Categorie: Berichten Pagina 1 van 27

Berichten, Actualiteiten, Opinies, Columns, Persoonlijke Ervaringen

Reactie op ANP Persbericht

Op 8 juni 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Media, Pers, Rijksoverheid

Naar aanleiding van de vrijwel onvindbare verhulde aankondiging van het Ministerie van Veiligheid en Justitie m.b.t. het aanbieden van excuses aan de slachtoffers van gedwongen afstand, waarvoor men zich op de volgende pagina online of fysiek kan aanmelden, hebben de stichtingen ViZ en DNA het volgende persbericht uitgegeven:

Persbericht ViZ en DNA

Afstandsmoeders en afgestanen worden buitengesloten van historisch excuusmoment

Reactie Moederheil.nl

Reactie Moederheil.nl op het ANP persbericht van de stichting VIZ en DNA.

Ik ben bang dat ik weer in herhaling treed als ik zeg dat het mij totaal niet verrast. Ben ik werkelijk de enige die tot de conclusie komt dat het met deze excuses uitsluitend gaat om de verpakking en niet om de inhoud? Als het echt om de inhoud ging, dan pas was er sprake van een historisch excuusmoment. Nu is er alleen sprake van historische misleiding. Het blijft een lege doos.

Als de overheid met de hakken in het zand niet bereid is om vol uit te pakken en hier aandacht aan te schenken. Als de overheid niet bereid is om het beroep op verjaring op te geven. Als de overheid niet bereid is om de juridische en financiële consequenties te dragen van de ellende die zij zelf heeft veroorzaakt, wat zijn deze excuses dan nog werkelijk waard?

Ben ik de enige die hier doorheen prikt? Ben ik de enige die tot de conclusie komt dat er met ons gespeeld wordt en dat we aan het lijntje worden gehouden? Zou een totale boycot niet een veel betere optie zijn? Of zitten we allemaal met smart te wachten op de aai over onze bol met een knuffel van staatssecretaris Claudia van Bruggen?

Hoe lang laten wij onszelf nog voor de gek houden door het Ministerie? Waarom ontploft er nog steeds niemand van woede? Het citaat van Louis van Gaal is hier zo op van toepassing en NIET persoonlijk bedoeld:

Ben ik nou zo slim of ben jij nou zo dom?”

Ik zou veel liever een grote protestactie op het Malieveld zien of op zijn minst een protestdemonstratie op 2 juli, terwijl de excuses worden aangeboden.
Kan er iemand een aantal protestborden maken en meenemen op 2 juli? Ikzelf kan helaas niet persoonlijk aanwezig zijn.

Bijeenkomst excuses overheid

Door Lucas Verberne

Op 2 juni 2026

In 2026, Archief, Berichten, Rijksoverheid

Bijeenkomst getroffenen van het verleden van gedwongen afstand en adoptie

Het Ministerie van Justitie en Veiligheid nodigt u uit voor een bijeenkomst voor de getroffenen van het verleden van gedwongen binnenlandse afstand en adoptie op donderdag 2 juli 2026 van 15.00-17.00 uur in Den Haag.

De bijeenkomst zal in het teken van excuses aan de getroffenen staan.

De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, Claudia van Bruggen en de minister van Volksgezondheid Welzijn en Sport, Sophie Hermans, zullen de bijeenkomst bijwonen. De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid zal spreken.

Indien u de bijeenkomst wenst bij te wonen, kunt u zich via onderstaande registratielink aanmelden. U kunt zich laten begeleiden door een naaste of familielid (maximaal 2 à 3 personen per getroffene).

Aanmelden bijeenkomst

Mocht u niet aanwezig kunnen zijn bij de bijeenkomst, of bent u geen getroffene, maar heeft u wel belangstelling, dan kunt u de bijeenkomst volgen via een livestream.

De exacte locatie, een gedetailleerd programma en informatie over de livestream zullen uiterlijk 15 juni met de geregistreerden gedeeld worden.
Uiteraard wordt rekening gehouden met toegankelijkheid en parkeergelegenheid.

Voor meer informatie over de bijeenkomst kunt u terecht op de website.

Event website

Goed te weten: een persmoment met de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid is onderdeel van het programma waarbij uiteraard rekening gehouden wordt met uw privacy.

Indien u zich wilt afmelden dan kun u een mailtje sturen naar evenementen@minjenv.nl o.v.v. Bijeenkomst 2 juli 2026.

Kent u een getroffene die mogelijk niet op de hoogte is van deze bijeenkomst? Dan stellen wij het op prijs als u deze uitnodiging met hen wil delen.

Stelling: Formele adoptie vanaf 18 jaar

Door Lucas Verberne

Op 24 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie

Dat er kinderen worden afgestaan zal altijd wel zo blijven. Er kunnen genoeg redenen zijn voor mensen om tot deze beslissing te komen. Ook is ontvoering en kinderhandel onmogelijk uit te roeien, omdat het maar om een ding gaat: geld. Het is een goudmijn.

Feit is dat het kind hiervan ALTIJD het slachtoffer is. In het ene geval is het kind opeens de ouderlijke zorg kwijt, in het andere geval is de thuissituatie een hel en is de uithuisplaatsing een oplossing, maar geen redding in mijn ogen. Een kind heeft gewoon liefhebbende ouders nodig.

Daarnaast heeft een mens altijd de behoefte om te weten waar hij/zij vandaan komt. De roots maken deel uit van de identiteit van het kind en het is daarom van groot belang dat de identiteit (en naam) van het kind intact blijft en wordt gerespecteerd.
Door een nieuwe identiteit op het kind te plakken is het niet opeens een ander mens; haar historie, van geboorte tot het moment dat het in een pleeggezin kwam vormt een onlosmakelijk deel van de identiteit van het kind zelf en dit moet worden gerespecteerd.

Leg de keuze bij het kind

Het aantal pleegkinderen en geadopteerden dat zich ontworteld voelt is niet te tellen. De oorzaak hiervan ligt in het feit dat men de identiteit en ook de cultuur van het kind onvoldoende of zelfs geheel niet heeft gerespecteerd. Vandaar dat ik het een veel betere oplossing vind als de keuze om wel of niet geadopteerd te worden bij het inmiddels volwassen kind wordt gelegd, in plaats van dat andere deze beslissing nemen voor het kind. Maar al te vaak blijkt achteraf dat het kind het liever anders had gezien.

Vandaar dat ik de volgende stelling heb gemaakt en ik wil jullie vragen om hierop te reageren.

Juridische/formele adoptie pas vanaf 18 jaar

Formele adoptie en wijziging van de biologische naam moeten pas mogelijk zijn vanaf 18 jaar en uitsluitend op eigen verzoek van het kind.

M.a.w. pleegouderschap tot 18 jaar. Daarna is de beslissing aan het kind zelf.

Breng je stem uit en geef je mening

Boek: In de ban van het zwijgen

Door Lucas Verberne

Op 21 mei 2026

In Archief, Berichten, Boeken

Amsterdam Centraal, 1927. Marie, 21 jaar, slaat haar vriend midden op het drukke perron keihard in het gezicht. Ze is zwanger. Van hém, dat weet ze zeker. Maar hij twijfelt. Ze wil hem nooit meer zien.

*Bestellen in de webwinkel van Uitgeverij Elikser*

Een half jaar later bevalt ze in het door katholieke nonnen gerunde Moederheil in Ginneken van een dochter. Nelly. Niemand mag het weten. Elf maanden later draagt Marie haar kindje eigenhandig over aan een arm, vroom echtpaar in Heemskerk.

Nelly groeit op in een wereld van weesgegroetjes en schone schijn. Tot de oorlog komt en iedereen een persoonsbewijs moet dragen. Dan ziet ze het: ze heet geen De Ruyter, maar Brozius. Geboren in Ginneken, niet in Heemskerk. Vanaf dat moment is Nelly’s leven één grote zoektocht naar wie ze is.

In 1953 dwingt de pastoor haar te trouwen met Henkie Haast: een weduwnaar met vijf kinderen die zijn verdriet in de jenever probeert te verdrinken. Nelly moet zijn reddende engel worden. Ze redt het gezin en krijgt een zoon, Arie. Het gezin verhuist naar Arnhem. Nelly houdt vol. Maar de liefde waar ze zo naar hunkert, blijft uit. Krampachtig verbergt ze haar verleden. Tot Marie na twintig jaar weer opduikt en haar geschiedenis niet langer te verbergen valt.

Dan begint Arie te graven. Naar Moederheil. Naar de tienduizenden moeders en kinderen die hetzelfde lot deelden. Naar de leugens, het zwijgen, de schaamte en de onbreekbare band die toch ontstaat tussen drie generaties: de trotse Marie, de eeuwig zoekende Nelly en de jongen die eindelijk begrijpt waarom zijn moeder is wie ze is.

Een aangrijpende roman over ongehuwde moeders, verborgen identiteit en de kracht en worstelingen van drie vrouwen in het Nederland van de vorige eeuw.

Het Kortste Strootje

Door Lucas Verberne

Op 18 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Rijksoverheid

Met nog ruim een week te gaan voordat de enquête sluit op 26 mei om 12:00u, zijn de resultaten van de tussenstand al veelzeggend. De sluitdatum is bewust gekozen omdat op dezelfde dag de informatiebijeenkomst start, georganiseerd door het Ministerie van Justitie en Veiligheid m.b.t. de voorgenomen excuses door de overheid.
Ik besef heel goed dat deze informatiebijeenkomst niet bedoeld is als discussieplatform, maar als uitleg over het hoe en waarom van de door de overheid aan te bieden excuses.

Niettemin vind ik het van cruciaal belang voor ons allen: afstandsmoeders, -vaders en -kinderen dat het wat ons betreft niet blijft bij excuses alleen, ook al heeft de overheid bij voorbaat de hakken in het zand gezet qua juridische en financiële gevolgen. Met andere woorden, het blijft bij woorden alleen en wellicht hier en daar nog wat toezeggingen, mits het voor de overheid maar geen imagoschade en financiële consequenties oplevert.

Het is precies daarom dat ik mij erg opwind over de houding van de overheid. Ze staan er met een strak been in en het wordt een take it, or leave it, een slikken of stikken -verhaal. Voor mij zijn excuses in een dergelijke context nog minder waard dan gebruikt toiletpapier. En dus van generlei waarde. Het is daarom dat ik heb besloten om niet aanwezig te zijn bij de informatiebijeenkomst, noch bij de formele excuses, omdat de uitkomst mij al bekend is en de overheid zich uitsluitend beperkt tot de verpakking in plaats van de inhoud. Terwijl het ons om de inhoud gaat.

Misschien tegen beter weten in ben ik mijn enquête gestart om inzichtelijk te maken hoeveel ernst het ons is en hoe beschadigd wij zijn als gevolg van de acties van de overheid, in de hoop dat het Ministerie tot inkeer komt. Maar heel eerlijk gezegd verwacht ik dat niet meer na de teleurstellende ervaringen als de rechtszaken tegen de staat door Trudy Scheele, Dilane Butink etc. We hebben helaas het kortste strootje getrokken.

Dat neemt niet weg dat er nog t/m 26 mei gestemd kan worden en ik wil iedereen die nog niet heeft gestemd vragen om dit ook daadwerkelijk te doen.

Dus lieve mensen, laat je stem horen en vul de enquête in.

Delen? Ja graag.

Religieuze hypocrisie

Door Lucas Verberne

Op 13 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Kerk, Media, Nonnen, Opinie

Reflectie CIO

Het Interkerkelijk Contact Overheidszaken kwam met de volgende verklaring als reactie op de roep om kerkelijke excuses en schadevergoeding door de kerken.

Artikel in Trouw

Trouw besteedde hier aandacht aan in het volgende artikel.

Reactie Moederheil.nl n.a.v. “reflectie” door de kerk

Wat is erger? Geen excuses willen aanbieden om de verantwoordelijkheid te ontlopen of cruciale feiten weglaten waardoor het lijkt alsof “het allemaal niet aan ons heeft gelegen“? Met de woorden in Trouw dat de kerken ‘wel een rol‘ speelden bagatelliseert de kerk haar eigen rol.
Zonder het religieuze narratief, dat het ongehuwd moederschap niet aan de christelijke normen en waarden voldoet, was er zelfs nooit sprake geweest van gedwongen afstand. De kerk is er de oorzaak van!

Ik ben diep geschokt door de afwijzende houding van de kerk, maar het verrast mij totaal niet. De schijnheiligheid waarmee woordvoerder Arthur Miedema van het CIO het standpunt van de kerk verwoord is werkelijk een dolksteek in de rug van de vele tienduizenden slachtoffers van gedwongen afstand.

Welke feiten heeft de kerk weggelaten in haar narratief dat “De kerken wijzen op de waarde van het gezin in de Bijbelse traditie. Vanuit dat uitgangspunt is het bij elkaar houden van moeder en kind een belangrijke leidraad geweest“? De heer Miedema “vergeet” hier gemakshalve bij te vertellen dat de kerk onder het gezin verstaat: het gehuwde gezin. En niets anders dan dat. Want het huwelijk is de “hoeksteen van de samenleving” volgens de christelijke doctrine. Een ongehuwde moeder vormde volgens diezelfde filosofie geen gezin. De heer Miedema vergeet ook te vertellen dat het dit narratief is dat de kerk al eeuwenlang predikt vanaf de kansel, 52 zondagen per jaar.

Alles wat niet aan dit narratief voldoet, zoals het ongehuwde moederschap en haar bastaard kinderen, valt per definitie buiten de barmhartige christelijke boot. Het was de kerk die dit beeld er bij de gelovigen inprentte, elke zondag weer. Net zolang totdat de maatschappij dit als enige “waarheid” en “juistheid” had geabsorbeerd. De kerk is de bedenker en bron van onze ellende geweest. De overheid was de uitvoerder.
De afstandskinderen waren helemaal geen weeskinderen. Zij hadden al ouders, maar dat stonden de kerk en de daardoor verzuilde maatschappij niet toe, want het voldeed niet aan het christelijke ideaalbeeld. De kerk heeft ze tot weeskinderen gemaakt! Dàt had de heer Miedema er nog even bij moeten vertellen, maar dat was hij even “vergeten”.

Tot zover gaan de naastenliefde en de verheerlijkte barmhartigheid van de kerk. Iedereen is welkom, behalve diegenen die niet aan het christelijke plaatje voldoen. Voldoe je niet aan dit narratief, dan word je buitengesloten en dat is precies wat er hier is gebeurd. De ongehuwde moeders die gestigmatiseerd en verguisd werden en hun bastaardkinderen die van hun identiteit en complete families werden beroofd. Deze hypocrisie maakt me woest.

Het ergste is nog dat het de kerk volstrekt ontbreekt aan introspectie en zelfkritiek. Het spreekwoord zegt genoeg:

De splinter in andermans oog wel zien, maar niet de balk in je eigen oog”

Biecht

Nee, aan de kerk heeft het allemaal niet gelegen en legt gemakshalve wel de schuld bij de maatschappij, maar enig verantwoordelijkheidsbesef voor de eigen rol of compassie voor het leed van de tienduizenden slachtoffers die hun hele leven al worstelen met het trauma dat hen door de lieve, naasten liefhebbende nonnetjes is aangedaan, daaraan ontbreekt het de kerk volledig.

Als je durft te spreken over erkenning van het leed, zonder ook maar enige bereidheid te tonen tot introspectie of om je eigen rol kritisch tegen het licht te houden, maar wél spreekt over “pastorale begeleiding en ondersteuning”, dan zou het allereerst moeten beginnen met zelf schuld belijden. En juist daaraan ontbreekt het de kerk.

Vergeving is pas mogelijk na zelf eerst je schuld te belijden!

Want dát is waar onze heling begint: dat de verantwoordelijken toegeven dat ze fout waren in plaats van naar de maatschappij te wijzen. De kerk die zelf verantwoordelijk was voor het verzuilen van de maatschappij.

De kerk zou eerst eens bij zichzelf te biecht moeten gaan en alle misstanden, en vooral al het leed dat zij door de eeuwen heen heeft veroorzaakt, moeten opbiechten. Het is nogal een waslijst. Maar dát doet de kerk niet.

De reactie van de heer Arthur Miedema van het CIO met betrekking tot het “erkennen van het leed” is dan ook respectloos, schaamteloos en vooral schijnheilig. Het is ronduit een schande! Deze dolksteek in de rug krijgen we bovenop ons levenslange trauma dat we te danken hebben aan de kerk en de overheid.

Hiernaast een beknopt overzicht van op welke wijze de kerk haar naasten lief heeft. En vervolgens doen alsof hun neus bloedt als het om verantwoording afleggen gaat. Met dergelijke ernstige misstanden zit toch niemand te wachten op pastorale begeleiding en ondersteuning van de partij waaraan je je leed hebt te danken?

Waarom kan de Paus wel persoonlijk excuses maken voor het leed dat de kerk heeft veroorzaakt bij de Indigenous Peoples in Canada, maar niet aan de slachtoffers van gedwongen afstand?

De schijnheilige religieuze hypocrisie van de kerk is gewoon ronduit stuitend en een diepe belediging voor de slachtoffers van gedwongen afstand. 😡

Religieuze misstanden

Seksueel misbruik en doofpotcultuur (20e–21e eeuw)
- Misbruik van kinderen en kwetsbare personen door geestelijken, vaak jarenlang toegedekt of intern afgehandeld zonder aangifte bij justitie.
Discriminatie van vrouwen en LHBTQ+-personen (20e–21e eeuw)
- Uitsluiting van vrouwen uit kerkelijke ambten en veroordeling of afwijzing van homoseksualiteit en genderdiversiteit.
Gedwongen afstand van baby’s door ongehuwde moeders (20e eeuw)
- Ongehuwde vrouwen werden door kerkelijke en maatschappelijke druk vaak gedwongen hun kind af te staan. In landen als Ierland, Nederland en België speelden katholieke instellingen hierin een grote rol. Vrouwen werden opgesloten in opvanghuizen of “moedertehuizen”, waar schaamte, dwang en sociale uitsluiting centraal stonden. Veel moeders en kinderen dragen daar hun leven lang trauma’s van mee.
De Magdalene Laundries (19e–20e eeuw)
- Vooral in Ierland werden vrouwen die als “gevallen” golden — ongehuwde moeders, slachtoffers van verkrachting of jonge vrouwen die als “te vrij” werden gezien — onder harde omstandigheden tewerkgesteld in katholieke wasserijen. Ook in Nederland bestonden vergelijkbare instellingen, zoals De Goede Herder.
Mishandeling in internaten, weeshuizen en kloosters (19e–20e eeuw)
- Fysiek, psychisch en soms seksueel geweld tegen kinderen in katholieke instellingen, onder meer in Nederland, Ierland, Canada en België.
Residentiële scholen voor inheemse kinderen (19e–20e eeuw)
- Bijvoorbeeld in Canada, waar kinderen van hun families werden gescheiden om “geassimileerd” te worden. Daar vonden mishandeling, verwaarlozing en culturele genocide plaats.
Dwangmatige opvoeding en onderdrukking (19e–20e eeuw)
- Strenge disciplinering, schuld- en schaamtecultuur en onderdrukking van seksualiteit en afwijkende levenswijzen.
Kolonialisme en bekeringen onder dwang (15e–20e eeuw)
- Samenwerking tussen missionering en koloniale machten, waarbij inheemse culturen en religies werden onderdrukt.
Onderdrukking van vrouwen en seksualiteit (doorlopend, vooral vanaf de middeleeuwen)
- Vrouwen werden structureel ondergeschikt gemaakt, terwijl seksualiteit vaak werd benaderd vanuit schuld en schaamte.
Onderdrukking en vervolging van wetenschap en vrije denkers (16e–17e eeuw)
- Bekende voorbeelden zijn conflicten rond Galileo Galilei en andere denkers wier ideeën strijdig werden geacht met de kerkelijke leer.
Heksenvervolgingen (15e–17e eeuw)
- Hoewel complexer dan alleen “de kerk”, speelden religieuze autoriteiten in delen van Europa een belangrijke rol bij vervolgingen van vrouwen die als heks werden bestempeld.
Financiële en machtsmisstanden (vooral middeleeuwen–heden)
- Corruptie, aflatenhandel in de middeleeuwen, politieke beïnvloeding en bescherming van institutionele belangen boven individuele slachtoffers.
De inquisitie (12e–19e eeuw)
- Kerkelijke rechtbanken die ketterij bestreden, soms met marteling, gevangenschap en executies.
Kruistochten en religieus geweld (11e–13e eeuw)
- Oorlogen gevoerd in naam van het geloof, waarbij miljoenen omkwamen.
Antisemitisme (door de eeuwen heen)
- Eeuwenlange verspreiding van anti-Joodse denkbeelden door kerkelijke leiders en instituties, wat heeft bijgedragen aan discriminatie en vervolging.

Opinie hoofdredactie Trouw n.a.v. bovenstaand artikel

De hoofdredactie van Trouw heeft gereageerd op de starheid van het CIO.

Enquête compensatie, schadevergoeding

Door Lucas Verberne

Op 30 april 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, FIOM, Kerk, Opinie, Rijksoverheid

De meningen lopen nogal sterk uiteen over of er sprake moet zijn van compensatie door de kerk en de overheid voor het leed dat ons is aangedaan. Dit geldt voor ALLE betrokkenen: afstandsmoeders, -vaders en -kinderen. Of ben je van mening dat compensatie/schadevergoeding helemaal niet nodig is?

Let op, dit staat los van het aanbieden van excuses.

Het gaat hier puur en alleen om wel of geen vergoeding. De enquête is anoniem en alleen bedoeld om een indruk te krijgen waar precies de behoefte ligt en is bedoeld als gesprekstof tijdens onderhandelingen met overheid en kerk.

Toelichting enquête

Geef aan welke opties voor jou van belang zijn. Welke schade en door wie zou je deze vergoed willen zien en vooral hoe? Individueel of als dienstverlening door de overheid/kerk?

Klik alleen op de opties die voor jou van belang zijn.

Bedenk dat ook levenslange pijn en verdriet en het gemis van familie een schadepost is. Geef ook aan welk schadebedrag voor jou acceptabel is. Waar zou jij genoegen mee nemen?

De enquête eindigt op 26 mei om 12:00 uur.
Daarna zijn de resultaten zichtbaar.

De hieronder getoonde aantallen betreft het aantal stemmers.

Eindstand

Legenda

Periode: 30 april t/m 26 mei 2026
In % van het aantal deelnemers.
In kleur de meetmomenten.

Opvallend eindresultaat

Van de ongeveer 30.000 direct betrokkenen (moeders en kinderen) heeft iets meer dan 0,5% gestemd. Vaders, hoewel direct betrokken, spreken zich zelden uit over deze geschiedenis.
Als verklaring voor het lage opkomstpercentage is het van belang om te vermelden dat het bereik van deze website beperkt is en dat velen hun traumatische ervaring diep hebben begraven in hun geheugen om er nooit meer over te hoeven praten.
Het was immers een schande en voor velen is het gewoon te pijnlijk om het op te rakelen. Het is deze grote groep die vanwege hun diepgewortelde trauma helaas moeilijk te bewegen is om zich uit te spreken over wat er destijds is gebeurd.

De cijfers zijn gedurende de enquête vrijwel constant gebleven hetgeen een consistent beeld geeft van de schade die de betrokkenen hebben ervaren.

73% van de stemmers verwacht compensatie van de overheid.
31% verwacht compensatie van de kerk.
26% verwacht dat alle gemaakte kosten worden gecompenseerd.
57% verwacht individuele compensatie.
25% verwacht compensatie als dienst.
70% meldt psychische schade
20% meldt fysieke schade
25% meldt arbeidsongeschiktheid
31% meldt burnout
28% verwacht vergoeding van kosten medische behandelingen
20% verwacht vergoeding v.h. eigen risico
46% verwacht vergoeding voor onderzoek afkomst
46% verwacht vergoeding van DNA onderzoek
19% verwacht vergoeding van reiskosten
33% verwacht dat de identiteit kosteloos kan worden hersteld.
1% verwacht een schadevergoeding van tussen €500 en €1000.
10% verwacht een schadevergoeding van tussen €1000 en €5000.
30% verwacht een schadevergoeding van tussen €5.000 en €10.000.
36% verwacht een schadevergoeding van tenminste €10.000.

Reacties

Hieronder een verzameling van de ontvangen reacties

Vergoeding van alle gemaakte kosten, al zijn die bij mij niet meer verifieerbaar.

Ik denk dat geen enkel geldbedrag op kan tegen de opgelopen schade. De schade zit in mij en is niet weg te nemen. Maar zeker zou het mooi meegenomen zijn, een te kleine pleister op een te grote wond.

Ik vind schade vergoeding niet nodig, wat los je daarmee op. Hoop geld wat liever naar mensen kan gaan die het nu hard nodig hebben.

Het zou mooi zijn als er een herstelcentrum komt waar je professionele hulp kan krijgen van professionals die kennis van zaken hebben. Er is tekort kennis aanwezig in de huidige hulpverlening.

Zoals al aangegeven; er zijn daadwerkelijke kosten gemaakt (dan onderzoek, psycholoog etc) en er is ontzettend veel tijd mee gemoeid om zaken uit te zoeken die voor anderen logisch zijn om te weten. Tijd is niet in geld uit te drukken, leed ook niet. Vandaar dat ik een bedrag noemen lastig vind; het zou voor mij wel de excuses kracht bijzetten.

een bedrag voor geleden schade is nauwelijks meer traceerbaar en lijkt daarmee weinig realistisch. Wat nog helpend kan zijn, is een ‘trauma-pensioen-leeftijd’. (vgl het met veteranen, die eerder mogen stoppen) Mocht het komen tot individuele schadevergoeding, dan denk ik aan een bedrag rond de 10k. Het moet een substantieel bedrag zijn, of niets. Ik zou het onnodig pijnlijk vinden als ter schadecompensatie bijv. 500,- aangeboden wordt. Dat staat volledig niet in verhouding tot het onherstelbare leed en de onmogelijkheid om ooit nog een familieband op te bouwen.

Er is zeker een tekort aan hulpverleners die kennis van zaken hebben, maar die hulp had ik rond mijn 20e jaar moeten krijgen, nu hoeft dat niet meer. Een herstel centrum gaat in mijn ogen veel geld kosten en weinig opbrengen. Een verwijzing door instellingen of via websites naar goede hulpverlening lijkt mij beter.

Geld lost het probleem niet op. Wel excuses en inzage in alle dossiers.

Het leed is moeilijk in geld uit te drukken als jouw hele leven overleven is geworden door adoptie

100.000 euro

Geen schadevergoeding

Delen? Ja graag.
Meer enquêtes: Stellingen/Polls.

Open Brief aan het Ministerie JenV

Door Lucas Verberne

Op 29 april 2026

In 2026, Archief, Berichten, Onderzoek, Opinie, Rijksoverheid

Aan: Ministerie van Justitie en Veiligheid
t.a.v. mevrouw Martine Verhulst
p/a Secretariaat Familie
secretariaat.familie@minjenv.nl

Geachte mevrouw Martine Verhulst,

Graag wil ik u bedanken voor de uitnodiging voor de bijeenkomst van het MinJenV in Utrecht op 26 mei. Ik zal vooralsnog niet bij deze bijeenkomst aanwezig zijn. Niet omdat ik het niet belangrijk genoeg vind, in tegendeel, maar omdat in mijn optiek de gespreksverhouding niet klopt. Ik zal u uitleggen wat ik hiermee bedoel.

Dat een waardige en correcte afhandeling, m.b.t. erkenning van het leed dat vele tienduizenden (afstandsmoeders, -vaders, en -kinderen) is aangedaan, geen verdere toelichting behoeft van de kant van de benadeelden lijkt mij overduidelijk. U weet tot in detail, wat ons is aangedaan en wie hiervoor verantwoordelijk waren. Commissie De Winter heeft dit alles in het rapport Schade en Schande uitvoerig toegelicht. Na de Erkenningstafels en de talloze gesprekken met belangenorganisaties zoals ViZ, DNA en talloze andere direct betrokkenen mag ik aannemen dat ons belang en onze boodschap u inmiddels meer dan duidelijk is.

Uit het NH Dagblad vernam ik dat uw Ministerie aangaf dat het aanbieden van excuses geen financiële of juridische consequenties heeft. Met deze mededeling maakt u direct helder hoe uw Ministerie in deze zaak staat. Door op voorhand de grenzen aan te geven is het mij direct duidelijk dat u niet verder zult gaan dan het aanbieden van een spreekwoordelijke aai over de bol. U gaat zeggen dat u het allemaal zo erg voor ons vindt en dat u met ons meeleeft en dat u een heel pakket heeft bedacht om ons hierin tegemoet te komen en ons te “helpen”.
Dit pakket zal bestaan uit een Expertisecentrum Binnenlandse Afstand en Adoptie dat vervolgens zal worden samengevoegd met INEA onder de vleugels van Fiom en onder toezicht van het MinJenV. Dezelfde Fiom, die net als de Raad voor de Kinderbescherming, namens de overheid medeverantwoordelijk is voor het leed dat ons is aangedaan.
Uit alles blijkt dat uw plan al lang klaar lag, nog voordat De Winter aan het onderzoek begon, maar heeft u eigenlijk onze hulpvragen wel gehoord?

Als uw Ministerie al op voorhand aangeeft wat de grenzen zijn door juridische en financiële aansprakelijkheid af te wijzen, wat zijn deze excuses dan nog werkelijk waard? Als u door rood rijdt en niet bereid bent om de consequenties ervan te accepteren door de bekeuring te betalen, maar u slechts wilt beperken tot een schamele “Sorry“, wat hebben uw excuses dan voor waarde? Als de overheid aansprakelijkheid afwijst dan zijn excuses niet meer dan een spreekwoordelijke aai over de bol.

Voor enkelen zal deze aai over hun bol voldoende erkenning zijn. Voor mij is dit een principekwestie. Als de overheid bij voorbaat al aansprakelijkheid afwijst, dan is er in mijn optiek geen enkele sprake van berouw, maar van gemakzucht en wat de oprechtheid en waarde van het aan te bieden excuus volledig ondermijnt.

Zonder de bereidheid om de consequenties van de gemaakte fouten in het verleden te aanvaarden voor het leed dat ons is aangedaan en waar u als overheid grotendeels verantwoordelijk voor bent, heeft het bijwonen van deze bijeenkomst voor mij geen enkele zin en zijn excuses niets meer dan holle, betekenisloze woorden. Door de door de overheid vooraf ingenomen positie is de bijeenkomst verworden tot een ministeriële aankondiging van uw plannen in plaats van een constructief overleg tussen gelijkwaardige gesprekspartners. Zonder deze bereidheid is deze bijeenkomst voor mij van generlei waarde.

Wij hebben behoefte aan oprechte excuses en individuele compensatie, gefundeerd op berouw en bewustwording.
Niettemin dank ik u voor uw uitnodiging.

Met vriendelijke groet,

Lucas Verberne
Moederheil.nl

Uitnodiging bijeenkomst Ministerie in Utrecht 26 mei

Door Lucas Verberne

Op 28 april 2026

In 2026, Archief, Berichten, Rijksoverheid

Geachte heer, mevrouw,

U heeft direct of indirect ongetwijfeld gehoord dat er namens het kabinet excuses zullen worden aangeboden aan afstandsmoeders en afgestanen. De voorbereidingen hiervoor zijn begonnen, zodra hierover meer bekend is zullen we hierover berichten.

Daarnaast is ook aangekondigd dat de Tweede Kamer nog voor het zomerreces een brief ontvangt over de aanbevelingen uit het rapport en de beoogde maatregelen die kunnen bijdragen aan verdere erkenning en herstel van de getroffenen. Hierover willen we graag met een beperkte groep getroffenen in gesprek. Daarbij denken we aan een vertegenwoordiging van belangenorganisaties en getroffenen die eerder (in reactie op onze uit-vraag) hebben aangegeven hierover met ons in gesprek te willen.

Hiervoor wordt een bijeenkomst georganiseerd in het centrum van Utrecht op dinsdag 26 mei a.s. van 16:00 tot 19:00, waarvoor u van harte bent uitgenodigd. De precieze locatie wordt nog bekend gemaakt. Er zullen ook broodjes worden geserveerd.

Tijdens de bijeenkomst zal vanuit het ministerie worden aangegeven aan welke maatregelen wordt gedacht, waarbij er gelegenheid is om daarop te reageren, en in kleinere groepen uitgebreider in gesprek te gaan over een aantal onderwerpen.

Graag horen we of u bij deze bijeenkomst aanwezig zal zijn. Kunt u dit uiterlijk maandag 18 mei laten weten?

Met vriendelijke groet,

Ritske Zuidema

Coördinerend beleidsmedewerker team Familie
Directie Jeugd, Familie en Aanpak Criminaliteitsfenomenen
Directoraat-generaal Straffen en Beschermen

secretariaat.familie@minjenv.nl

Lucas Verberne strijdt al jaren voor kerkelijke excuses

Door Lucas Verberne

Op 26 april 2026

In 2026, Archief, Berichten, Media, Opinie, Pers, Persoonlijke ervaringen

Artikel in Trouw

Kortgeleden werd ik door de krant Trouw benaderd voor een interview m.b.t. kerkelijke excuses. Ik was blij verrast aangezien ik al geruime tijd heb getracht om bewustwording te creëren over de eigen rol van de kerk. In de afgelopen jaren heb ik meerdere pogingen ondernomen om dit te bewerkstelligen bij zowel de Fiom als de kerk. Onder de tag Excuses zijn deze te vinden op deze website.
In 2023 heb ik een Open Brief gestuurd naar de kerk waarop ik een aantal maanden later een afwijzende en vooral zeer onbevredigende reactie ontving. Het besef en vooral de bereidheid om de eigen rol kritisch tegen het licht te houden ontbreekt volledig.

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en er zijn nogal wat nieuwe ontwikkelingen geweest sindsdien. Na lang aandringen en veel bloed, zweet en vooral tranen is de overheid met frisse tegenzin akkoord gegaan om, onder voorbehoud, excuses te maken. Maar what about de kerk? Er zijn tot dusver nog geen enkele tekenen van religieuze introspectie zichtbaar, want vooralsnog blijft het oorverdovend stil vanuit de kerk. Hoe diep gaat de religieuze naastenliefde nu werkelijk?

Hieronder het interview met Trouw.

Trouw Downloaden

Het is bijzonder om in Trouw te lezen dat De Winter mij heeft geciteerd in het rapport Schade door Schande als anonieme schrijver:

De bastaardkinderen waren alleen acceptabel en adopteerbaar als zij van hun besmette roots waren ontdaan en vervolgens via een sterk bevooroordeeld selectieproces geplaatst werden in een “passend” gezin. Zo ontstonden de door de kerk tot “wees” gemaakte kinderen, de afstandskinderen. En de natuurlijke ouders? Die waren het noemen niet eens waard. Zij werden onder het kleed geveegd en vergeten.

Ik was alweer vergeten dat ik dit als reactie naar de Commissie De Winter heb gestuurd. Het stamt uit mijn artikel over Vergeving van 19 januari 2022.

Compensatie

Ik heb Trouw tevens verteld dat excuses zonder individuele compensatie, door de overheid en de kerk, niets meer zijn dan holle woorden. Als de bereidheid ontbreekt om aansprakelijkheid te accepteren en verantwoording af te leggen, wat zijn excuses dan werkelijk waard?

Als zowel de overheid en de kerk hiertoe bereid zijn, dan accepteer ik graag namens alle belanghebbenden excuses van de overheid en de kerk in persoon van de premier en de paus.