Categorie: Opinie Pagina 1 van 11

Beslisnota kamerbrief maatregelen

Op 18 juli 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Rijksoverheid

Beslisnota bij Kamerbrief over binnenlandse afstand en adoptie

Staatsecretaris Claudia van Bruggen was namens het kabinet zo betrokken bij het leed van de slachtoffers van gedwongen afstand. Ik kreeg er letterlijk tranen van in mijn ogen. Echt. Heel even dacht ik werkelijk dat ze het echt meende.

De ontgoocheling kwam een dag later en toen bleek dat de “oprechte excuses”, zoals ik inmiddels talloze keren heb gemeld, minder oprecht bleken dan ze moesten doen voor komen, en feitelijk niets voorstelden anders dan een dooie mus, een lege doos, lood om oud ijzer, een mooie verpakking zonder inhoud. Tot mijn grote verdriet had ik nog gelijk ook.

Waarom ben ik hier zo stellig in? Omdat de maatregelen die er voor ons werkelijk toe doen, niet gehonoreerd worden. Natuurlijk kunnen we een aai over onze bol krijgen van de staatssecretaris en excuses waar we maanden, jaren lang om hebben gesmeekt. Daar doet het kabinet niet moeilijk over. Het kabinet is bereid om over punten en komma’s te praten na het zomerreces. Hoe genereus. Maar de punten die voor ons wèrkelijk het verschil maken, daarvoor geeft het kabinet niet thuis. Alles wat geld kost of juridische consequenties heeft, is resoluut van tafel geveegd. Dáár valt in ieder geval niet over te praten.
En ja, de privacywet, de AVG; is het kabinet bereid tot een wetswijziging waarbij het voor ons wèl mogelijk wordt om via DigiD onze volledige, ongecensureerde dossiers in te zien? Ik moet het nog zien. Heel eerlijk gezegd geloof ik er niet in.
En kosteloze naamswijziging of gratis psychische zorg? Natuurlijk niet, want ook dat kost de overheid geld. Dus daar kan natuurlijk geen sprake van zijn.
En aansprakelijkheid accepteren en verantwoording afleggen? Nee, natuurlijk niet! Het idee alleen al dat de overheid de bekeuring gaat betalen voor de overtreding die zij heeft begaan. De overheid verwacht het wel van haar burgers, maar voor zichzelf werkt dat opeens heel anders.

Parlementaire enquête

Ik had graag gezien dat de resultaten van de gesprekken met de overheid ervoor gezorgd zouden hebben dat er een parlementaire enquête zou worden gehouden. Maar goed, de kans daarop is inmiddels wel gepasseerd.

Het kabinet is zo vriendelijk geweest om naast de “maatregelen” die we kunnen verwachten, zoals een hand op je schouder door een professional als het ons even teveel wordt, ook aan te geven waar we precies naar kunnen fluiten. En laten dat nou juist díe punten zijn die ons trauma kunnen verzachten.

Dit had niet mogen gebeuren. Niet jùllie, maar wíj moeten ons schamen.

Wat klinken de bovenstaande woorden toch mooi, he. Bijna alsof er wordt gezegd: “Maken jullie je nou maar nergens meer druk om. Wij, de overheid, gaan het voor jullie regelen. Het komt allemaal goed.” De overheid “waakt” over ons. Ik krijg er bijna een warm gevoel van in mijn buik.
Verrassing: de schijn bedriegt. Ik weet niet wie er allemaal nog in sprookjes geloven, maar ik in ieder geval niet, want die mus is morsdood.

Dus moeten we blij zijn met het bereikte resultaat? Dat moet iedereen voor zichzelf beslissen. Ik in ieder geval niet. Ik ben van mening dat we jarenlang aan het lijntje zijn gehouden, voorgelogen en bedrogen door de overheid, met bewust tegen elkaar uitgespeelde belangengroepen, want tweestrijd maakt macht. De Romeinen wisten al hoe efficient de verdeel en heers-tactiek werkt. De overheid is de lachende derde.

Beslisnota bij Kamerbrief over binnenlandse afstand en adoptie Downloaden

Rouw

Door Lucas Verberne

Op 14 juli 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Onderzoek, Opinie, Persoonlijke ervaringen, Studies

Oorspronkelijk gepubliceerd op 12 februari 2026

Mij wordt wel eens gevraagd hoe het is om geadopteerd te zijn. Ik vind dat eigenlijk een rare vraag. Een vraag als deze geeft mij dan ook een ongemakkelijk gevoel. Waarom? Het voelt stigmatiserend. Het onderstreept de onnatuurlijke band met de mensen die je hebben geadopteerd. Het benadrukt dat je er niet bij mag horen, althans zo voelt het voor mij.

Maar deze vraag is wel te beantwoorden. Het eerste waar ik dan aan denk is dat het geadopteerd zijn voor mij voelt dat mij iets essentieels is afgenomen. Iets dat cruciaal is voor een pasgeboren baby. Voor mij voelt dit dan ook als een groot verlies. Een verlies dat ik als kind en puber heel goed voelde, maar nooit onder woorden kon brengen. En als ik dit al onder woorden probeerde te brengen dan keken mensen mij verwonderd aan of verdwenen simpelweg uit mijn leven. Pas decennia later kon ik het onder woorden brengen en gek genoeg met slechts één woord: rouw.
Rouw beschrijft eigenlijk alles wat ik ervaar in deze geschiedenis. Het vervelende is alleen dat rouw normaalgesproken uit je leven verdwijnt, doordat je het verlies een plekje hebt kunnen geven, maar voor mij werkt dat, met mijn geschiedenis, niet zo. Naarmate ik ouder word, wordt het er helaas niet minder op. Integendeel. Deze rouw blijft hangen en is van permanente aard.

Het gevoel dat je iets essentieels is afgenomen:

Je biologische familie
De band met je moeder, en vader tijdens de eerste momenten van je leven
Je identiteit, je naam en dat je een nieuwe identiteit hebt opgeplakt gekregen
Dat je je ontworteld voelt, als een boom die is geënt op een andere stam

Die onherstelbare breuk en vooral de wetenschap dat het nooit meer te herstellen is, en het ontbreken van verantwoordelijkheidsbesef bij de verantwoordelijke partijen, maakt het ingewikkeld.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat de eerste paar maanden voor een baby van levensbelang zijn. Het directe en fysieke contact tussen moeder en baby zijn levensbepalend voor de ontwikkeling van het kindje. De moeder’s geur, stem, intonatie, haar fysieke contact zorgen voor een diepe band. Op het moment dat een baby gescheiden wordt bij de geboorte dan gaan er allerlei fysiologische en psychische alarmbellen bij de baby af.

Baby’s ervaren intense biologische stress wanneer ze van hun moeder worden gescheiden. Dit benadrukt een cruciaal neurobiologisch proces waarbij de moeder fungeert als primair ankerpunt voor veiligheid. Dit triggert enorme cortisolpieken en alarmsignalen (hartkloppingen, kortademigheid) als gevolg van evolutionaire aanleg voor overleving. Responsieve zorg is essentieel voor het reguleren van dit systeem en het opbouwen van veerkracht.

De biologie van scheiding

Overlevingsinstinct: Biologisch gezien draait de wereld van een baby om de verzorger (vaak de moeder) als enige bron van veiligheid, warmte en voeding; scheiding triggert een existentiële bedreiging.

Cortisolpiek: De hypothalamus-hypofyse-bijnier-as (HPA-as) wordt geactiveerd, waardoor het lichaam overspoeld wordt met cortisol (het stresshormoon). Dit veroorzaakt snelle stijgingen die dramatisch kunnen zijn, hoewel de specifieke percentages per onderzoek verschillen.

Fysiologisch alarm: Deze piek leidt tot de ‘vecht-of-vlucht’-reactie: een snelle hartslag (tachycardie) en een snelle, oppervlakkige ademhaling (tachypneu) terwijl het zenuwstelsel om hulp schreeuwt.

Waarom het belangrijk is

Hersenontwikkeling: Als deze ernstige stress (toxische stress) niet wordt verzacht door de geruststellende terugkeer van de verzorger, kan dit een negatieve invloed hebben op hersengebieden die betrokken zijn bij geheugen, emotionele regulatie en de immuunfunctie.

Hechting en veerkracht: Elke geruststellende herverbinding na stress herstelt de circuits, waardoor de baby leert dat angst tijdelijk is en de wereld veilig is. Dit bevordert een veilige hechting en een levenslange emotionele gezondheid.

De rol van responsieve zorg

De aanwezigheid van een responsieve verzorger helpt de stressniveaus van de baby terug te brengen naar een normaal niveau. Dit leert de baby dat angst tijdelijk is en de wereld veilig is, waardoor een veilige hechting en een levenslange emotionele gezondheid worden bevorderd.

Consistente, gevoelige zorg is cruciaal om stress te verminderen en een gezonde hersenontwikkeling te ondersteunen, waardoor problemen op de lange termijn als gevolg van vroege blootstelling aan stress worden voorkomen.

Afbeelding en bron: The FarmacyReal

Eerste indruk excuses overheid

Door Lucas Verberne

Op 2 juli 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Rijksoverheid

De excuses van de staatsecretaris aan de getroffenen van gedwongen afstand hebben me diep geraakt. Vooral de persoonlijke ervaringen van een aantal getroffenen maakte heel wat bij mij los. 😢
De staatsecretaris gaf aan dat ze hoopt dat de nog aan te kondigen maatregelen een deel van onze pijn zal verzachten.

De tekst van de excuses evenals de opname zal beschikbaar worden gemaakt.

Vooralsnog zijn deze mooie woorden alleen nog maar de verpakking. Nu de inhoud nog. We gaan het zien of mijn vertrouwen in de overheid hersteld kan worden. Ik blijf kritisch. Geen woorden, maar daden.

Nu de kerk nog!😡

Excuses overheid

Door Lucas Verberne

Op 1 juli 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Media, Opinie, Rijksoverheid

Er werd mij gevraagd of ik naar de bijeenkomst van de overheid ga waarin de excuses worden uitgesproken.

Zoals ik het zie is de kerk de oorzaak geweest van onze ellende. Het was de kerk die het hele concept van dat het huwelijk de hoeksteen van de samenleving was heeft bedacht. Dáárom werd de ongehuwde moeder uitgekotst, simpelweg omdat ze niet aan de katholieke leer voldeed. De overheid was de uitvoerder, de facilitator.

Ik ben streng conservatief katholiek opgevoed, maar was er al gauw klaar mee. Ik heb er veel over geschreven op deze website.
Nee, ik ga niet naar Den Haag, omdat ik het een schijnvertoning vind. Excuses uitspreken waar om gesmeekt is. Met andere woorden: excuses op afroep hebben voor mij geen enkele waarde. Het is de verpakking waarover wordt gepraat, in plaats van de inhoud. Ook hier heb ik veel over geschreven. Het maakt me boos, omdat er niets oprechts in zit. Dus ik bekijk het wel online.

Ik werd gisteren door het Ministerie van Justitie gebeld m.b.t. mijn eerder ingediende klacht, waarin ik het de overheid kwalijk neem dat men op voorhand al aangeeft dat het aanbieden van excuses geen financiële en juridische consequenties heeft. Voor mij is dit de spreekwoordelijke druppel. Als je al op voorhand de hakken in het zand zet nog voordat de excuses zijn uitgesproken, in plaats van dat je de bereidheid toont om erover te willen praten, dan is voor mij de boodschap al duidelijk en is het kraakhelder hoe de vork in de steel zit. Het ondermijnt de “goede intenties” van de overheid en het laat de ware aard zien van de mensen die achter de schermen aan de touwtjes trekken.

Ik heb de vriendelijke dame die ik aan de telefoon had haarfijn uitgelegd hoe ik erover denk en vooral ook het hoe en waarom ik niet aanwezig zal zijn bij de bijeenkomst. Zij gaf aan dat de weergave in de pers niet overeenstemt met de intenties van de overheid en dat we ons moeten baseren op de officiële bronnen. Op mijn vraag of de overheid dan wèl voornemens is om de consequenties te accepteren kon zij geen antwoord geven. Uit betrouwbare bron kan ik zeggen dat daar géén sprake van is. Met andere woorden, het NH Dagblad heeft dus wel degelijk de juiste informatie weergegeven.

*^{Ik mag toch aannemen dat het NH Dagblad dit niet uit haar duim heeft gezogen.}*

Maar aan deze excuses op afroep hecht ik geen enkele waarde. Dit heb ik deze dame van het Ministerie van Justitie ook meegedeeld. Daarnaast vertelde ik haar dat ik verbijsterd ben over het feit dat wij, de mensen die dit alles is overkomen, meerdere malen door de overheid zijn gevraagd om te vertellen welke woorden wij willen horen (Erkenningstafels). M.a.w. wij moeten de overheid vertellen wat ze moeten gaan zeggen? 🤯 Het ontbreekt de overheid volstrekt aan zelfreflectie. Men is niet in staat om zichzelf een kritische spiegel voor te houden. Daar was deze dame even stil van.

Ben ik nou zo slim of zijn zij nou zo dom?

Citaat: Louis van Gaal

Zolang er niet wordt gesproken over compensatie, blijft het voor mij niets anders dan de verpakking in plaats van de inhoud. Mooie woorden zonder inhoud. Niettemin ben ik blij voor de mensen die zich met de woorden van de staatsecretaris wel gehoord voelen. Dat gun ik iedereen van harte, maar voor mij blijft het een lege doos.

Excuses aan de Molukse gemeenschap

Door Lucas Verberne

Op 23 juni 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Media, Opinie, Pers

“Ook deze excuses zijn slechts het begin van genoegdoening”

Premier Jetten kreeg luid applaus voor het aanbieden van excuses aan de Molukse gemeenschap. Maar het is pas het begin van het herstelproces, aldus Trouw.

Tsja, wat moet ik hier nog aan toevoegen anders dan wat ik al eerder heb gezegd. Het kan dus wel, maar de wil is er gewoon niet om ons het respect te geven dat wij verdienen.
Misschien moeten wij ook eerst 75 jaar wachten voordat wij aan de beurt zijn. Maar tegen die tijd ligt het grootste deel van ons al onder de groene zoden.

– Het feit dat de excuses zijn aangeboden door de premier en niet de staatsecretaris zegt mij heel veel.

– Het feit dat er tot op de dag van vandaag nog niet eens een link bekend is gemaakt voor de mensen die de excuses thuis willen volgen.

– Het feit dat de overheid de aankondiging NIET bekend heeft willen maken via alle media.

– En dan dit contrast met deze terechte excuses aan de Molukse gemeenschap.

Ik ben boos, teleurgesteld, verdrietig, gekwetst, voorgelogen, misleid en absoluut niet meer trots op Nederland. De hypocrisie van zowel de Nederlandse overheid als de kerken in dit land is gewoon schokkend. Met een strak gezicht het een zeggen en het ander doen. Dat is waar Nederland goed in is.

Een laatste opmerking nog

In mijn optiek zou een boycot van de excuses, grootschalig aangekondigd in de media, wellicht nog wat ogen kunnen doen openen, maar eigenlijk is dit al een verloren zaak voor ons.

Massaal inschrijven voor aanwezigheid bij de excuses en niemand die komt opdagen. De staatssecretaris zo tandeloos achterlatend. En ons ongenoegen uitgebreid ventileren via de media. Dàt geeft een signaal.

Ik heb Trouw, de VPRO en de EO geïnformeerd.

Excuses Nederlandse overheid

Door Lucas Verberne

Op 19 juni 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Rijksoverheid

Het Ministerie van Justitie en Veiligheid nodigt u uit voor een bijeenkomst voor de getroffenen van het verleden van gedwongen binnenlandse afstand en adoptie op donderdag 2 juli 2026 van 15.00-17.00 uur in Amare, Spuiplein 150, 2511 DG Den Haag.

Aanmelden

Ik heb eerder aangegeven dat ik hier zelf niet bij aanwezig zal zijn. Dit heeft vooral te maken met het feit dat ik mij bijzonder opwind over het gebrek aan respect van de overheid, en ook de kerk, over wat men ons heeft aangedaan.
Mijn gevoel van gerechtigheid en rechtvaardigheid wordt hier met voeten getreden. Helemaal wrang is dat het “Justitie” is waar de term gerechtigheid héél ver te zoeken is. Waar “justitie” synoniem zou moeten zijn voor “gerechtigheid” blijkt het in werkelijkheid een contradictie.

Een aantal voorbeelden:

het feit dat belangengroepen decennia lang hebben moeten smeken om enig begrip te kweken bij de overheid
het feit dat de overheid op voorhand(!) aangeeft dat excuses geen enkele juridische en financiële consequenties heeft
het feit dat het geen enkele prioriteit heeft, maar meer wordt gezien als lastig, waar men snel vanaf wil zijn
het feit dat de overheid tijdens de gesprekken heeft geopperd om de excuses via een videoboodschap uit te spreken, waarmee men de persoonlijke confrontatie kan vermijden
aangeboden excuses waarom is gevraagd zijn in mijn ogen niet oprecht, maar slechts betekenisloze woorden

Als je kijkt naar de recente ontwikkelingen in het Verenigd Koninkrijk, dat de premier persoonlijk excuses gaat maken aan de betrokkenen laat zien dat men, hoewel ook niet vanzelfsprekend, wèl betrokkenheid en respect toont. Zelfs ook de Anglicaanse kerk die eindelijk het licht heeft gezien.

Hoewel ik graag persoonlijke excuses en compensatie had willen accepteren van zowel de premier als de paus, maar in dit land is dat een illusie. Misschien dat er over 75 jaar een ambtenaar, die wel over common sense en introspectie beschikt, bij zinnen komt en voor de nazaten van de betrokkenen, als mosterd na de maaltijd, een monument voor de slachtoffers van gedwongen afstand opricht. Maar goed, dat gaan wij niet meer meemaken. Onze geschiedenis wordt een mooi studieobject voor toekomstig geïnteresseerden.

Nederland beperkt zich uitsluitend tot het laten uitspreken van excuses door de staatsecretaris. Niet eens de minister van Justitie, laat staan de premier! Nee, de staatssecretaris!
Met name de afwijzing op voorhand van onze Nederlandse overheid mbt het accepteren van justitiële en financiële aansprakelijkheid is iets dat ik niet kan verkroppen. Dit laat duidelijk zien hoe de overheid hierin staat. Voor mijn eigen gezondheid is het beter dat ik dit aan mij voorbij laat gaan.

Het is schaamteloos en respectloos hoe er met ons wordt omgegaan. Nee, ik ben niet meer trots op Nederland. De hypocrisie bij zowel de kerk als staat druipt er vanaf. 😡

Stelling: Formele adoptie vanaf 18 jaar

Door Lucas Verberne

Op 24 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie

Dat er kinderen worden afgestaan zal altijd wel zo blijven. Er kunnen genoeg redenen zijn voor mensen om tot deze beslissing te komen. Ook is ontvoering en kinderhandel onmogelijk uit te roeien, omdat het maar om een ding gaat: geld. Het is een goudmijn.

Feit is dat het kind hiervan ALTIJD het slachtoffer is. In het ene geval is het kind opeens de ouderlijke zorg kwijt, in het andere geval is de thuissituatie een hel en is de uithuisplaatsing een oplossing, maar geen redding in mijn ogen. Een kind heeft gewoon liefhebbende ouders nodig.

Daarnaast heeft een mens altijd de behoefte om te weten waar hij/zij vandaan komt. De roots maken deel uit van de identiteit van het kind en het is daarom van groot belang dat de identiteit (en naam) van het kind intact blijft en wordt gerespecteerd.
Door een nieuwe identiteit op het kind te plakken is het niet opeens een ander mens; haar historie, van geboorte tot het moment dat het in een pleeggezin kwam vormt een onlosmakelijk deel van de identiteit van het kind zelf en dit moet worden gerespecteerd.

Leg de keuze bij het kind

Het aantal pleegkinderen en geadopteerden dat zich ontworteld voelt is niet te tellen. De oorzaak hiervan ligt in het feit dat men de identiteit en ook de cultuur van het kind onvoldoende of zelfs geheel niet heeft gerespecteerd. Vandaar dat ik het een veel betere oplossing vind als de keuze om wel of niet geadopteerd te worden bij het inmiddels volwassen kind wordt gelegd, in plaats van dat andere deze beslissing nemen voor het kind. Maar al te vaak blijkt achteraf dat het kind het liever anders had gezien.

Vandaar dat ik de volgende stelling heb gemaakt en ik wil jullie vragen om hierop te reageren.

Juridische/formele adoptie pas vanaf 18 jaar

Formele adoptie en wijziging van de biologische naam moeten pas mogelijk zijn vanaf 18 jaar en uitsluitend op eigen verzoek van het kind.

M.a.w. pleegouderschap tot 18 jaar. Daarna is de beslissing aan het kind zelf.

Breng je stem uit en geef je mening

Het Kortste Strootje

Door Lucas Verberne

Op 18 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Rijksoverheid

Met nog ruim een week te gaan voordat de enquête sluit op 26 mei om 12:00u, zijn de resultaten van de tussenstand al veelzeggend. De sluitdatum is bewust gekozen omdat op dezelfde dag de informatiebijeenkomst start, georganiseerd door het Ministerie van Justitie en Veiligheid m.b.t. de voorgenomen excuses door de overheid.
Ik besef heel goed dat deze informatiebijeenkomst niet bedoeld is als discussieplatform, maar als uitleg over het hoe en waarom van de door de overheid aan te bieden excuses.

Niettemin vind ik het van cruciaal belang voor ons allen: afstandsmoeders, -vaders en -kinderen dat het wat ons betreft niet blijft bij excuses alleen, ook al heeft de overheid bij voorbaat de hakken in het zand gezet qua juridische en financiële gevolgen. Met andere woorden, het blijft bij woorden alleen en wellicht hier en daar nog wat toezeggingen, mits het voor de overheid maar geen imagoschade en financiële consequenties oplevert.

Het is precies daarom dat ik mij erg opwind over de houding van de overheid. Ze staan er met een strak been in en het wordt een take it, or leave it, een slikken of stikken -verhaal. Voor mij zijn excuses in een dergelijke context nog minder waard dan gebruikt toiletpapier. En dus van generlei waarde. Het is daarom dat ik heb besloten om niet aanwezig te zijn bij de informatiebijeenkomst, noch bij de formele excuses, omdat de uitkomst mij al bekend is en de overheid zich uitsluitend beperkt tot de verpakking in plaats van de inhoud. Terwijl het ons om de inhoud gaat.

Misschien tegen beter weten in ben ik mijn enquête gestart om inzichtelijk te maken hoeveel ernst het ons is en hoe beschadigd wij zijn als gevolg van de acties van de overheid, in de hoop dat het Ministerie tot inkeer komt. Maar heel eerlijk gezegd verwacht ik dat niet meer na de teleurstellende ervaringen als de rechtszaken tegen de staat door Trudy Scheele, Dilane Butink etc. We hebben helaas het kortste strootje getrokken.

Dat neemt niet weg dat er nog t/m 26 mei gestemd kan worden en ik wil iedereen die nog niet heeft gestemd vragen om dit ook daadwerkelijk te doen.

Dus lieve mensen, laat je stem horen en vul de enquête in.

Delen? Ja graag.

Religieuze hypocrisie

Door Lucas Verberne

Op 13 mei 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, Kerk, Media, Nonnen, Opinie

Reflectie CIO

Het Interkerkelijk Contact Overheidszaken kwam met de volgende verklaring als reactie op de roep om kerkelijke excuses en schadevergoeding door de kerken.

Artikel in Trouw

Trouw besteedde hier aandacht aan in het volgende artikel.

Reactie Moederheil.nl n.a.v. “reflectie” door de kerk

Wat is erger? Geen excuses willen aanbieden om de verantwoordelijkheid te ontlopen of cruciale feiten weglaten waardoor het lijkt alsof “het allemaal niet aan ons heeft gelegen“? Met de woorden in Trouw dat de kerken ‘wel een rol‘ speelden bagatelliseert de kerk haar eigen rol.
Zonder het religieuze narratief, dat het ongehuwd moederschap niet aan de christelijke normen en waarden voldoet, was er zelfs nooit sprake geweest van gedwongen afstand. De kerk is er de oorzaak van!

Ik ben diep geschokt door de afwijzende houding van de kerk, maar het verrast mij totaal niet. De schijnheiligheid waarmee woordvoerder Arthur Miedema van het CIO het standpunt van de kerk verwoord is werkelijk een dolksteek in de rug van de vele tienduizenden slachtoffers van gedwongen afstand.

Welke feiten heeft de kerk weggelaten in haar narratief dat “De kerken wijzen op de waarde van het gezin in de Bijbelse traditie. Vanuit dat uitgangspunt is het bij elkaar houden van moeder en kind een belangrijke leidraad geweest“? De heer Miedema “vergeet” hier gemakshalve bij te vertellen dat de kerk onder het gezin verstaat: het gehuwde gezin. En niets anders dan dat. Want het huwelijk is de “hoeksteen van de samenleving” volgens de christelijke doctrine. Een ongehuwde moeder vormde volgens diezelfde filosofie geen gezin. De heer Miedema vergeet ook te vertellen dat het dit narratief is dat de kerk al eeuwenlang predikt vanaf de kansel, 52 zondagen per jaar.

Alles wat niet aan dit narratief voldoet, zoals het ongehuwde moederschap en haar bastaard kinderen, valt per definitie buiten de barmhartige christelijke boot. Het was de kerk die dit beeld er bij de gelovigen inprentte, elke zondag weer. Net zolang totdat de maatschappij dit als enige “waarheid” en “juistheid” had geabsorbeerd. De kerk is de bedenker en bron van onze ellende geweest. De overheid was de uitvoerder.
De afstandskinderen waren helemaal geen weeskinderen. Zij hadden al ouders, maar dat stonden de kerk en de daardoor verzuilde maatschappij niet toe, want het voldeed niet aan het christelijke ideaalbeeld. De kerk heeft ze tot weeskinderen gemaakt! Dàt had de heer Miedema er nog even bij moeten vertellen, maar dat was hij even “vergeten”.

Tot zover gaan de naastenliefde en de verheerlijkte barmhartigheid van de kerk. Iedereen is welkom, behalve diegenen die niet aan het christelijke plaatje voldoen. Voldoe je niet aan dit narratief, dan word je buitengesloten en dat is precies wat er hier is gebeurd. De ongehuwde moeders die gestigmatiseerd en verguisd werden en hun bastaardkinderen die van hun identiteit en complete families werden beroofd. Deze hypocrisie maakt me woest.

Het ergste is nog dat het de kerk volstrekt ontbreekt aan introspectie en zelfkritiek. Het spreekwoord zegt genoeg:

De splinter in andermans oog wel zien, maar niet de balk in je eigen oog”

Biecht

Nee, aan de kerk heeft het allemaal niet gelegen en legt gemakshalve wel de schuld bij de maatschappij, maar enig verantwoordelijkheidsbesef voor de eigen rol of compassie voor het leed van de tienduizenden slachtoffers die hun hele leven al worstelen met het trauma dat hen door de lieve, naasten liefhebbende nonnetjes is aangedaan, daaraan ontbreekt het de kerk volledig.

Als je durft te spreken over erkenning van het leed, zonder ook maar enige bereidheid te tonen tot introspectie of om je eigen rol kritisch tegen het licht te houden, maar wél spreekt over “pastorale begeleiding en ondersteuning”, dan zou het allereerst moeten beginnen met zelf schuld belijden. En juist daaraan ontbreekt het de kerk.

Vergeving is pas mogelijk na zelf eerst je schuld te belijden!

Want dát is waar onze heling begint: dat de verantwoordelijken toegeven dat ze fout waren in plaats van naar de maatschappij te wijzen. De kerk die zelf verantwoordelijk was voor het verzuilen van de maatschappij.

De kerk zou eerst eens bij zichzelf te biecht moeten gaan en alle misstanden, en vooral al het leed dat zij door de eeuwen heen heeft veroorzaakt, moeten opbiechten. Het is nogal een waslijst. Maar dát doet de kerk niet.

De reactie van de heer Arthur Miedema van het CIO met betrekking tot het “erkennen van het leed” is dan ook respectloos, schaamteloos en vooral schijnheilig. Het is ronduit een schande! Deze dolksteek in de rug krijgen we bovenop ons levenslange trauma dat we te danken hebben aan de kerk en de overheid.

Hiernaast een beknopt overzicht van op welke wijze de kerk haar naasten lief heeft. En vervolgens doen alsof hun neus bloedt als het om verantwoording afleggen gaat. Met dergelijke ernstige misstanden zit toch niemand te wachten op pastorale begeleiding en ondersteuning van de partij waaraan je je leed hebt te danken?

Waarom kan de Paus wel persoonlijk excuses maken voor het leed dat de kerk heeft veroorzaakt bij de Indigenous Peoples in Canada, maar niet aan de slachtoffers van gedwongen afstand?

De schijnheilige religieuze hypocrisie van de kerk is gewoon ronduit stuitend en een diepe belediging voor de slachtoffers van gedwongen afstand. 😡

Religieuze misstanden

Seksueel misbruik en doofpotcultuur (20e–21e eeuw)
- Misbruik van kinderen en kwetsbare personen door geestelijken, vaak jarenlang toegedekt of intern afgehandeld zonder aangifte bij justitie.
Discriminatie van vrouwen en LHBTQ+-personen (20e–21e eeuw)
- Uitsluiting van vrouwen uit kerkelijke ambten en veroordeling of afwijzing van homoseksualiteit en genderdiversiteit.
Gedwongen afstand van baby’s door ongehuwde moeders (20e eeuw)
- Ongehuwde vrouwen werden door kerkelijke en maatschappelijke druk vaak gedwongen hun kind af te staan. In landen als Ierland, Nederland en België speelden katholieke instellingen hierin een grote rol. Vrouwen werden opgesloten in opvanghuizen of “moedertehuizen”, waar schaamte, dwang en sociale uitsluiting centraal stonden. Veel moeders en kinderen dragen daar hun leven lang trauma’s van mee.
De Magdalene Laundries (19e–20e eeuw)
- Vooral in Ierland werden vrouwen die als “gevallen” golden — ongehuwde moeders, slachtoffers van verkrachting of jonge vrouwen die als “te vrij” werden gezien — onder harde omstandigheden tewerkgesteld in katholieke wasserijen. Ook in Nederland bestonden vergelijkbare instellingen, zoals De Goede Herder.
Mishandeling in internaten, weeshuizen en kloosters (19e–20e eeuw)
- Fysiek, psychisch en soms seksueel geweld tegen kinderen in katholieke instellingen, onder meer in Nederland, Ierland, Canada en België.
Residentiële scholen voor inheemse kinderen (19e–20e eeuw)
- Bijvoorbeeld in Canada, waar kinderen van hun families werden gescheiden om “geassimileerd” te worden. Daar vonden mishandeling, verwaarlozing en culturele genocide plaats.
Dwangmatige opvoeding en onderdrukking (19e–20e eeuw)
- Strenge disciplinering, schuld- en schaamtecultuur en onderdrukking van seksualiteit en afwijkende levenswijzen.
Kolonialisme en bekeringen onder dwang (15e–20e eeuw)
- Samenwerking tussen missionering en koloniale machten, waarbij inheemse culturen en religies werden onderdrukt.
Onderdrukking van vrouwen en seksualiteit (doorlopend, vooral vanaf de middeleeuwen)
- Vrouwen werden structureel ondergeschikt gemaakt, terwijl seksualiteit vaak werd benaderd vanuit schuld en schaamte.
Onderdrukking en vervolging van wetenschap en vrije denkers (16e–17e eeuw)
- Bekende voorbeelden zijn conflicten rond Galileo Galilei en andere denkers wier ideeën strijdig werden geacht met de kerkelijke leer.
Heksenvervolgingen (15e–17e eeuw)
- Hoewel complexer dan alleen “de kerk”, speelden religieuze autoriteiten in delen van Europa een belangrijke rol bij vervolgingen van vrouwen die als heks werden bestempeld.
Financiële en machtsmisstanden (vooral middeleeuwen–heden)
- Corruptie, aflatenhandel in de middeleeuwen, politieke beïnvloeding en bescherming van institutionele belangen boven individuele slachtoffers.
De inquisitie (12e–19e eeuw)
- Kerkelijke rechtbanken die ketterij bestreden, soms met marteling, gevangenschap en executies.
Kruistochten en religieus geweld (11e–13e eeuw)
- Oorlogen gevoerd in naam van het geloof, waarbij miljoenen omkwamen.
Antisemitisme (door de eeuwen heen)
- Eeuwenlange verspreiding van anti-Joodse denkbeelden door kerkelijke leiders en instituties, wat heeft bijgedragen aan discriminatie en vervolging.

Opinie hoofdredactie Trouw n.a.v. bovenstaand artikel

De hoofdredactie van Trouw heeft gereageerd op de starheid van het CIO.

Enquête compensatie, schadevergoeding

Door Lucas Verberne

Op 30 april 2026

In 2026, Achtergrond, Archief, Berichten, FIOM, Kerk, Opinie, Rijksoverheid

De meningen lopen nogal sterk uiteen over of er sprake moet zijn van compensatie door de kerk en de overheid voor het leed dat ons is aangedaan. Dit geldt voor ALLE betrokkenen: afstandsmoeders, -vaders en -kinderen. Of ben je van mening dat compensatie/schadevergoeding helemaal niet nodig is?

Let op, dit staat los van het aanbieden van excuses.

Het gaat hier puur en alleen om wel of geen vergoeding. De enquête is anoniem en alleen bedoeld om een indruk te krijgen waar precies de behoefte ligt en is bedoeld als gesprekstof tijdens onderhandelingen met overheid en kerk.

Toelichting enquête

Geef aan welke opties voor jou van belang zijn. Welke schade en door wie zou je deze vergoed willen zien en vooral hoe? Individueel of als dienstverlening door de overheid/kerk?

Klik alleen op de opties die voor jou van belang zijn.

Bedenk dat ook levenslange pijn en verdriet en het gemis van familie een schadepost is. Geef ook aan welk schadebedrag voor jou acceptabel is. Waar zou jij genoegen mee nemen?

De enquête eindigt op 26 mei om 12:00 uur.
Daarna zijn de resultaten zichtbaar.

De hieronder getoonde aantallen betreft het aantal stemmers.

Eindstand

Legenda

Periode: 30 april t/m 26 mei 2026
In % van het aantal deelnemers.
In kleur de meetmomenten.

Opvallend eindresultaat

Van de ongeveer 30.000 direct betrokkenen (moeders en kinderen) heeft iets meer dan 0,5% gestemd. Vaders, hoewel direct betrokken, spreken zich zelden uit over deze geschiedenis.
Als verklaring voor het lage opkomstpercentage is het van belang om te vermelden dat het bereik van deze website beperkt is en dat velen hun traumatische ervaring diep hebben begraven in hun geheugen om er nooit meer over te hoeven praten.
Het was immers een schande en voor velen is het gewoon te pijnlijk om het op te rakelen. Het is deze grote groep die vanwege hun diepgewortelde trauma helaas moeilijk te bewegen is om zich uit te spreken over wat er destijds is gebeurd.

De cijfers zijn gedurende de enquête vrijwel constant gebleven hetgeen een consistent beeld geeft van de schade die de betrokkenen hebben ervaren.

73% van de stemmers verwacht compensatie van de overheid.
31% verwacht compensatie van de kerk.
26% verwacht dat alle gemaakte kosten worden gecompenseerd.
57% verwacht individuele compensatie.
25% verwacht compensatie als dienst.
70% meldt psychische schade
20% meldt fysieke schade
25% meldt arbeidsongeschiktheid
31% meldt burnout
28% verwacht vergoeding van kosten medische behandelingen
20% verwacht vergoeding v.h. eigen risico
46% verwacht vergoeding voor onderzoek afkomst
46% verwacht vergoeding van DNA onderzoek
19% verwacht vergoeding van reiskosten
33% verwacht dat de identiteit kosteloos kan worden hersteld.
1% verwacht een schadevergoeding van tussen €500 en €1000.
10% verwacht een schadevergoeding van tussen €1000 en €5000.
30% verwacht een schadevergoeding van tussen €5.000 en €10.000.
36% verwacht een schadevergoeding van tenminste €10.000.

Reacties

Hieronder een verzameling van de ontvangen reacties

Vergoeding van alle gemaakte kosten, al zijn die bij mij niet meer verifieerbaar.

Ik denk dat geen enkel geldbedrag op kan tegen de opgelopen schade. De schade zit in mij en is niet weg te nemen. Maar zeker zou het mooi meegenomen zijn, een te kleine pleister op een te grote wond.

Ik vind schade vergoeding niet nodig, wat los je daarmee op. Hoop geld wat liever naar mensen kan gaan die het nu hard nodig hebben.

Het zou mooi zijn als er een herstelcentrum komt waar je professionele hulp kan krijgen van professionals die kennis van zaken hebben. Er is tekort kennis aanwezig in de huidige hulpverlening.

Zoals al aangegeven; er zijn daadwerkelijke kosten gemaakt (dan onderzoek, psycholoog etc) en er is ontzettend veel tijd mee gemoeid om zaken uit te zoeken die voor anderen logisch zijn om te weten. Tijd is niet in geld uit te drukken, leed ook niet. Vandaar dat ik een bedrag noemen lastig vind; het zou voor mij wel de excuses kracht bijzetten.

een bedrag voor geleden schade is nauwelijks meer traceerbaar en lijkt daarmee weinig realistisch. Wat nog helpend kan zijn, is een ‘trauma-pensioen-leeftijd’. (vgl het met veteranen, die eerder mogen stoppen) Mocht het komen tot individuele schadevergoeding, dan denk ik aan een bedrag rond de 10k. Het moet een substantieel bedrag zijn, of niets. Ik zou het onnodig pijnlijk vinden als ter schadecompensatie bijv. 500,- aangeboden wordt. Dat staat volledig niet in verhouding tot het onherstelbare leed en de onmogelijkheid om ooit nog een familieband op te bouwen.

Er is zeker een tekort aan hulpverleners die kennis van zaken hebben, maar die hulp had ik rond mijn 20e jaar moeten krijgen, nu hoeft dat niet meer. Een herstel centrum gaat in mijn ogen veel geld kosten en weinig opbrengen. Een verwijzing door instellingen of via websites naar goede hulpverlening lijkt mij beter.

Geld lost het probleem niet op. Wel excuses en inzage in alle dossiers.

Het leed is moeilijk in geld uit te drukken als jouw hele leven overleven is geworden door adoptie

100.000 euro

Geen schadevergoeding

Delen? Ja graag.
Meer enquêtes: Stellingen/Polls.