Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.
Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen. Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites. Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.
Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.
Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen. Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites. Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.
In (te) veel gevallen verhinderd de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), de privacywet, volledige inzage in de persoonlijke dossiers zoals het afstands- en adoptiedossier, maar ook voogdijgegevens, rechtbankstukken, etc. Instanties zoals Fiom, Raad voor de Kinderbescherming, gemeenten en ook archieven hebben elk hun eigen interpretatie van wat wel en niet kan binnen de AVG-wetgeving. Zo geven de Fiom alsook de RvdK een gecensureerde kopie aan betrokkenen, en bij het Nationaal Archief kan men alleen het dossier inzien en weigert men om een kopie te verstrekken. Het staat zelfs niet toe dat men foto’s maakt van documenten. Alleen is toegestaan dat men delen overschrijft(!). Dat is niet erg toegankelijk, zeker als het een dik dossier betreft. Zo wordt de AVG als excuus gebruikt om informatie ontoegankelijk te maken voor de mensen die deze informatie hun leven lang al is onthouden en die voor de gemiddelde Nederlander gewoon vrij toegankelijk is. Behalve dus voor de mensen die zijn afgestaan.
Voor betrokkenen is deze willekeur onverteerbaar. En zolang dit niet is opgelost ben ik er geen voorstander van dat de dossiers worden opgeslagen bij het Nationaal Archief. Want op die manier worden onze dossiers nog minder toegankelijk dan ze al waren. Op zich is het Nationaal Archief een uitgelezen plek voor opslag van de dossiers, maar dan moeten ze wèl volledig toegankelijk, inclusief het verkrijgen van een kopie, zijn voor de mensen die het betreft.
Waarom kan een onderzoeker wèl toegang krijgen tot het volledige dossier en de persoon die er in vermeld staat nìet?
Het is bizar dat derden bepalen wat je mag lezen in een dossier dat over jezelf gaat. Je kan wel een medisch dossier opvragen van jezelf bij de huisarts, maar een ongecensureerde kopie van het afstands- en adoptiedossier is niet mogelijk.
DigiD
Ik ben er voorstander van dat men het gehele dossier ongefilterd kan inzien via DigiD. De benodigde beveiligde infrastructuur bestaat al en de archieven en instellingen kunnen daar mooi bij aansluiten. Online en gewoon in de vertrouwde omgeving thuis kan men dan de persoonlijke informatie inzien.
Ik heb hierover contact gehad met Fiom en men geeft aan dat onderzoekers alleen toegang krijgen tot gedepersonaliseerde dossiers. Fiom heeft geen plannen om zich binnen afzienbare tijd aan te sluiten bij DigiD.
Nazorg
Een ander belangrijk punt hierbij is dat een archivaris bij een archief nìet gekwalificeerd is om mensen bij te staan bij het lezen van hun dossier. Maar al te vaak is de inhoud van een dossier te heftig om dit zonder vorm van ondersteuning vrij te laten inzien. Let wel: ondersteuning, niet betutteling of bepalen wat men wel of niet te lezen krijgt. Dat is aan de betrokkene zelf om te bepalen. Maar beschikbare nazorg is hierbij van nut.
Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.
Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen. Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites. Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.
De rol van de katholieke kerk is bepalend geweest voor het scheiden van moeder en kind. Het ongehuwde moederschap voldeed niet aan kerkelijke beeld van wat “juist” is. Aangezien vrijwel iedereen destijds naar de kerk ging werd deze visie de maatschappelijke norm. Het gevolg was dat ook de overheid dit beeld vertaalde in wet- en regelgeving. Met alle gevolgen van dien.
Ik ben enige tijd op zoek geweest naar informatie over mogelijkheden om een claim neer te leggen bij de Katholieke Kerk. Na een aantal omzwervingen kwam ik terecht bij het bovengenoemde meldpunt. Ik heb dan ook namens 28.000 betrokkenen mijn open brief aan de katholieke kerk neergelegd bij dit meldpunt en ben in afwachting van een reactie.
Het staat een ieder natuurlijk vrij om zelf ook contact op te nemen met dit meldpunt voor erkenning en het indienen van een claim.
Sinds 1 mei 2015 kunnen meldingen van grensoverschrijdend gedrag in de Rooms Katholieke Kerk in Nederland worden gedaan bij het nieuwe RK Meldpunt Grensoverschrijdend Gedrag. Om mensen hierop attent te maken zijn een affiche en verwijskaartjes gemaakt.
Het R.K. Meldpunt Grensoverschrijdend Gedrag werd ingesteld op initiatief van de Bisschoppenconferentie en het bestuur van de KNR om schendingen van Gedragscode Pastoraat binnen de Kerk aanhangig te kunnen maken. Deze gedragscode trad per 1 juli 2014 in werking. De gedragscode beschrijft wat onder grensoverschrijdend gedrag wordt verstaan, bevat concrete normen en geeft een helder beeld van gepast en ongepast gedrag.
Het voorkomen van grensoverschrijdend gedrag is van groot belang. De RK Kerk werkte eerder dit jaar binnen het CIO (Interkerkelijk Contact in Overheidszaken) mee aan de campagne ‘Seksueel grensoverschrijdend gedrag. Via deze campagne werd binnen de RK Kerk met name bij parochiebesturen aandacht gevraagd voor aandacht voor de preventie van grensoverschrijdend gedrag. Ook tijdens het Katholieke Jongerendag Festival (KJD) op 7 juni van dit jaar was er aandacht voor deze campagne.
Vóór de invoering van de Nederlandse adoptiewet op 1 november 1956 werden kinderen van ongehuwde moeders in pleeggezinnen geplaatst. Ongehuwde moeders konden tot die tijd hun eigen kind naderhand weer opeisen, bijvoorbeeld wanneer de moeder later alsnog trouwde. Na de invoering van de adoptiewet konden de pleegouders het kindje officieel adopteren en op die manier de juridische ouders worden. Dat zorgde ervoor dat het kind een andere achternaam kreeg. De verblijfplaats werd voor de biologische moeder geheimgehouden en ze kon haar eigen kind niet meer terugkrijgen.
De meeste kinderen kwamen in huis bij kinderloze getrouwde echtparen. Steeds meer kinderloze echtparen raakten bekend met de mogelijkheid van adoptie. Dit is dan ook terug te zien in het aantal adopties dat jaarlijks door de rechtbanken in Nederland werd uitgesproken. Door ongehuwde vrouwen onder psychische en sociale druk te zetten werd er in eerste instantie in deze behoefte voorzien. Vanaf de jaren ’70 nam het aantal kinderen dat werd afgestaan door een ongehuwde moeder toe. Zo werden er in 1974 in Nederland 1259 en in 1981 zo’n 2400 Nederlandse kinderen geadopteerd. De meeste ‘afstandskinderen’ werden geadopteerd, maar ook groeiden er kinderen op in kindertehuizen.
Sinds de invoering van de Adoptiewet 1956 tot aan het einde van de jaren ’60 van de vorige eeuw werden er landelijk elk jaar enkele honderden kinderen afgestaan. Exacte cijfers ontbreken. Schattingen in Nederland (tussen 1956 – 1984) lopen uiteen van honderden per jaar tot duizenden moeders en kinderen, die elkaar op deze manier definitief uit het oog verloren.
In 1998 was het aantal Nederlands geadopteerde kinderen gedaald tot zo’n 900. De denkwijze in de maatschappij was inmiddels veranderd en de vraag van ongewild kinderloze echtparen kon daardoor niet langer opgevangen worden met Nederlandse kinderen.
Aangezien er een vraag naar kinderen bleef bij kinderloze (getrouwde) stellen en het binnenlandse “aanbod” te laag bleef, week men voor de onvervulde kinderwens uit naar kinderen uit het buitenland. Het adopteren van een kind werd doorgaans als een “goede daad” beschouwd en het “redden” van een buitenlands kind droeg nog meer bij aan deze gedachte. Deze “oplossing” bleek zeer lucratief. Deze belangen maakten van de internationale adoptie-industrie big business.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.