In de voorlichting over ongewenste zwangerschap ligt de focus op dit feit zelf. De voorlichting die hierover gegeven wordt informeert over de opties die er zijn: abortus of afstaan van het kindje. Beide keuzes zijn ingewikkeld en niet gemakkelijk te nemen. Een onderbelicht aspect hierbij zijn de consequenties voor het ongeboren kind zelf.

Ik mis hierbij de aandacht voor de gevolgen voor het kind tijdens de jeugd en pubertijd en de consequenties op latere leeftijd. Dit is de zo belangrijke periode dat een kind zich wil identificeren met zijn ouders en zoekende is naar zijn eigen ik. Er zijn talloze voorbeelden van kinderen die zich niet kunnen identificeren omdat hen nooit verteld is dat hun ouders niet de werkelijke ouders zijn, maar zij voelen dat hun huidige (adoptie)ouders niet hun werkelijke ouders zijn. Hetzelfde geldt voor kinderen die het wèl te horen hebben gekregen.
De ontdekking over hoe de vork werkelijk in de steel zit komt als een grote schok en is maar al te vaak traumatisch voor het kind. Des te meer als zij niet over de biologische ouders zijn geïnformeerd en erger nog, hen het hebben van contact wordt onthouden.

Het algemene beeld

Het algemene beeld dat adoptie een “zegen” of “redding” is, is een groot misverstand. Voor de moeder is het acute “probleem” dan wel opgelost, afgezien van de psychische impact. Over het algemeen gaat het goed, maar er zijn ook talloze voorbeelden waarbij het helemaal uit de hand loopt, en dan heb ik het nog niet eens over geweld of misbruik binnen het adoptiegezin.

Adoptie is helemaal geen rozengeur en maneschijn. Het is niet per definitie beter voor het kind. Integendeel.

Het is niet voor niets dat het aantal gevallen van suïcides onder geadopteerden een factor 4 hoger ligt dan onder niet-geadopteerden. Ook de behoefte aan psychische hulp onder afstandskinderen en geadopteerden is significant hoger. Het is derhalve belangrijk om te vermelden dat de afstand ook voor een kind een levensbepalende (traumatische) impact heeft.
De biologische ouders moeten beseffen dat ze hun afgestane kind in de toekomst niet uitsluiten van het hebben van contact. En de pleeg-/ adoptieouders moeten de wens van het kind voor contact niet tegenwerken. Hoe moeilijk dit ook kan zijn.

Van dit alles moeten de aanstaande afstandsouders op de hoogte gebracht worden, hoe moeilijk en pijnlijk ook. Maar het draait hier namelijk niet alleen om het belang van afstands- of adoptieouders. Het gaat vooral ook om het belang van het kind, want in het geval van een ongewenste zwangerschap worden beslissingen genomen die grote gevolgen zullen hebben in het leven van het kind.

Een kind afstaan is een wanhoopsdaad voor de ouders, maar een kind kan daardoor de wanhoop nabij zijn.

Image by freepik

❖

Het wordt erg op prijs gesteld als je dit bericht wilt waarderen met één tot vijf sterren. Dat kan onderaan elke pagina.

Om te reageren op de inhoud moet je eerst even inloggen.