Categorie: Opinie Pagina 3 van 10

Dilemma

Op 7 september 2025

In 2024, Achtergrond, Archief, Berichten, Historie, Kerk, Opinie, Rijksoverheid

Oorspronkelijk gepost op 2 januari 2025

Een jaar of twee geleden ontstond er een situatie waarbij ik in conflict kwam met mijn eigen principes. Nooit eerder voelde ik mij zo in een hoek gedreven, door derden gepaternaliseerd en betutteld en besloot ik om mijn principes hoog te houden.

Het heeft mij lang verbaasd hoe het toch eigenlijk kan dat er ruim 28.000 afstandskinderen en nog eens tienduizenden afstandsouders (vaders meegerekend) in Nederland zijn, maar dat er nog nooit vanuit de betrokken instanties enig formeel respect of empathie is betoond aan deze grote groep getraumatiseerde mensen. Je kind afgenomen, je ouders en families kwijt en niemand die er tot op de dag van vandaag nog wakker van ligt. De kerk niet, de overheid niet en de maatschappij niet.

Toen ik in 2018 Moederheil.nl startte, was het mijn diepste wens om ergens in Nederland een plek te hebben waar alle slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland hun verdriet en emoties over hun persoonlijke verlies kunnen verwerken. Na een herhaalde oproep meldde zich een groep enthousiaste mensen die zich net als ik hard wilden maken voor de realisatie van een monument in Breda. Aangezien Moederheil/Valkenhorst in Breda had gestaan, was dit dan ook de meest voor de hand liggende plaats.

Twee jaar lang duurden de gesprekken met de lokale overheid en de politiek bleek een keiharde noot om te kraken. Het was een zware bevalling en na twee jaar “ongehuwde zwangerschap“ kwam het hoge woord eruit: de lokale politiek ging niet akkoord met onze roep om een monument en men besloot dat een eigen initiatief van de gemeente politiek gezien beter was.
Het besluit daartoe had de gemeente zelfs al genomen en wij werden hierover pas achteraf geïnformeerd. Schaamteloos en respectloos drukte de gemeente ons aan de kant. We kregen nog slechts de gelegenheid om de “plaatjes in te kleuren”.

Mijn nekharen stonden overeind. Ik was in shock. Net zoals er 60 jaar geleden voor ons werd besloten dat het beter voor ons was om ongehuwde moeder en kind van elkaar te scheiden, zo’n gevoel kreeg ik opnieuw bij dit voorstel dat inmiddels al een besluit was.

Alternatief

Voor mijn gevoel zag ik dat de geschiedenis zich herhaalde. Ik kon het niet bevatten en het raakte mij diep. De lokale politiek had de beslissing al genomen voor realisatie van haar eigen alternatief: een muurschildering en de denktank werd gevraagd om input. Voor mij was het gewoon te pijnlijk dat wij alleen nog maar de plaatjes mochten inkleuren, terwijl het mijn doel was dat wij, de betrokkenen, zelf konden bepalen hoe het plaatje er zou moeten uitzien.

Ik kon mij niet verenigen met het opzij zetten van het monument en dit door de gemeente Breda doorgedrukte idee als alternatief te accepteren; ik kòn hier gewoon geen deel van uitmaken en besloot om mezelf terug te trekken uit dit door mijzelf geïnitieerde initiatief. Het voelde als een dolksteek in de rug.

Wij bepalen wel wat goed voor je is

Muurschildering

Ik juich elk initiatief toe dat er, op welke manier dan ook, aandacht wordt geschonken aan de vergeten geschiedenis van de slachtoffers van gedwongen afstand in Nederland.

Maar het feit dat ons initiatief door de lokale politiek van tafel werd geveegd en vervangen met een door de gemeente bepaalde alternatief, was voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ons leed is geen toeristische attractie en dient dit ook niet te zijn!

Waarom is dit voor mij zo belangrijk? Omdat er voor mij een enorm verschil is tussen de functie van een monument en een muurschildering. Laat ik dit kort hieronder verduidelijken in het onderstaande schema.

	Monument	Muurschildering
Doelgroep	Betrokkenen	Geïnteresseerden, toeristen
Doel	Verwerking emoties, zoals rouw, pijn en verdriet	Toeristische attractie
	Plaats voor het uiten van respect	Opfleuren van de stad, toeristische rondgang
	Bedoeld om ons *leed* te gedenken	Bedoeld om te informeren
Functie	Reflectie zoals bij een grafsteen op een begraafplaats	Attractie stadswandeling
	QR-code naar web pagina met achtergrondinformatie over het hoe en waarom van het monument	QR-code leidt naar website van de maker ipv aanvullende informatie over het doel

Het gevoel dat de autoriteiten en instanties voor de moeders en kinderen van destijds bepaalden wat goed voor hen was en daarmee tienduizenden getraumatiseerden achterlieten. En dat de geschiedenis anno nu zich gewoon herhaalt.

Aanvulling

Begrijp me niet verkeerd, ik betwist de kunstzinnige uiting niet. En ik maak graag een compliment aan allen die zich ervoor hebben ingezet. Ik had graag gezien dat het een aanvulling was geweest op een monument, in plaats van een vervanging.

In mijn kritische optiek zie ik dat de realisatie van een monument politiek en juridisch wordt uitgelegd als een acceptatie van betrokkenheid bij de gedwongen afstand van baby’s. Ergo, een gedeelde schuldbekentenis en dito aansprakelijkheid. Dàt is mijns inziens waarom de overheid niet wenst mee te werken aan de realisatie ervan. Dat kost geld en gezichtsverlies.
De neutraliteit van een muurschildering wordt onderstreept door het informatieve karakter ervan. Hierdoor blijft de overheid buiten beeld. Het is dus het politieke spel van: hoe veeg ik mijn eigen juridische straatje schoon? Dit is dan ook de reden waarom ik principieel geweigerd heb om mee te werken aan de muurschildering. Ik heb mij niet voor het karretje van de gemeente Breda willen laten spannen.

Het argument van de gemeente dat een monument te duur is is volstrekte onzin, aangezien wij hebben aangegeven het monument zelf te willen financieren, d.m.v. giften, crowdfunding en subsidies. Dus het enige waar wij om vroegen was een lokatie voor het monument. Meer niet. Het was gewoon een politiek spel dat hier werd gespeeld: hoe ontwijken we onze aansprakelijkheid als gemeente Breda? Door te kiezen voor een muurschildering in plaats van een monument.

Realisatie

De burgemeester heeft de muurschildering vol trots gepresenteerd, met woorden die hij letterlijk had gekopieerd van deze website en zonder rekening te houden met auteursrecht, ondersteund door enige woorden van betrokkenen.
Mijn oprechte complimenten aan de kunstenaar Nils Westergard voor de kunstzinnige uiting. Breda is een toeristische attractie rijker voor de stadswandeling, want meer dan een toeristische attractie is de gerealiseerde muurschildering niet.
Het doet in mijn optiek geen eer aan de gevoelens, emoties en behoeften van de slachtoffers. Immers, het ging ons om een monument waarvan wijzelf konden bepalen hoe het eruit zou gaan zien. In plaats daarvan bepaalde de gemeente hoe en wat en konden wij alleen nog maar de plaatjes inkleuren.
De zichtbare QR-code bij de muurschildering leidt naar website van de maker ipv aanvullende informatie over de achtergrond van het monument zoals wij voor ogen hadden.

Ik vind het respectloos dat de Gemeente Breda NIET naar ons heeft geluisterd. Ons leed was van ondergeschikt belang aan het politieke en vooral het juridische belang van de gemeente. Want van acceptatie van aansprakelijkheid door de overheid kon al helemaal geen sprake zijn. Op alle fronten heeft de Gemeente Breda onze behoeften naast zich neergelegd en op eigen houtje besloten tot wat de gemeente vindt dat goed voor ons is; het is een herhaling van de geschiedenis. Ik ben hier furieus over. Het is dan ook precies de reden dat ik er op deze website verder geen aandacht meer aan besteed. Er is niets veranderd in de afgelopen 60 jaar: de politiek speelt mooi weer en doet alsof haar neus bloedt.

De tijd en vooral de politiek is niet rijp voor een Nationaal Monument voor Gedwongen Afstand van Baby’s in Nederland.

#principes, #eer, #verantwoordelijkheid, #oprechtheid, #respect, #rouw, #leed #BredaNu

Excuses in de uitverkoop

Door Lucas Verberne

Op 30 augustus 2025

In 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Kerk, Opinie, Rijksoverheid

Er is op dit moment nogal wat aan de hand, m.b.t. excuses. Velen van ons zitten met smart te wachten op excuses van de overheid en zelf ben ik van mening dat excuses afkomstig moeten zijn van ALLE betrokken partijen of op zijn minst vertegenwoordigers ervan. Het was namelijk niet alleen de overheid die in deze geschiedenis een cruciale rol speelde.

Vaak wordt vergeten dat het de kerk was die als eerste het ongehuwde moederschap veroordeelde, omdat het niet paste in het christelijke wereldbeeld waarbij het huwelijk de hoeksteen van de samenleving was/is. Elke zondag werd dit vanaf de preekstoel verkondigd aan de miljoenen geïndoctrineerde gelovigen.
Dat deze boodschap erin ging als zoete koek blijkt wel uit het feit dat de christelijke ambtenaren en andere gelovigen dit religieuze beeld als maatschappelijke norm aannamen en het vol ijver in de praktijk brachten. Hierdoor speelden de diverse maatschappelijke en overheidsorganen een cruciale rol in het bewust beschadigen van vele tienduizenden mensen in Nederland. En miljoenen wereldwijd.

Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, dan gaan ze het vanzelf geloven

En dat deze leugen (het verwerpelijke van het ongehuwde moederschap en haar bastaardkind) als waarheid werd geaccepteerd, dat hebben we wel gemerkt. Deze leugen werd nog versterkt door de daaropvolgende leugen:

Adoptie is een redding

Vol enthousiasme stortten de overheid, de kerk en de maatschappij zich op deze “redding”: het stigmatiseren van de ongehuwde moeders en hun kinderen. Want een bastaardkind had natuurlijk een “rugzakje” en moest dus “gered” worden. Van trauma’s had nog niemand gehoord. De kindjes waren allemaal “goed terechtgekomen” door deze gruwelijke, maar toch “nobele” daad. De betrokken partijen konden trots zijn op hun resultaat. Tienduizenden mensen die een nieuw label kregen, hun verleden compleet uitgewist en vervangen door een nieuwe identiteit.

Excuses onder dwang

Al jaren zijn vertegenwoordigers van ons in gesprek met autoriteiten. Talloze pogingen zijn er gedaan om autoriteiten te laten inzien hoe schadelijk hun acties in het verleden zijn geweest en bij zoveel mensen hun leven hebben verwoest. Simpelweg om begrip te kweken of beter nog, empathie. Maar dat blijkt nogal een opgave te zijn, want de huidige vertegenwoordigers van de betrokken partijen en instellingen en organisaties staan helemaal niet te trappelen om verantwoording af te leggen voor de misstanden uit het verleden waar zij destijds verantwoordelijk voor waren en actief aan meewerkten.

De tweeslachtigheid blijkt wel uit het feit dat bijvoorbeeld de kerk aangeeft dat zij er altijd waren voor het behoud van de relatie tussen moeder en kind, maar de nonnen ondertussen wèl actief het kind van de moeder scheidden.
Of de FIOM die zich verschuilt achter dat de huidige organisatie niet dezelfde FIOM is die toen actief betrokken was bij het scheiden van moeder en kind. Het excuus: er zijn talloze fusies geweest, waardoor de organisatie totaal is veranderd. Vreemd genoeg draagt de organisatie tot op heden wel nog steeds dezelfde naam, waarmee men feitelijk de oorspronkelijke identiteit (inclusief besmet imago van betrokkenheid) in stand houdt.

Hypocrisie

Maar al te vaak hebben we in gesprekken met de instanties te horen gekregen hoe erg men het allemaal voor ons vindt en hoe zeer men met ons meeleeft. Dan krijg je het gevoel dat men het ook meent. Maar de schijn bedriegt, want er hangt namelijk een prijskaartje aan. Het mag namelijk allemaal niks kosten. Geen imagoschade en vooral geen financiële schade voor de verantwoordelijke partijen. Dat wij zelf zowel emotionele, psychische als financiële schade hebben geleden en daar al decennia mee worstelen is volstrekt irrelevant. Dat is ondergeschikt aan de politieke, financiële en religieuze belangen van de autoriteiten en instanties.

Ik heb veel respect voor mijn medestrijders in deze. En de frustratie van het continue “Nee” als antwoord te moeten aanhoren, daar word je niet bepaald vrolijk van. Want wat willen wij nu eigenlijk? We willen oprechte en welgemeende excuses, zonder voorwaarden en restricties, we willen gehoord en gecompenseerd worden voor wat ons is aangedaan. Overigens wil niet iedereen dat. Maar het is al duidelijk dat we daar niet op hoeven te rekenen.
Vanuit de kerk komt er na de reactie die ik in 2023 ontving op mijn open brief aan de kerk alleen een oorverdovende stilte. De overheid zet vol zijn hakken in het zand en is zo flexibel als gewapend schokbeton. Geen krimp geven ze. Het enige dat de overheid bereid is om te doen is een videoboodschap op te nemen waarin excuses worden gemaakt. Excuses via een videoboodschap? Ik dacht eerst dat het als grap bedoeld was, maar het tegendeel blijkt waar.

Afgedwongen excuses

Waarom afgedwongen? Omdat wij er zelf om hebben gebeden en gesmeekt. Omdat wij op onze knieën hebben gevraagd om excuses. Wat zeggen mij afgedwongen excuses via een videoboodschap? Dat de overheid geheel niet bereid is om de confrontatie aan te gaan met de slachtoffers. Dat de overheid zich volstrekt niet verantwoordelijk voelt voor wat ons is aangedaan, en de rechter gaat hier zelfs in mee (uitspraak rechter tegen Trudy Scheele). Ons vooral niet in de ogen te hoeven kijken terwijl je je afgedwongen excuses uitspreekt in een tien minuten durende videoboodschap, tussen de bedrijven door opgenomen in een kamertje op het Ministerie van Justitie, is de weg van de minste weerstand. Nadat de boodschap is opgenomen en verspreid gaan de heren en dames ambtenaren gewoon weer over tot de orde van de dag. Alsof er niets is gebeurd. De overheid veegt letterlijk zijn achterwerk af met onze gevraagde (afgedwongen) excuses. Het mag namelijk niets kosten en al helemaal geen imagoschade. Dus het is prettiger voor de overheid als alles gewoon fijn onder het kleed blijft. Het is stuitend en respectloos.

Geen begrip, geen empathie en vooral geen verantwoordelijkheidsbesef. Uit alles is af te leiden dat wij niet serieus worden genomen door de autoriteiten. We zijn niet meer dan het steentje in de schoen van de overheid, een luis in de pels van de ambtenaren en de kerk.

Je kunt je afvragen of dergelijke excuses enige waarde hebben. Er zullen altijd mensen zijn die er genoegen mee nemen. Voor mij geldt dat niet. Afgedwongen excuses zijn niet meer dan een holle schil, want het is niet vanuit henzelf en in hun eigen bewoording gekomen.
Daarnaast zijn excuses op zich voor mij al helemaal niet voldoende. Belangrijk om hierbij te melden is dat wij allen zeer grote schade hebben geleden, tot op de dag van vandaag.
Ons is ongevraagd onze gehele familie afgenomen. Er is ons hiermee bewust leed aangedaan. M.a.w. excuses zonder schadevergoeding is voor mij al helemaal nietszeggend. Hoe hoog zou die schadevergoeding dan moeten zijn? In ieder geval zodanig dat het de betrokken partijen pijn doet. En dus geen schandalig lage afkoopsom t.w.v. €5000, want daar veeg ik mijn * mee af.

Nieuwe ontwikkelingen

Met het vertrek van de NSC uit het demissionaire kabinet en het opstappen van Teun Struycken als staatssecretaris lijkt het erop dat onze kansen op een excuus, laat staan een schadevergoeding minimaal zijn geworden. Door politieke prioriteiten staan we zo’n beetje weer helemaal achteraan in de rij. Op korte termijn hoeven we dan ook niets te verwachten, als er al überhaupt iets gaat gebeuren, en daar lijkt het helemaal niet op. In ieder geval niet voor de verkiezingen.

Roelie Post

Door Lucas Verberne

Op 16 augustus 2025

In 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Historie, Onderzoek, Opinie

Toeslagenaffaire, kinderhandel, adoptielobby en orgaanhandel met Roelie Post | The Trueman Show #238

Deze week hebben we en hele bijzondere vrouw in de podcast, namelijk Roelie Post.
Roelie Post is voormalig EU-ambtenaar en klokkenluidster. Ze verloor alles toen ze het opnam voor de meest kwetsbaren: kinderen.

Van binnenuit werkte ze aan het officiële EU-adoptiebeleid richting Roemenië, maar ontdekte daar een duister web van kinderhandel, adoptie als dekmantel, orgaanroof, en koninklijke inmenging. Toen ze aan de bel trok, werd ze geïsoleerd, monddood gemaakt en uiteindelijk uit het systeem gedrukt. Roelie werd gaslighted, gecanceld, en alles afgenomen, simpelweg omdat ze de waarheid niet meer kon negeren.

De link tussen verdwenen kinderen, adoptiesystemen, orgaanhandel, het koningshuis én de toeslagenaffaire ligt volgens haar voor het oprapen. In deze podcast:

🕵️‍♀️ Roelie’s strijd binnen de EU

Als EU-ambtenaar werkte ze aan het officiële adoptiebeleid richting Roemenië, maar ontdekte een netwerk van kinderhandel, adoptie als dekmantel, orgaanroof en koninklijke inmenging.

⚖️ De prijs van de waarheid

Toen ze de misstanden aankaartte, werd ze geïsoleerd, monddood gemaakt en uiteindelijk uit het systeem gedrukt. Alles werd haar afgenomen — simpelweg omdat ze de waarheid niet kon negeren.

👑 Verborgen banden

Volgens haar ligt de link tussen verdwenen kinderen, adoptiesystemen, orgaanhandel, het koningshuis en de toeslagenaffaire voor het oprapen. Pieter Omtzigt stelde ooit kamervragen, maar sindsdien bleef het stil.

Roelie steunen? Dat kan via https://www.doneeractie.nl/doorgaan-m… Steun The Trueman Show: https://doneren.thetruemanshow.com/ Word Member en bekijk Uncensored op That’s The Spirit: https://thatsthespirit.nu/

Blij met adoptie

Door Lucas Verberne

Op 17 juli 2025

In 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Opinie, Persoonlijke ervaringen

Ik las een bericht van iemand die erg blij is met haar adoptie. Dat is prachtig, maar laten we het niet mooier maken dan het is. Ik besloot om erop te reageren. Helaas heeft de betreffende persoon niet gereageerd op mijn reactie.

Mijn reactie:

Ik vraag me af of je biologische moeder, vader en hun/jouw biologische familieleden net zo blij als jij zijn, met dat ze je ter adoptie hebben afgestaan. In de meeste gevallen is namelijk het tegenovergestelde waar. De meeste geadopteerden hebben geen idee van de omstandigheden en het verlies van de biologische ouders vóór de adoptie. Het afstaan van hun baby’s was in de meeste gevallen een daad van wanhoop, levenslang verlies en verdriet.

Om nog maar te zwijgen over het preverbale trauma dat zich veelal tijdens de midlifecrisis voor de geadopteerden openbaart. Want het moederloos achterblijven, al is het maar gedurende een paar maanden, beschadigt een baby voor het leven. Zodra geadopteerden onderzoek gaan doen en de waarheid over hun eigen verleden (de periode tussen geboorte en adoptie) ontdekken, slaat de realiteit toe.

Pas als je je eigen persoonlijke historie kent, en dan met name de omstandigheden waardoor je bent afgestaan en het diepe verdriet dat daarmee gepaard gaat voor alle betrokkenen, pas dan kan je beoordelen of je blij met je adoptie kunt zijn. Zolang je dat niet weet kan je die beoordeling, vanwege je eigen onwetendheid, simpelweg niet maken.

De statistieken over afstand doen, adoptie en levenslang trauma zijn ronduit schokkend. De cijfers met betrekking tot psychische hulp als gevolg van afstand en adoptie en zelfs zelfmoord zouden een eyeopener moeten zijn.
Een paar interessante video’s en artikelen over adoptie die de moeite waard zijn om te weten:

_{Credit top image: Image by rawpixel.com on Freepik}

Boek: DNA liegt nooit

Door Lucas Verberne

Op 10 juli 2025

In 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Boeken, DNA, Historie, Media, Opinie, Pers, Persoonlijke ervaringen

Eleonore Josefsson – d’Arnault is in haar eigen geschiedenis gedoken en heeft hierover een prachtig boek geschreven. Geboren in Moederheil en groeide op in een ‘wit’ gezin. Haar verhaal is zowel schokkend, confronterend als historisch van grote waarde.

In elk deel van de serie Onwettig word je meegenomen op een reis langs bijzondere waargebeurde familieverhalen, familiegeheimen en maatschappelijk onrecht.

Review

Het boek ‘DNA liegt nooit’ heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Ik verwachtte eigenlijk een historische analyse van Eleonore’s persoonlijke roots, maar het bleek veel meer dan dat.
Het is een aangrijpende en vooral schokkende weergave van het leven van haar voorouders en de vele andere slaven die werkzaam waren op de plantage. Doordat ze de geschiedenis beschrijft vanuit de slaven zelf, komt het allemaal wel erg dichtbij. Talloze confronterende details die je anno nu wel even aan het denken zetten. Het racisme druipt er vanaf en af en toe moest ik het boek even wegleggen, omdat de gebeurtenissen ronduit heftig zijn.

Het is haast onvoorstelbaar dat alle historische details honderden jaren zo goed bewaard zijn gebleven. Het boek leest als een roman en je wordt meegetrokken in het leed van de mensen die dit moesten doorstaan. Dan besef je dat het helemaal geen roman is, maar concrete feiten zijn die worden onderschreven door de vele afbeeldingen van documenten en registers.

Eleonore heeft in mijn ogen hiermee een belangrijke bijdrage geleverd aan een onderbelicht en belangrijk stuk in de Nederlandse geschiedenis. Ik kijk al uit naar het volgende deel en wil iedereen dan ook van harte aanbevelen om het te gaan kopen.

Lucas

Verjaard

Door Lucas Verberne

Op 28 juni 2025

In 2025, Achtergrond, Archief, Berichten, Kerk, Opinie, Rapporten, Rijksoverheid

Na het verschijnen van de Rapport Binnenlandse Afstand en Adoptie en het Rapport Erkenningsmaatregelen rijst de vraag over hoe nu verder.

Na de rechterlijke uitspraak dat het allemaal is verjaard (mbt de zaak van afstandsmoeder Trudy Scheele) en de overheid niet aansprakelijk is, geeft het de overheid de luxe positie om simpelweg achterover te gaan leunen en helemaal niets te doen. Ze zijn tenslotte niet aansprakelijk. En De Winter heeft geen aanbevelingen gedaan. Da’s makkelijk. Dus alles wat de overheid gaat doen, zal men trachten uit te leggen als een gunst. Puur uit “medeleven”. Dus als er überhaupt iets gaat gebeuren, dan mogen we onze handjes dichtknijpen. Ook de kerk heeft zijn handen er vanaf getrokken en doet al jaren of zijn neus bloedt.

Ik heb ooit een vergelijking gemaakt tussen de daders van gedwongen afstand en de daders van de Tweede Wereldoorlog. Ik vertelde dit de FIOM met het idee dat een organisatie als FIOM er destijds mede voor heeft gezorgd dat wij van onze moeders werden gescheiden (dader) en wij anno nu aangewezen zijn op diezelfde dader die als specialist ons van informatie kan voorzien m.b.t. ons verleden. Ik denk dan met name aan de Kapo’s, de kampbewaarders uit de concentratiekampen, die nu als vertrouwenspersoon werkzaam zijn. Want ja, tenslotte weten ze wel waar ze over praten. Hetzelfde geldt voor de RvdK. Ze zijn de specialist. Maar ja, het is verjaard, he? Overheid blij, wij: not so much.

Excuses, schadevergoeding aanbieden voor iets waar je, aldus de rechter, “niet voor aansprakelijk bent”? Ik verwacht inmiddels niets meer van de overheid, de FIOM, de Raad voor de Kinderbescherming, de Katholieke kerk, de gemeenten en alle andere instanties die er verder allemaal bij betrokken waren, maar niet aansprakelijk (meer) zijn.

Het heeft ons decennia gekost om ons trauma te verwerken en velen voelen nog dagelijks de pijn. Eindelijk zijn we zover dat we het durven bespreken met anderen, terwijl velen van ons nog in hun schulp van schaamte zitten en het definitief hebben weggestopt uit hun geheugen. Het is dan bitter om te moeten horen dat het is verjaard. Daarmee moeten we het dan maar doen. Het onrecht dat ons bewust is aangedaan door derden. Slik maar door die bittere pil, want er is niemand die zich hiervoor verantwoordelijk voelt. Ze wijzen allemaal naar de ander en dan ben je plotseling gewoon te laat. Had je maar eerder aan de bel moeten trekken! Terwijl we nog midden in ons trauma en verdriet zaten en nog helemaal niet aan gerechtigheid dachten. Laat staan excuses of compensatie.

Ik zie het niet gebeuren dat er iets gaat verbeteren als wij geen vuist maken. En vooral dat laatste is in mijn optiek een groot probleem. Zolang wij allen, vanuit ons eigen trauma, begrijpelijkerwijs gefocust blijven op ons eigen trauma en verlies in plaats van ons gezamenlijke belang, dan gaan we het niet redden. Ons gezamenlijke belang dat we met één stem krachtig moeten laten horen naar de overheid èn de kerk. Alle belangenbehartigers en zoveel mogelijk betrokkenen tezamen met één stem.

Ik heb het al vaker gezegd, met tienduizenden betrokkenen en familieleden demonstreren op het Malieveld in Den Haag. Maar het is geen sinecure om die eensgezindheid voor elkaar te krijgen. De interlandelijken hebben ook al eens een poging gedaan en toen kwamen er slechts enkele tientallen opdagen. Daar maak je geen vuist mee. Zie maar eens tienduizend 55+-ers met familieleden naar het Malieveld te krijgen.

Hoe nu verder? Ik denk dat wij zoveel als mogelijk de publiciteit moeten zoeken met onze ervaringen, misstanden en alles wat we maar te vertellen hebben.

Lucas

Het Rapport

Door Lucas Verberne

Op 20 juni 2025

In 2025, Archief, Berichten, CBAA, Historie, Media, Onderzoek, Opinie, Pers, Rapporten, Rijksoverheid

Het rapport van de Commissie Binnenlandse Afstand en Adoptie o.l.v. Micha de Winter

Een eerste indruk

Na het zien van de uitzending van het programma Nieuwsuur van de NPO naar aanleiding van de publicatie van het rapport en nog zonder het rapport gelezen te hebben, ben ik verbijsterd over de reactie van Micha de Winter. Het gesprek begint vanaf minuut 32:28.

De Winter wordt gevraagd waarom er geen concrete aanbeveling ten gunste van de betrokkenen in de eindconclusie staat en De Winter begint over opname van deze geschiedenis in de Canon van Nederland en over voorlichting over het gebruik van het condoom aan jongeren. Het toevoegen aan de Canon is een idee dat ik na de start van de Commissie als bijzaak heb geopperd, gezien het belang van deze historie die niet vergeten mag worden. Maar het is een bijzaak en geen doel op zich.

Dit onderzoek gaat niet over het belang van de huidige generatie jongeren, educatie is een vervolgstap, maar om de generaties die dit leed is aangedaan in de vorige eeuw. Jeroen Wollaars gaf dit specifiek aan, maar De Winter blijft terugkomen op deze bijzaak die volstrekt geen prioriteit heeft voor de betrokkenen. Alsof De Winter de kern van het onderzoek volledig uit het oog heeft verloren. Ik was verbijsterd. Ook Jeroen Wollaars was met stomheid geslagen en brak het gesprek om wille van de tijd noodgedwongen af.

Het gaat erom dat geïdentificeerd wordt wie de verantwoordelijken waren en dat deze instanties hun verantwoordelijkheid nemen en rechtzetten wat zij zelf hebben ontwricht.

Het rapport

Mijn eerste indruk van het rapport is dat het zorgvuldig is samengesteld en een gedetailleerde historische weergave geeft van de maatschappelijke ontwikkelingen. Er zijn echter ook een aantal belangrijke zaken die naar mijn idee ontbreken.

De rol van de kerk en met name de religieuze invloed ervan. Ik mis een onderbouwing van het christelijke dogma dat het huwelijk en dus het getrouwde gezin, de hoeksteen is van de samenleving. Dit beeld, deze visie is het christelijke fundament dat de basis vormt van het beeld dat ongehuwde moeders, bij wijze van spreken, het daglicht niet waard waren. Met alle stigma’s, uitsluiting, discriminatie en trauma’s tot gevolg. Dit religieuze dogma is in mijn optiek de oorzaak van alle ellende die ons is overkomen.
Ik begrijp dat de commissie tot doel had om een neutrale historische inventarisatie te geven van onze geschiedenis en niet zozeer welke organisaties/instanties de gedwongen scheiding van moeder en kind mogelijk maakten. Ik mis dan ook een gedetailleerd overzicht van de betrokken instanties en de rol die zij destijds vervulden. Het ontbreken hiervan benadrukt de neutraliteit van de commissie, maar is niet in het belang van de betrokkenen.
Het zal ongetwijfeld een bewuste keuze zijn geweest van de commissie om de belangen van de betrokkenen buiten beschouwing te laten, omdat dat geen onderdeel uitmaakte van de opdracht tot dit onderzoek.
Vanuit het hiervoor genoemde perspectief mis ik dan ook piëteit en empathie voor de betrokkenen. Geen enkel punt uit de lijst met, vaak door betrokkenen genoemde, zaken die voor ons van belang zijn heeft de commissie aanbevolen in dit rapport. Dit rapport heeft de historie beschreven van de generatie van toen en komt met geen enkele aanbeveling om het leed voor deze generatie te verzachten. De commissie legt hierdoor bewust het initiatief bij de minister; zo van doe ermee wat je wilt, of niet.
Wel komt de commissie met een advies voor de huidige generatie jongeren, dat er betere seksuele voorlichting moet komen en dat deze geschiedenis moet worden opgenomen in de Canon van Nederland. Da’s leuk, maar wat hebben wij, de betrokkenen die dit leed moeten dragen tot onze dood, daar nu aan? Het laat zien dat ondanks onze feedback, onze verhalen, onze pijn en verdriet, die wij allen hebben bijgedragen aan dit onderzoek, in de verwachting dat de commissie onze argumenten zou meenemen in haar advies aan de minister, geheel naast zich neer heeft gelegd.

Ik voel me dan ook bekocht en misleid. De overheid en de kerk komen er opnieuw mee weg. Geen enkele aanbeveling waar wij iets aan hebben. Opnieuw staan we in de kou. Ik heb inmiddels geen verwachting meer dat wij serieus worden genomen en dat de verantwoordelijke partijen daadwerkelijk hun verantwoording gaan nemen.
Als we geluk hebben zal men een poging doen om ons leed af te kopen met een paar duizend Euro. En dan mogen we onze handen dichtknijpen, maar daarmee is ons leed, wat mij betreft, niet recht gezet.

Nederland staat internationaal gezien altijd vooraan met het vermanende vingertje om andere landen te vertellen wat ze fout doen en hoe het wel moet. Maar de overheid is niet in staat tot introspectie en om zelf het boetekleed aan te trekken. Hetzelfde geldt voor de Katholieke kerk.
Schande! Ik heb er gewoon geen woorden voor.

Onbesproken Misstanden

Door Lucas Verberne

Op 12 juni 2025

In 2024, Archief, Berichten, Opinie

Oorspronkelijk geplaatst op 9 december 2024

De laatste tijd is er in de media meer aandacht voor de gevolgen van adoptie. Helaas schetst men nog maar al te vaak een onvolledig beeld. Het is belangrijk om te beseffen dat er voorafgaande aan adoptie er al een heel traject heeft plaatsgevonden voor zowel de biologische moeder als het kind. Veel mensen zijn zich hier niet van bewust. In deze periode zijn de trauma’s ontstaan bij moeder en kind.

Misstanden

*40x in plaats van 4x zo vaak neiging tot suïcide door afstandsmoeders en afgestane kinderen*

In de praktijk deden ongehuwde moeders zelden vrijwillig afstand van hun kind. Onder zware religieuze, sociale en familiale druk zagen velen zich uit wanhoop, genoodzaakt om hun baby af te staan. Deze psychologische dwang leidde bij zowel moeder als kind tot diepe, levenslange trauma’s.
Er werden kijk- en selectiedagen georganiseerd waarop aspirant-adoptieouders baby’s konden uitkiezen. De belangen van de adoptieouders kregen vrijwel altijd voorrang boven het welzijn van het kind en de rechten van de biologische moeder.
Er zijn talloze getuigenissen over ernstige misstanden in adoptiegezinnen, waaronder (seksueel) misbruik, verkrachting, systematische mishandeling en psychisch en fysiek geweld.
Baby’s werden gedrogeerd om hen rustig te houden. Ook babysterfte door verwaarlozing en het gemis van moederlijke zorg is gerapporteerd.
Zowel ongehuwde moeders als hun buitenechtelijke kinderen werden gestigmatiseerd, gediscrimineerd en sociaal gemarginaliseerd. Ongehuwde moeders werden vaak bestempeld als promiscue; hun kinderen als ‘bastaard’. Baby’s met een vermeend lager IQ of een ‘rugzakje’ werden veelal geplaatst in kansarme milieus, wat wijst op een bevooroordeelde en discriminerende selectieprocedure.
Er was sprake van structurele, systematische en maatschappelijke vernedering, verwaarlozing en het uitwissen van identiteit: door adoptie verloren kinderen hun naam en daarmee hun afkomst en geschiedenis. Het psychisch leed leidde in veel gevallen tot ernstige psychologische schade, preverbaal trauma en zelfs zelfdoding.
Uit onderzoek is gebleken dat het aantal suicides onder afgestane kinderen en afstandsmoeders 4x hoger ligt dan het landelijk gemiddelde. Uit een recente studie in de VS blijkt dat dit cijfer zelfs 40x hoger ligt!
De rol van kerkelijke instellingen was groot: dogma’s, verzuiling en seksuele misstanden door geestelijken speelden een sturende rol in het beleid en de praktijk. Niet-gedoopte baby’s werden in ongewijde grond begraven. De exacte identiteit van de babylijkjes die later werden opgegraven op het terrein van Moederheil, evenals hun huidige rustplaats, blijft onduidelijk.
Geheimhouding werd in veel gevallen afgedwongen. Zowel de biologische moeder als het afgestane kind mochten vaak nooit meer over de gebeurtenis spreken. Deze cultuur van stilzwijgen diende het systeem waarin de kinderroof ten behoeve van adoptie werd gelegitimeerd, wat in strijd is met de universele rechten van de mens.
De belangen die speelden waren omvangrijk. Adopties moesten hoe dan ook doorgang vinden om te kunnen blijven voldoen aan de groeiende vraag. Het afpakken van buitenechtelijke kinderen was dan ook een eenvoudige oplossing om hierin te voorzien.

De adoptiepraktijken in Moederheil en vergelijkbare instellingen vragen om erkenning, transparantie en gerechtigheid voor de getroffen moeders en kinderen.

In de documentaire “Dossier Afgestaan” van de NTR wordt belicht hoe gelukkig de adoptieouders zijn met hun nieuwe aanwinst en hoe liefdevol de verzorgsters omgingen met de kroost, de mededeling van de oud-medewerkster van de Raad voor de Kinderbescherming die aangeeft dat de aanpak van destijds geen schoonheidsprijs verdiende.

Helaas ontbreekt de achtergrond en context bij dit “positieve” beeld. Het ging namelijk ten koste van anderen (moeders en kinderen). Over het trauma dat aan de adoptie vooraf ging wordt niet gesproken. De zwarte wolk die schuilgaat achter de prachtige roze adoptiewolk.
De jonge moeders die buiten op twee hoog in de vensterbank van het moederhuis stonden om zichzelf van het leven te beroven als gevolg van wat hen was aangedaan. En de zelfdodingen van talloze geadopteerden op latere leeftijd. Daar hoor je niemand over.

Het is belangrijk dat de buitenwereld wordt geïnformeerd over wat zich destijds heeft afgespeeld, maar dan wel het complete verhaal. Niet alleen de positieve (minder ernstige) krenten uit de pap. Voor de leek is datgene wat tot dusver is getoond op zich al schokkend. Dat het nog veel ernstiger was dan waar tot dusver aandacht voor is geweest, daar heeft nog niemand bij stilgestaan.

Het is niet voor niets wrang dat een beschadigde moeder als Trudy Scheele opnieuw met haar leed door de rechtbank, overheid en de kerk volledig in de kou wordt gezet. “Dan had ze dat 50 jaar geleden maar moeten aangeven”. Het is overduidelijk dat overheid en kerk geen enkele boodschap hebben aan de verwoesting die zij zelf bewust hebben aangericht bij tienduizenden Nederlanders. Door de psychische en emotionele schade te bagatelliseren en te negeren veegt men simpelweg het eigen politieke, religieuze en maatschappelijke straatje schoon. De slachtoffers staan in de kou…

De burgemeester van de Gemeente Breda die vol trots een door de gemeente geïnitieerde muurschildering als “beter passend” alternatief presenteert voor de slachtoffers van Moederheil, terwijl de beschadigde slachtoffers van Moederheil specifiek vroegen om een eigen monument te mogen plaatsen, is een mooi voorbeeld van hoe weinig respect de overheid heeft voor het leed van de slachtoffers. Er is werkelijk geen enkele bereidheid om naar de slachtoffers te luisteren en hen tegemoet te komen.

Het politieke, religieuze en maatschappelijke belang is schaamteloos!

Is adoptie een redding???

Lucas

#NPO, #NTR, #trauma, #adoptie, #afstand, #mensenrechtenschending

Nadat je bent ingelogd kan je op het bovenstaande artikel reageren.

Marjolein

Door Lucas Verberne

Op 5 juni 2025

In Achtergrond, Berichten, Foto's, Media, Opinie, Persoonlijke ervaringen

Persoonlijke ervaringen

Anoniem verteld door mensen uit Moederheil

Deze foto’s zijn van mij en andere kindjes en mijn moeder Maria B. geboren in 1941. Mijn moeder is door haar moeder toen ze 19 en zwanger was afgegeven bij Moederheil in Breda om haar zwangerschap uit te zitten en haar kind af te staan.

Mijn vader, toen 21 jaar, was wel in de picture maar volgens mijn oma geen geschikte huwelijks- kandidaat omdat hij grafisch ontwerper was en geen arts of advocaat. Mijn vader had verlovingsringen laten maken en kwam telkens aan de deur bij Moederheil naar mijn moeder vragen omdat hij niet wilde dat ik afgestaan zou worden. De familie van mijn oma hadden een bezoekverbod afgedwongen. Mijn ouders wilde graag trouwen maar kregen geen toestemming van haar moeder.
Moederheil wist niet goed wat ze er mee aan moesten. Mijn moeder moest tot de bevalling en erna werken als verpleegster. Ik ben geboren op 11 april 1961, mijn naam is Marjolein. Ik denk dat ik ongeveer 3 jaar was toen mijn opa eindelijk toestemming gaf om te trouwen en toen pas mochten we uit Moederheil.

Mijn moeder heeft er veel trauma’s aan overgehouden, door alle ellende die zij en andere moeders meemaakten. Ze moesten hun kinderen direct na de geboorte afstaan en mochten ze niet eens zien of vasthouden. Mijn moeder heeft ooit stiekem ‘s nachts een baby naar een verdrietige moeder gebracht. Als dank kreeg ze van haar een kandelaar. Die kandelaar heb ik nu, omdat mijn moeder recent is overleden.
Mij horen huilen op de zaal en er niet heen mogen vond ze verschrikkelijk. We lagen er praktisch de hele dag alleen buiten de voeding krijgen neem ik aan. Mijn moeder had een hekel aan de nonnen op eentje na en vooral de directrice was een vreselijk kreng. Uiteindelijk heeft de vader van mijn moeder toestemming gegeven om te trouwen. En konden wij uit Moederheil naar een flatje dat de moeder van mijn vader voor ons regelde in Amsterdam.
Ik had een achterstand in mijn ontwikkeling opgelopen bleek. Moeite met rekenen en nog meer dingen. Ik mag uiteindelijk nog blij zijn dat ik bij mijn eigen ouders terecht ben gekomen.

Ik hoop echt dat iemand iets aan de foto’s heeft en wens iedereen het allerbeste.

Marjolein

Kille cijfers

Door Lucas Verberne

Op 4 juni 2025

In 2022, Achtergrond, Archief, Berichten, Onderzoek, Opinie

Alleen voor leden

Om deze pagina te kunnen zien moet je eerst zijn ingelogd. Deze pagina is uitsluitend toegankelijk voor leden. Om verder te gaan moet je je geregistreerd hebben voor deze website.

Nieuwe aanmelding?

Registreer je eenmalig op de pagina Registratie.

Al geregistreerd?

Als je je al eens eerder geregistreerd hebt log dan in via de pagina Inloggen.
Het is NIET MOGELIJK om in te loggen met Facebook- of inloggegevens van andere websites.
Let op! Als je driemaal foutief inlogt dan wordt je aanmelding tijdelijk geblokkeerd. Je kunt het dan een dag later opnieuw proberen.

Verschil tussen Registreren en Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Stel je wachtwoord opnieuw in.

Vragen?

Neem contact met me op.

Acceptatie voorwaarden

Door je te registreren, in te loggen op deze website of deze website te bezoeken accepteer je de voorwaarden gesteld in het protocol.