Moederheil/Valkenhorst 5 jaar
De besloten Facebookgroep Moederheil/Valkenhorst bestaat vandaag 5 jaar. En dat is reden voor een klein feestje.
Dank jullie allen voor jullie bijdragen, ervaringen en steun.
Lucas Verberne
Categorie: 2024
Het is niet te bevatten, maar de motivatie van de overheid achter dit besluit is overduidelijk: de adoptiemachine moet blijven draaien. Koste wat het kost. Er gaan miljarden om in deze legale kinderhandel en de belanghebbenden worden erg onrustig als hun goudmijn in gevaar komt. Het is de macht van het grote geld. En dus gaat de overheid er in mee. Het belang van het kind is hierbij ondergeschikt!
De minister van Rechtsbescherming gaat hiermee volledig in tegen het advies van de commissie Joustra dat onderzoek deed naar de misstanden bij interlandelijke adopties. Wiens recht beschermt de minister hiermee eigenlijk? Dat van de kinderen of van de belanghebbende partijen in deze? Het antwoord lijkt me overduidelijk.
De term ‘Rechtsbescherming‘ krijgt opeens een heel andere betekenis.
De overheid heeft gewoon twee petten op: aan de ene kant doet men het voorkomen dat ze het goed met de burgers voor heeft. Dit zou geïllustreerd moeten worden door het hernieuwde binnenlandse onderzoek. Zo van: zie je, we hebben toch naar jullie klachten geluisterd? Maar aan de andere kant zit de overheid diep verankerd in de adoptie-molen. Het is gewoon schaamteloos en vooral respectloos naar alle betrokken slachtoffers.
Het adopteren van kinderen uit Bulgarije wordt weer toegestaan, laat demissionair minister Franc Weerwind (Rechtsbescherming) weten. Het aantal landen waaruit kinderen kunnen worden geadopteerd komt daarmee op acht.
In 2020 werd adoptie uit het buitenland door het kabinet stilgelegd. Dat gebeurde na een onderzoek waarbij “structurele ernstige misstanden” bij adoptie aan het licht waren gekomen zoals fraude, corruptie en kinderhandel. Het adoptiestelsel is daarna hervormd.
Minister Weerwind besloot eind 2022 dat interlandelijke adoptie weer mogelijk zou worden. Zes landen kregen toen het groene licht, inmiddels zijn het zeven. Het gaat om Zuid-Afrika, Portugal, Thailand, Taiwan, de Filipijnen, Lesotho en Hongarije.
Hij kondigde toen al aan nog onderzoek te doen naar adoptie uit Bulgarije. Dat is in december positief afgerond, aldus de bewindsman.
Bron: Noord-Hollandsch Dagblad
Beste lezer,
Hierbij ontvangt u het zesde Bulletin van de Commissie onderzoek naar Binnenlandse Afstand en Adoptie.
Vragen over het onderzoek kunt u mailen naar: info@cbaa.nl.
Over wijzigingen in uw abonnement kunt u mailen naar: bulletin@cbaa.nl.
Met vriendelijke groeten,
Janneke Wubs
Secretaris Commissie onderzoek naar Binnenlandse Afstand en Adoptie
Een hardnekkige misvatting
Er heerst een hardnekkige misvatting bij het publiek en media, zowel in Nederland als in het buitenland, als het gaat over gedwongen adopties in plaats van gedwongen afstand.
Het verschil is veel mensen niet duidelijk. Alsof afstand (relinquishment) en adoptie een en hetzelfde zijn. Het tegendeel is waar.
Het trauma van het kind begint direct na de geboorte, en vaak zelfs al daarvoor, omdat de moeder enorm gestrest is over het feit dat ze haar kind moet afstaan. Haar stress wordt doorgegeven aan haar ongeboren baby. Wat traumatiserend is voor de baby, is het gebrek aan moederliefde, zorg en aandacht. Het kan maanden of zelfs jaren duren voordat het kind wordt geadopteerd. Wat er na de adoptie gebeurt, draagt alleen maar bij aan dit trauma. De baby is dus al getraumatiseerd voordat hij of zij in de handen van zijn of haar nieuwe verzorgers terechtkomt. Zijn of haar leven begint niet pas met de adoptie. Er zijn al maanden of jaren verstreken.
Gedwongen Afstand
Biologische ouders
De biologische moeder zette haar kindje op de wereld en raakte het direct na de geboorte kwijt; het werd van haar afgepakt omdat ze niet was getrouwd.
De moeder was in veel gevallen machteloos tegen de psychische druk waar ze aan onderhevig was om haar kindje te moeten afstaan.
Nadat ze haar baby was kwijtgeraakt moest ze hierover zwijgen. De vader bleef door de verzuilde maatschappij veelal buiten schot.
Voor veel biologische ouders en afstandskinderen leverde de gedwongen scheiding hen een levenslang trauma op.
Feit is dat de kerk het bevooroordeelde beeld in de wereld heeft gezet dat een ongehuwd moederschap onacceptabel is.
Gedwongen Adoptie
Pleeg- en adoptieouders
De adoptieouders werden niet gedwongen om een kind te adopteren. Wel kwam de pastoor geregeld bij getrouwde stellen informeren waar de kinderen bleven.
Dit kon voor kinderloze paren als een druk worden ervaren dat er vooral kinderen moesten komen.
Het afgepakte kindje kwam door kerkelijke-, maatschappelijke- en overheidsbemoeienis terecht bij de pleeg-/adoptieouders.
Er zijn verhalen bekend dat aanzienlijke bedragen werden betaald voor adoptiekinderen. Feitelijk is dit kinderhandel.
In veel gevallen moest erover gezwegen worden.
Feit is dat de kerk voor deze druk verantwoordelijk was.
Afstandskinderen
De term afstandskinderen betreft alle kinderen die werden gescheiden van hun biologische ouders.
Het leven van een afstandskindje is begonnen bij de geboorte en feitelijk bij de conceptie.
Pas nadat het kindje was ontdaan van de eigen roots en identiteit, was het geschikt voor adoptie. Op het moment dat het officieel werd geadopteerd raakte het de eigen identiteit kwijt.
Niet alle kinderen die al of niet gedwongen waren afgestaan werden geadopteerd. Zoals pleegkinderen en de kinderen die volwassen werden in instellingen.
Door recent onderzoek wordt steeds meer bekend over prenataal bewustzijn en hoe dit zich genetisch al heeft ontwikkeld nog voordat het kindje geboren is. De (prenatale) stress van de scheiding van de moeder is bepalend voor de ontwikkeling van het kind. Bij velen heeft zich dit ontwikkeld tot een levenslang trauma.
Geadopteerden
De term geadopteerden betreft een deel van de kinderen die werden gescheiden van hun biologische ouders.
Het leven van een geadopteerde of pleegkind is begonnen bij de geboorte, niet bij de adoptie of pleegplaatsing.
Ontdaan van de roots en voorzien van een nieuwe identiteit begonnen de geadopteerden aan een “nieuw” leven.
De geadopteerden die tevreden zijn met hun adoptie en hebben nog geen idee van het leed dat aan hun adoptie vooraf ging. Het besef komt pas als ze zich verdiepen in hun persoonlijke historie.