. Het zijn deze emoties die diep zijn weggestopt en die eigenlijk nooit een plekje hebben gekregen in je leven.

Steeds vaker verschijnen er boeken over afstand en adoptie. Mensen schrijven het van zich af en wat zo waardevol is, is de feedback van anderen. Mensen herkennen zich in deze ervaringen en dat maakt emoties los en tegelijkertijd werkt het helend om het er met anderen over te hebben.
Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het delen van je eigen historie met ervaringskundigen voelt als een warme deken. Schrijf je verlies van je af. Voor jezelf, privé of deel het hier met anderen. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Het helpt echt bij de verwerking van je pijn.

Schrijf je ervaringen van je af
Hou het voor jezelf of deel het met anderen

Ook vanuit een historisch perspectief gezien is het belangrijk dat de buitenwereld geïnformeerd wordt over wat zich hier heeft afgespeeld en vooral wat het met ons doet. De persoonlijke gevolgen en de frustraties over je verlies. Vandaar dat het belangrijk is dat onze ervaringen ook door anderen worden gelezen. Hierbij gaat het om de ernst van de ervaring en niet om de betrokken personen.

Voel je net als ik de behoefte om je ervaringen te delen met andere ervaringsgenoten? Als je hebt besloten om je ervaringen op te schrijven en te delen dan kan je dat op verschillende manieren doen.

Openbaar

Anoniem of niet

Je kunt je ervaringen al of niet anoniem op de website delen, besloten of openbaar.
Het wordt dan gepubliceerd onder Berichten>Persoonlijke Ervaringen. En alleen jij bepaalt wie dit kan lezen. Alleen ingelogde leden kunnen er op reageren.

Stuur me jouw ervaring via email en ik zorg ervoor dat het hier geplaatst wordt. Aan jou de keus of je je naam eronder wilt hebben of niet, dus geef dan ook even aan als je kiest voor anonimiteit.

Besloten

Alleen voor ingelogde leden

Maar het kan ook alleen besloten getoond worden, alleen voor mensen die zijn ingelogd, binnen het besloten deel van de website. Dan stel ik je ervaringen zo in dat dit uitsluitend te lezen is voor ingelogde leden. Alleen ingelogde leden kunnen er dan op reageren.

Kom je er niet uit? Neem gerust contact met me op om erover te praten.

Lucas

_{Image by katemangostar on Freepik}

Bob

Door Lucas Verberne

Op 25 december 2024

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Documentaires, Media, Persoonlijke ervaringen, Podcast

Podcast

Bob is een zesdelige podcast over Elisa, vierentachtig jaar en verliefd.. op Bob. Een man van wie haar drie dochters tot dan toe nog nooit van hadden gehoord, maar over wie hun moeder niet meer kan zwijgen. Maar wie is Bob en heeft hij wel echt bestaan?

Vanuit haar kamer in een bejaardentehuis in Antwerpen vertelt Elisa dat Bob haar buurjongen was in 1947. Ze spraken soms af in het voortuintje van een leegstaand huis. Om te praten, geheimen te delen en kusjes te geven…

Maar dan raakt Elisa zwanger en wordt ze door haar vader naar een klooster gestuurd om haar uit het zicht van de buren en de handen van Bob te houden. Met een kindje in haar buik ging ze naar binnen en kwam met lege handen weer naar buiten. Elisa twijfelt niet aan haar eigen verhaal. Maar haar drie dochters, die tot voor kort de naam Bob nog nooit uit haar mond hadden horen komen, weten niet wat ze moeten geloven. Rakelt hun moeder een groot familiegeheim op, of kan ze feit en fictie niet meer uit elkaar houden?

In zes afleveringen gaan Nele Eeckhout, Siona Houthuys en Mirke Kist op zoek naar de waarheid. Maar hoe vind je iemand die misschien niet bestaat?

Beluister de podcastserie op Spotify

Bron: Quomodo, VPRO

De verloren zaak van José

Door Lucas Verberne

Op 25 december 2024

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Documentaires, Media, Persoonlijke ervaringen, Podcast

Podcast

In 2004 verhuist José Booij naar het Drentse dorp Elim. Ze heeft haar leven goed op orde, maar al snel raakt ze verzeild in een ellendige ruzie met haar buurvrouw. De spanning loopt zo hoog op dat de buurvrouw het meldpunt voor kindermishandeling belt om melding te maken over José en haar baby van zes weken oud. José heeft haar baby nooit meer teruggekregen en zoekt twintig jaar later nog steeds naar hulp.

Beluister de podcastserie op Spotify

Bron: Quomodo, AD

Excuses Fiom

Door Lucas Verberne

Op 16 december 2024

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Kerk, Media, Opinie, Rijksoverheid

Van de Fiom ontving ik het bericht dat men met de onderstaande brief publiekelijk formele excuses maakt aan de betrokkenen van gedwongen afstand.

Excuses Fiom afstand ter adoptie in het verleden Downloaden

Als initiator ben ik al enige jaren met Fiom in gesprek om tot excuses te komen, maar ergens is het natuurlijk wrang dat wij, als slachtoffers zelf moeten vragen om excuses. Je kunt je natuurlijk afvragen wat een excuus op afroep waard is. Ik laat die mening dan ook over aan mijn lezers. Zelf ben ik van mening dat het belangrijk is voor een organisatie als Fiom om te komen tot zelfinzicht en zelfreflectie. En daarbij horen met name de zaken die het daglicht niet konden en kunnen verdragen en de moed om dit openlijk te onderkennen en te benoemen.

Ik heb hierover heel wat gesprekken en emailwisselingen met Fiom gehad in de afgelopen jaren en ik merkte dat Fiom niet afwijzend stond tegenover mijn idee om zich hierover publiekelijk uit te spreken. Drempelvrees en het streven naar zorgvuldigheid waren de voornaamste struikelblokken. Dit had vooral te maken met het feit dat emoties bij de betrokkenen m.b.t. de aangerichte schade de sfeer bepaalden. En dat is natuurlijk te verwachten. Vandaar dat ik ervoor koos om zelfstandig de gesprekken met Fiom te voeren. Pas in een veel later stadium hebben we ervoor gekozen om vertegenwoordigers van de achterban erbij te betrekken. De feedback van de achterban versterkte het beeld van de noodzaak bij Fiom van het belang van het publiekelijk aanbieden van excuses en de emoties die spelen bij de betrokkenen.

Eerste stap

Dat dit nu een feit is zie ikzelf als een mijlpaal en ik ben Fiom dankbaar voor hun bereidwillige medewerking. Ja, het was niet eenvoudig en ja, het kostte nogal wat overtuigingskracht en diplomatie, maar het is wèl gelukt. Ik zie deze brief als een eerste stap in de goede richting. Excuses alleen zijn niet voldoende en het zijn de daden die zullen laten zien hoezeer Fiom achter haar excuses staat. Want erkennen dat je medeverantwoordelijk was is één ding, maar wat ga je er vervolgens mee doen? Wat ga je doen voor de mensen die mede door jouw toedoen voor het leven zijn beschadigd?

Wat mij betreft heeft dit een vervolg. Hoe dat vervolg eruit moet zien moet worden bepaald door de betrokkenen. Ik blijf hierover in gesprek met Fiom.
Ik ben benieuwd in hoeverre de andere betrokken instanties bereid zijn tot zelfreflectie en dit voorbeeld zullen volgen: de kerk, de Raad voor de Kinderbescherming en de regionale en rijksoverheid.

Lucas Verberne

#Kerk, #Rijksoverheid, #RegionaleOverheid, #Nu.nl, #Media, #NPO, #Reuters, #AssociatedPress