Beste mensen,
Wat een turbulent jaar was 2025. Zoveel zorgelijke ontwikkelingen in de wereld. De verschrikkingen in Gaza, Sudan en andere hotspots. Onverzadigbare hebzucht naar geld en macht, racisme en ego’s die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en de gewone mens in de straat die er het slachtoffer van is. De een omdat ie tegen zijn wil een wapen in zijn handen gedrukt krijgt en de ander omdat ie geen kant uit kan en gebruikt wordt als pion. Het is opnieuw een ongelijke strijd. Zoveel onnodige slachtoffers. Zoveel leed.
Er wij staan er nog steeds tussenin, met ons verlangen om gehoord te worden en gerechtigheid te krijgen voor wat ons lang geleden is aangedaan. Daar staan we dan, met ons vlaggetje te zwaaien naar de overheid en de kerk en feitelijk zien geen van beiden ons staan. Want het is een heel stuk makkelijker om simpelweg de andere kant uit te kijken en gewoon te doen of het niet bestaat. De overheid die de indruk geeft te willen luisteren naar onze roep om erkenning, maar niet bereid is om oprechte erkenning te geven en de slachtoffers schadeloos te stellen of op zijn minst te compenseren. Want van oprechte erkenning is pas sprake als je bereid bent om de gevolgen te dragen van je acties.
Ik heb eerder het voorbeeld genoemd van een overheid die bereid is om toe te geven dat zij door rood is gereden, maar pertinent niet bereid is om de boete van haar overtreding te betalen. En tegelijkertijd is het de overheid die dergelijk gedrag wèl van haar burgers verwacht. Rij je letterlijk door rood, dan betaal je ook daadwerkelijk de bekeuring.
Maar in ons kikkerlandje werkt dat toch even anders. Voor de overheid gelden toch andere regels en met name dat de overheid zich het recht toe-eigent om zelf te kunnen bepalen welke spelregels voor de overheid gelden. Dat Kamerleden de overheid oproepen om de slachtoffers van gedwongen afstand tegemoet te komen wil nog niet zeggen dat de overheid voornemens is om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.
Waarom niet? Omdat dat geld kost en daar houdt de overheid van ons kruidenierslandje helemaal niet van. Men meet liever met twee maten: een voor het volk en een ander voor de overheid zelf, wanneer het zo uitkomt. Eigen regels, toegepast al naar gelang de autoritaire behoefte.
Waar ik moeite mee heb is de hypocrisie. Als men toch niet van plan is om de portemonnee te trekken, waarom zeggen ze dan niet gewoon:
"Triest verhaal allemaal, wat sneu voor jullie allen en vooral wat jammer dat jullie elkaar zo lang geleden zijn kwijtgeraakt, mede dankzij ons en de heren en dames geestelijken. We vinden het heel erg, echt hoor. Maar ja, het is ook al zolang geleden he. Jullie zijn toch zo goed terechtgekomen, sommigen wat minder, maar over 30-40 jaar heeft toch niemand het er meer over. Dus waar maken jullie je nou toch eigenlijk zo druk om? Een aai over je bol en een dikke knuffel en alles is weer oké, toch?"
Ik verwacht dat dit zo ongeveer het antwoord is dat wij gaan krijgen van de overheid, alle respectabele initiatieven van belangengroepen ten spijt. De kerk doet alsof haar neus bloedt en ook dat zie ik niet snel veranderen. Schaamteloos is het. Zo zit helaas de wereld in elkaar. Het eigenbelang prevaleert. Desnoods door de andere kant uit te kijken en over de ruggen van de betrokkenen.
Beste mensen, ik hoop dat ik met Moederheil.nl mijn kleine steentje weer heb bijgedragen voor dit jaar en wens jullie alvast hele fijne feestdagen en een gezond en vredig 2026 toe. Donaties zijn nog steeds erg welkom en maken het gemakkelijker om de kosten voor de website en initiatieven te dragen. Dus schroom vooral niet en doneer. Heb ❤️ voor Moederheil.nl.
Lucas Verberne
