Stichting Verleden in Zicht, een stichting voor Nederlandse afstandskinderen en binnenlands geadopteerden.
Afgestaan is een podcast waarin mensen hun eigen ervaringen met afstand en/ of adoptie met je delen. Het zijn intieme portretten van mensen van mensen die je meenemen in hun leven. Die je vertellen wat het voor hen betekent om afgestaan te zijn bij hun geboorte en welke invloed geadopteerd zijn heeft op je leven.
Afgestaan wordt gemaakt door Carine Dorgelo en Georgia Gradenwitz-Kemp en is te beluisteren via Springcast, Spotify, Apple en Podimo.
Er heerst een hardnekkige misvatting bij het publiek en media, zowel in Nederland als in het buitenland, als het gaat over gedwongen adopties in plaats van gedwongen afstand. Het verschil is veel mensen niet duidelijk. Alsof afstand (relinquishment) en adoptie een en hetzelfde zijn. Het tegendeel is waar.
Het trauma van het kind begint direct na de geboorte, en vaak zelfs al daarvoor, omdat de moeder enorm gestrest is over het feit dat ze haar kind moet afstaan. Haar stress wordt doorgegeven aan haar ongeboren baby. Wat traumatiserend is voor de baby, is het gebrek aan moederliefde, zorg en aandacht. Het kan maanden of zelfs jaren duren voordat het kind wordt geadopteerd. Wat er na de adoptie gebeurt, draagt alleen maar bij aan dit trauma. De baby is dus al getraumatiseerd voordat hij of zij in de handen van zijn of haar nieuwe verzorgers terechtkomt. Zijn of haar leven begint niet pas met de adoptie. Er zijn al maanden of jaren verstreken.
Gedwongen Afstand
Biologische ouders
De biologische moeder zette haar kindje op de wereld en raakte het direct na de geboorte kwijt; het werd van haar afgepakt omdat ze niet was getrouwd. De moeder was in veel gevallen machteloos tegen de psychische druk waar ze aan onderhevig was om haar kindje te moeten afstaan. Nadat ze haar baby was kwijtgeraakt moest ze hierover zwijgen. De vader bleef door de verzuilde maatschappij veelal buiten schot.
Voor veel biologische ouders en afstandskinderen leverde de gedwongen scheiding hen een levenslang trauma op.
Feit is dat de kerk het bevooroordeelde beeld in de wereld heeft gezet dat een ongehuwd moederschap onacceptabel is.
Gedwongen Adoptie
Pleeg- en adoptieouders
De adoptieouders werden niet gedwongen om een kind te adopteren. Wel kwam de pastoor geregeld bij getrouwde stellen informeren waar de kinderen bleven. Dit kon voor kinderloze paren als een druk worden ervaren dat er vooral kinderen moesten komen.
Het afgepakte kindje kwam door kerkelijke-, maatschappelijke- en overheidsbemoeienis terecht bij de pleeg-/adoptieouders.
Er zijn verhalen bekend dat aanzienlijke bedragen werden betaald voor adoptiekinderen. Feitelijk is dit kinderhandel.
In veel gevallen moest erover gezwegen worden.
Feit is dat de kerk voor deze druk verantwoordelijk was.
Afstandskinderen
De term afstandskinderen betreft alle kinderen die werden gescheiden van hun biologische ouders.
Het leven van een afstandskindje is begonnen bij de geboorte en feitelijk bij de conceptie.
Pas nadat het kindje was ontdaan van de eigen roots en identiteit, was het geschikt voor adoptie. Op het moment dat het officieel werd geadopteerd raakte het de eigen identiteit kwijt.
Niet alle kinderen die al of niet gedwongen waren afgestaan werden geadopteerd. Zoals pleegkinderen en de kinderen die volwassen werden in instellingen.
Door recent onderzoek wordt steeds meer bekend over prenataal bewustzijn en hoe dit zich genetisch al heeft ontwikkeld nog voordat het kindje geboren is. De (prenatale) stress van de scheiding van de moeder is bepalend voor de ontwikkeling van het kind. Bij velen heeft zich dit ontwikkeld tot een levenslang trauma.
Geadopteerden
De term geadopteerden betreft een deel van de kinderen die werden gescheiden van hun biologische ouders.
Het leven van een geadopteerde of pleegkind is begonnen bij de geboorte, niet bij de adoptie of pleegplaatsing.
Ontdaan van de roots en voorzien van een nieuwe identiteit begonnen de geadopteerden aan een “nieuw” leven.
De geadopteerden die tevreden zijn met hun adoptie en hebben nog geen idee van het leed dat aan hun adoptie vooraf ging. Het besef komt pas als ze zich verdiepen in hun persoonlijke historie.
Tienduizenden vrouwen die bij de nonnen bevielen in het naoorlogse katholiek Vlaanderen werden gedwongen om hun kind af te staan. In de HLN-podcast ‘Kinderen van de Kerk’ vertellen moeders en adoptiekinderen over hun moeilijke zoektocht in een pijnlijk verleden. Productie: The Podcast Planet en HLN.
In de Belgische politiek is men al een stap verder dan Nederland v.w.b. een parlementair onderzoek over gedwongen afstand. Zover zijn we hier nog niet. Eerst maar eens het rapport van Micha de Winter afwachten.
Belgische documentaireserie
Tienduizenden ongehuwde, zwangere meisjes zijn decennialang door de kerk gedwongen geweest om hun kind af te staan voor adoptie. Dat blijkt uit de podcast ‘Kinderen van de Kerk’ van Het Laatste Nieuws, waarin moeders en adoptiekinderen getuigen over wat hen is overkomen.
Tienduizenden kinderen verkocht door de Kerk
Tot slot bij de VRT een emotionele getuigenis in de Belgische Kamer over gedwongen adoptie (afstand!), minister Van Tigchelt wil grondig onderzoek. Wat ik hieraan schokkend vind is dat de minister vrijwel direct aangeeft dat het wellicht verjaard is en dat de Kerk hierover verantwoording zal moeten afleggen. Hij vergeet hierbij volledig de rol van de Belgische overheid in deze. Het komt niet eens in hem op dat met name ook de overheid verantwoording heeft af te leggen. Ik vind dit verbijsterend.
Podcasts: 5 Dagen… binnenlandse afstand en adoptie
Met ingang van vandaag maandag 1 januari tot en met vrijdag 5 januari elke dag van 20.00 tot 20.30 uur aandacht voor Binnenlandse Afstand en Adoptie. Het is te beluisteren op NPO Radio 1 in het programma 5 Dagen.
NPO Radio 1-bus week lang op verschillende locaties in Nederland over binnenlandse afstand en adoptie
In de week van 1 januari staat de gele bus van het NPO Radio 1-programma 5 Dagen (NTR/PowNed) met presentatoren Jo van Egmond en Ajouad El Miloudi op verschillende locaties in Nederland om te praten over binnenlandse afstand en adoptie.
Verslaggever ter plekke is Mirthe van der Drift.
Vanaf midden jaren vijftig tot begin jaren tachtig hebben in Nederland duizenden moeders hun kind al dan niet gedwongen afgestaan. Het gaat om tussen de 15.000 en 25.000 kinderen.
Dat gebeurde vaak onder druk van familie, instanties of de kerk.
Op dit moment wordt er onderzoek gedaan naar geschiedenis van deze binnenlandse afstand en adoptie door de
Commissie Binnenlandse Afstand en Adoptie onder leiding van commissievoorzitter Micha de Winter.
In 5 Dagen komen verschillende betrokkenen en getuigen aan het woord. Hoe ging het afstand doen destijds? Hoe beïnvloedt dit je leven? Wat is het belang van het onderzoek naar dit onderdeel van onze Nederlandse geschiedenis? En wat kunnen we van dit dossier leren voor de toekomst van de voortplantingsgeneeskunde?
Uitzending gemist? Je kunt de uitzendingen ‘5 Dagen… binnenlandse afstand en adoptie‘ terugluisteren bij de NPO:
Op 1 november 1956, bijna 70 jaar geleden, werd de adoptiewet van kracht. Tot 2006 zijn er in Nederland ruim 60 duizend kinderen geadopteerd. Ongeveer tweederde daarvan is afkomstig uit het buitenland. In de sterk verzuilde (religieus beïnvloede) Nederlandse samenleving in het eerste tweederde deel van de vorige eeuw was de bron al snel gevonden om in de behoefte aan adoptiekinderen te kunnen voorzien: de ongehuwde moeders. De kerk vond het ongehuwde moederschap fout, dus dan was het ook zo. Niemand twijfelde daaraan.
Tot 1981 nam de behoefte aan adoptiekinderen jaarlijks sterk toe, maar halverwege de jaren ’70 kon er steeds minder aan de vraag naar Nederlandse adoptiekinderen worden voldaan, omdat de bron met afgepakte bastaardkinderen steeds verder opdroogde. Dit kwam vooral door de afnemende invloed van de kerk op de maatschappij, de invoering van de Bijstandswet en de opkomende vrouwenrechten. Hierdoor kreeg ook de ongehuwde moeder haar welverdiende plek in de maatschappij en steeds vaker zonder dat ze van haar baby werd beroofd. Hoewel dat laatste nog doorging tot in de jaren ’80.
De groeiende vraag naar adoptiekinderen bleef echter bestaan en de oplossing werd gevonden door kinderen uit het buitenland te adopteren. Dat men het niet altijd even nauw nam met de wijze waarop kinderen naar Nederland werden gehaald was geen enkele belemmering voor deze levendige kinderhandel. “Al red je er maar één“. De maatschappij geloofde heilig in deze fabel. Zelfs de overheid bleek creatief in haar wegen om aan de vraag te kunnen voldoen. Men sloot hiervoor simpelweg de ogen en verzweeg of verborg het, met talloze misstanden, wanpraktijken en getraumatiseerde mensen tot gevolg.
Het aantal voorbeelden van dit soort praktijken is bijna eindeloos.
Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.
Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen. Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites. Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.
Gisteren heb ik het laatste deel gezien van de vierdelige Belgische documentaire: Godvergeten over kindermisbruik in de kerk op NPO Start. Ik ben al lang geleden van mijn geloof gevallen door de hypocrisie en talloze misstanden van de kerk, maar de feiten zijn nog vele malen schokkender dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
“Naastenliefde”
Het is ontnuchterend om te zien dat zelfs de paus in zijn reactie zegt dat hij voor de slachtoffers zal bidden in plaats van dat hij de daders onder de pedofiele priesters en nonnen ter verantwoording roept. In plaats van ze uit hun ambt te zetten en te straffen worden de daders simpelweg vergeven en overgeplaatst naar een andere parochie of ander land, alwaar het misbruik gewoon verder gaat. Even biechten en alles is weer goed. De kerk houdt de daders de hand boven het hoofd en neemt ze zelfs in bescherming, in plaats van op te komen voor de slachtoffers wiens levens zijn verwoest en die voor de rest van hun leven zijn opgezadeld met een levenslang trauma. Wat ik nog het ergste vind is dat de daders niet of nauwelijks juridisch vervolgd worden. Op die manier worden de daders niet gestopt en is er ook geen afschrikwekkend signaal voor de pedofielen in spé.
Het is niet te bevatten dat zelfs een massaal protest van ± 300.000 mensen enige jaren geleden in België en een tienjarige rechtsgang niet genoeg waren om de kerk veroordeeld te krijgen. Het is misdadig dat de kerk wegkomt met immuniteit en het maakt duidelijk dat de kerk er niet voor de mensen is, maar voor de instandhouding van het instituut en haar zieke gedachtengoed. En het wereldwijde misbruik gaat ongehinderd door, want de kerk kan hiervoor niet vervolgd worden. Met talloze nieuwe getraumatiseerden tot gevolg. En niemand op strategische posities die zich geroepen voelt om dit te laten stoppen. Zelfs de paus en het hof niet.
Tegelijkertijd denk ik dan aan mijn persoonlijke strijd voor gerechtigheid, van de kerk èn overheid, voor het leed van de tienduizenden slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland. Het is belangrijk om te beseffen dat de afstandskinderen en -ouders ook slachtoffer zijn van christelijk misbruik. Het tegen de wil van de moeder scheiden van moeder en kind is dan wel geen seksueel misbruik, maar het is wel degelijk psychisch en fysiek misbruik. Het kind de moederzorg en -liefde onthouden valt zeker in deze categorie. Het is niet te bevatten wat de kerkelijke waanideeën bij ons en wereldwijd hebben verwoest en ik realiseer mij dat ik/wij deze strijd nooit gaan winnen van dit duivels wrede, mensonterende en pedofiele instituut. Ik kan me niet voorstellen dat als er een God is hij het beschermen van een bende pedofielen belangrijker vindt dan het beschermen van slachtoffers, slachtoffers van de kèrk voor de duidelijkheid, want God is toch liefde?
Waar is de gerechtigheid voor de slachtoffers? Oog om oog, tand om tand. De daders zouden gestraft moeten worden met dezelfde vergrijpen en gedurende dezelfde tijd die zij de slachtoffers hebben aangedaan! Maar ja, dat mag natuurlijk niet.
Ontdopen
Een vriendin van mij heeft kortgeleden besloten om zich officieel te laten uitschrijven bij de katholieke kerk vanwege de misstanden en ik besef nu pas, na het zien van deze documentaire, dat dàt wellicht het juiste signaal geeft aan de kerk als we ons massaal laten ontdopen. Niet individueel, maar massaal met tientallen, honderden, liefst duizenden tegelijk.
Ik kijk uit naar jullie reacties.
❖
Het wordt erg op prijs gesteld als je dit bericht wilt waarderen met één tot vijf sterren. Dat kan onderaan elke pagina.
Om te reageren op de inhoud moet je eerst even inloggen.
In september ’21 heb ik het idee geopperd voor een monument op de locatie van Moederheil en Valkenhorst. Dit idee bestond al langer, maar werd nooit realiteit. Na een herhaalde oproep meldden een aantal mensen zich en gezamenlijk zijn we een denktank gestart om te bekijken of dit alsnog te realiseren is.
De denktank is enthousiast van start gegaan, maar het bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Een belangrijk punt is dat het niet zomaar een monument is om iets te gedenken, maar dat persoonlijke emoties hierbij een grote rol spelen. We zijn allemaal mensen met onze eigen afstandshistorie en we willen iets realiseren dat voor nog veel meer mensen met een dergelijke historie is bedoeld. Om al deze mensen een plek te kunnen bieden om hun leed te verwerken is nogal niet niks. De lat ligt dus hoog.
Daarnaast spelen ook recente ontwikkelingen een grote rol. Er is nogal wat aan de hand in afstand- en adoptieland: het gediskwalificeerde onderzoek binnenlandse afstand door het Verweij Jonker Instituut, er is een nieuw onderzoek gestart dat nog in volle gang is, de rechtszaak van Trudy Scheele: een afstandsmoeder tegen de Staat, waarvan de rechterlijke uitspraak, tegen alle hoop in, negatief uitviel. De consequenties hiervan zijn nog onduidelijk. In afwachting van het eindrapport van het onderzoek binnenlandse afstand en adoptie van Prof. Micha De Winter nemen de landelijke en gemeentelijke politiek een afwachtende houding aan en dat laatste is iets wat ons initiatief beïnvloedt, want er moeten politieke keuzes gemaakt worden. En daar gaan wij niet over.
Op gemeentelijk niveau zijn we in gesprek geweest met de Gemeente Breda voor de realisatie van een monument op de voormalige locatie van Moederheil. De vormgeving van het monument was in dit stadium nog niet relevant.
Ontwikkelingen
Na ruim twee en een half jaar praten met de gemeente is het hoge woord eruit. Een monument, zoals wij dat voor ogen hebben, past niet in de visie van de gemeente Breda. De gemeente geeft de voorkeur aan een eigen invulling. Helaas kan ik daar verder niets over zeggen.
Wat ik wel kan zeggen is dat ik besloten heb, om die reden, me terug te trekken uit de denktank. Het doel wat ik voor ogen heb blijkt niet haalbaar: een plek om ons leed te verwerken in de vorm van een nationaal monument op de voormalige locatie van Moederheil voor alle slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland.
De tijd, of beter gezegd de politieke wil, is er helaas niet rijp voor.
In augustus van dit jaar ontving ik een reactie van de voormalig waarnemend Meldpuntfunctionaris van het Meldpunt RKK op mijn Open Brief aan de Katholieke Kerk. Ik heb er een poos over nagedacht en de reactie van de kerk zit mij nog steeds erg hoog. Uit de reactie maak ik op dat de kerk zich geheel niet verantwoordelijk voelt voor het onrecht dat ons, afstandskinderen en -ouders is aangedaan. Ik citeer: “… een samenspel van de maatschappelijke normen en waarden (los van kerkelijke gezindte), het ontbreken van wettelijke regels en het beperkte toezicht door de Voogdijraden resp. Raad voor de Kinderbescherming kon leiden tot de grootschalige gedwongen adoptie.” Daarbij haalt de schrijver er allerlei irrelevante zaken bij die er niets mee te maken hebben. Overigens heb ik het niet gehad over gedwongen adoptie, maar gedwongen afstand. Een belangrijk verschil.
De voormalig waarnemend Meldpuntfunctionaris “vergeet” hierbij het allerbelangrijkste en dat is het feit dat het “samenspel van normen en waarden” was gestoeld op de christelijke kerkelijke leer en geïnitieerd door de kerk zelf. De kerk was het fundament van de samenleving en het was de kerkelijke leer die bepaalde wat wel en niet “juist” was. Dit wordt al eeuwenlang elke zondag vol vuur gepredikt vanaf de kansel. Het was het kerkelijke beeld dat een ongehuwde moeder niet voldeed aan de christelijke moraal, aangezien het gehuwde gezin de hoeksteen vormde van de samenleving, en juist daardoor werd de ongehuwde moeder uitgesloten en verstoten. Het was nìet de maatschappij waar dit waandenkbeeld vandaan kwam, maar de kerk!
Als makke schapen absorbeerden de kerkgangers dit verknipte beeld en voerden dit uit, zonder zèlf eerst eens kritisch na te denken over de psychische schade die dit veroorzaakte! Het waren de ambtenaren die zondags de preek aanhoorden en het door de weeks in praktijk brachten en het volk zich als een hersenloze kudde voegde naar wat als “waarheid” werd gepredikt. De kerk was oppermachtig en bepaalde wat de maatschappelijke normen waren! Dat deed de maatschappij niet zelf. Het christelijke ambtenarenapparaat, ergo de overheid, zorgde voor passende wetgeving en realisatie o.a. d.m.v. de reeds bekende instanties zoals de Raad voor de Kinderbescherming en Fiom! Pas later ontwikkelde de maatschappij zich los van de kerk.
Het is ronduit schokkend om te zien hoe de kerk de verantwoordelijkheid van zich afschuift en simpelweg de bal legt bij het “samenspel van de maatschappelijke normen en waarden” terwijl de kerk dit zelf heeft gecreëerd.
De genoemde argumenten over seksueel misbruik en de bijbehorende klachtenprocedure met de daarbij behorende uiterste meldings-termijn hebben niets te maken met de misstanden die werden geïnitieerd door de kerk waar ik het over heb. Ook het onderzoek van Deetman is niet relevant. Seksueel misbruik in de kerk is een geheel andere zwarte bladzijde in de geschiedenis van de kerk waar de kerk zich al diep voor zou moeten schamen.
Waar ik het over heb is de zoveelste zwarte bladzijde in de historie van de kerk die men tot op de dag van vandaag geraffineerd onder het kleed heeft weten te houden en waarvoor het de hoogste tijd wordt dat de kerk hiervoor verantwoording gaat afleggen.
Kapel Moederheil
De ontkenning
Het is daarnaast hypocriet om te beweren dat: “De Bisschoppenconferentie en de KNR hebben beklemtoond dat tot in de jaren ’50 het in de katholieke vroedvrouwenscholen, kraamklinieken en opvang- en doorgangshuizen de vaste lijn is geweest om moeder en kind bij elkaar te houden. Het gezin staat juist in de katholieke opvoedende benadering centraal. Dit past ook bij de pastorale zorg voor zwakkeren in onze samenleving.”
De ongehuwde moeder voldeed volgens de kerk juist nìet aan het hierboven geschetste beeld, want zij vormde geen gehuwd gezin. Sterker nog, zij werd gestigmatiseerd en psychisch niet eens in staat geacht om voor haar kind te zorgen! Het waren de nonnen en pas later het personeel die moeder en kind van elkaar scheidden. Het is ronduit schandalig dat deze verantwoordelijkheid bij de maatschappij wordt neergelegd. Het is het welbekende principe van het ontkennen van de eigen verantwoordelijkheid en ik vind dit respectloos naar de tienduizenden slachtoffers van gedwongen afstand!
Verder heeft men het over het lopende binnenlandse onderzoek van Micha de Winter. Ik ben heel benieuwd in hoeverre de kerk zich de conclusies van De Winter gaat aantrekken en men de verantwoordelijkheid neemt voor de onherstelbare schade die de heren en dames geestelijken hebben aangericht onder tienduizenden ouders en kinderen in Nederland en de kerk de slachtoffers hiervoor schadeloos stelt. Ik denk dat ik het antwoord al weet…
Het was de religieuze “naastenliefde” van de nonnen die “uit pure barmhartigheid” in de tehuizen moeder en kind van elkaar scheidden, want de ongehuwde moeder had gezondigd tegen God!
Niemand die zich druk maakte over het trauma van moeder en kind dat hiervan het gevolg was. En de kerk al helemaal niet.
Excuses
In de reactie mis ik excuses van de kerk voor haar rol in de gedwongen afstand van kinderen van ongehuwde moeders. Het siert de kerk dat men excuses heeft aangeboden aan de minister, maar waarom niet aan de betrokken mensen zelf? Of op zijn minst aan de belangenorganisaties? De kerk heeft toch een verantwoording af te leggen aan de mensen die getraumatiseerd en beschadigd zijn voor het leven? En niet aan de minister? Of zie ik dat verkeerd?
Schadevergoeding
Tot slot valt het mij op dat de schrijver van de reactie volledig voorbij gaat aan mijn opmerking over het “fonds ter ondersteuning van slachtoffers van de gedwongen afstand” van 5 miljoen en de 1,4 miljoen die hiervoor gereserveerd was door het Bisdom Roermond. Waar is dit geld gebleven? Het lijkt natuurlijk prachtig als de kerk een dergelijk bedrag hiervoor reserveert. Maar als dit bedrag moet worden verdeeld over 28.000 mensen dan betekent dit een schamele €228 per persoon. Dan krijg je toch sterk het gevoel dat we niet serieus worden genomen. En als er vervolgens niets mee wordt gedaan en het in alle stilte op de eigen kerkelijke bankrekening blijft staan dan worden mensen blij gemaakt met een dooie mus. Naar buiten toe heeft de kerk dan een mooie sier gemaakt, maar de betrokkenen blijven in de kou staan. Zelfs een schadevergoeding van €10.000 per persoon dekt de werkelijke schade bij lange na niet. De uiteengerukte families en de definitief beschadigde familiebanden kunnen nooit meer ongedaan worden gemaakt. En dan heb ik nog niet eens over de trauma’s van de betrokkenen.
Is deze 6,4 miljoen uitgekeerd aan de 200 mensen die zich hebben gemeld? Zo nee, waarom is dit geld niet uitgekeerd aan de overige 27.800 slachtoffers? En wanneer kunnen de betrokkenen hun schadevergoeding van de kerk alsnog tegemoet zien?
Het boek met de talloze zwarte bladzijden van de kerk is inmiddels al een behoorlijke dikke pil geworden. Het is al zo dik als de bijbel zelf. Nòg een extra zwarte bladzijde erbij valt al niet eens meer op. Het aantal keren dat de kerk excuses heeft aangeboden voor de wereldwijde misstanden, laat staan een schadevergoeding heeft betaald, is op èèn hand te tellen… En de mensen (inclusief de slachtoffers van gedwongen afstand) pikken dit zonder enig protest…
Tot zover de christelijke naastenliefde en barmhartigheid.
❖
Het wordt erg op prijs gesteld als je dit bericht wilt waarderen met één tot vijf sterren. Dat kan onderaan elke pagina.
Om te reageren op de inhoud moet je eerst even inloggen.
Ik kreeg het onderstaande bericht toegestuurd, waarvoor mijn dank. Hoewel er mij (nog) geen gevallen bekend zijn m.b.t. Moederheil of Valkenhorst vind ik dit dermate ernstig en belangrijk om dit nieuws in de openbaarheid te brengen. Ik hoop dat er meer mensen bereid zijn om belastende informatie openbaar te maken.
Het is toch werkelijk niet te bevatten hoe ernstig de misstanden zijn geweest in de tehuizen. De lieve nonnetjes, waar mijn adoptiemoeder zo warmhartig over sprak. De realiteit stond in schril contrast met het beeld dat naar buiten werd gebracht.
Het is van belang om te inventariseren in hoeverre er sprake is geweest van seksueel misbruik van ongehuwde moeders en kinderen in de tehuizen in Nederland. Ik heb deze vraag dan ook voorgelegd aan de Commissie Binnenlandse Afstand en Adoptie met het verzoek om dit mee te nemen in het onderzoek. Nu zal dit soort informatie naar verwachting niet in dossiers te vinden zijn. Hiervoor is het belangrijk dat de mensen die hiervan getuige zijn geweest of het zelf hebben meegemaakt, dit z..s.m. melden. Dat kan via info@cbaa.nl of via Moederheil.nl.
En dit is dan een situatie waarbij deze informatie naar buiten komt. Ik kan me zo voorstellen dat er genoeg situaties zijn die nog veilig onder het kleed zijn geveegd.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.