Tot wees gemaakt

Openbaring

Sinds ik begonnen ben met Moederheil.nl, is mij veel duidelijk geworden m.b.t. afstand en adoptie en kan ik dingen in het juiste perspectief plaatsen. Het wordt pas echt begrijpelijk waarom mij, en vele anderen, onrecht en leed is aangedaan wanneer je dit in de juiste tijdsgeest en context plaatst. De rol van de kerk was hierbij alles bepalend.

50 tot 100 jaar geleden ging bijna iedereen naar de kerk en de kerk had een immense macht. Haar wil was wet. De kerkelijke doctrines, afkomstig van het Vaticaan in Rome, werden strikt nageleefd. De kerk bepaalde de sociaal-maatschappelijke norm: alles draaide om het huwelijk en het krijgen van kinderen. De trouwe kerkgangers, waaronder politici en ambtenaren, namen deze normen klakkeloos over in de wetgeving.

Ongehuwde zwangere vrouwen pasten niet in het kerkelijke ideaalbeeld van een getrouwd gezin en voldeden daardoor niet aan de religieuze normen van de kerk. Als gevolg daarvan werden ze buitengesloten en verstoten door de samenleving. De schijn van naastenliefde door de kerk ging vaak niet verder dan dat. Vaak werden deze zwangere vrouwen zelfs door hun gelovige families letterlijk de deur gewezen.

Hun buitenechtelijke kinderen werden adopteerbaar nadat ze waren ontdaan van hun “besmette” wortels en vooral hun afkomst en identiteit. Nadat het kindje juridisch was geadopteerd kreeg het officieel een andere naam en daarmee was het uitwissen van de eigen identiteit van het kind voltooid. Er werd een nieuw sympathiek beeld bij geplaatst: “de moeder kon niet voor haar kindje zorgen”, in plaats van mocht niet voor haar kindje zorgen. Vervolgens werden ze via een bevooroordeeld selectieproces in een “passend” gezin geplaatst: een gezin dat voldeed aan de normen van de kerk en paste bij het milieu van het kind. Kinderen met een “rugzakje” werden in “mindere” milieus geplaatst.
Op deze manier werden deze door de kerk tot “wees” gemaakten getransformeerd tot identiteitloze, onthechte adopteerbare kinderen en kon er in de groeiende vraag naar adoptiekinderen worden voorzien. Onthecht, omdat het beleid was dat de baby’s zich niet zouden hechten aan hun verzorgers, met trauma’s tot gevolg. En de biologische ouders? Die waren niet eens het vermelden waard. Ze verdwenen uit beeld, werden vergeten en moesten vooral zwijgen over de wreedheid die ze was aangedaan.

Volgens de visie van de kerk was dit de enige manier om de “kuisheid” van de samenleving te waarborgen. Uiteraard was deze onzin wreed, maar zelfs vandaag de dag werkt dit nog steeds zo in conservatieve religieuze kringen, zoals bijvoorbeeld bij de Jehova’s Getuigen, de Gereformeerde gemeenschap en andere streng gelovige groeperingen. Als je niet aan de religieuze normen voldeed, kon je simpelweg vertrekken. Letterlijk.

De parochianen absorbeerden alles wat hen door de kerk werd wijs gemaakt. Ze lieten zich gewillig indoctrineren als makke schapen, zonder zelf kritisch na te denken, en scheidden moeder en kind zonder stil te staan bij de gevolgen, tienduizenden getraumatiseerde mensen in Nederland achterlatend. De overheid speelde een cruciale rol bij het uitvoeren van deze wreedheden. Met de afnemende macht van de kerk nam de overheid het stokje over en zorgde voor de implementatie van de inmiddels maatschappelijk geaccepteerde normen en waarden van de kerk.

Als primaire initiator van deze doctrines is de kerk verantwoordelijk voor deze visie over wat “juist” is. “Juist”, omdat de kerk de maatschappij vormgaf naar haar eigen maatstaven. De kerk stelde de norm en de samenleving voegde zich daarnaar. Duizenden baby’s in Nederland werden ontdaan van hun familie en identiteit, en zo werden ze “verweesd” door de kerk. Daarom draagt de kerk de voornaamste verantwoordelijkheid voor het leed dat deze mensen is aangedaan, met de overheid volgend op korte afstand.

Dr. Meuleman, 1929
Dr. Meuleman, 1929

Schril contrast

Wat mijn pet te boven gaat is dat de kerk en de gemiddelde kerkganger er blijkbaar geen moeite mee heeft om mensen buiten de maatschappij te plaatsen en tegelijkertijd over barmhartigheid, vergeving en naastenliefde te spreken. En dat men vervolgens braaf naar deze hypocriete tegenstrijdigheden luistert in de kerk en ze ook nog voor waar aanneemt, zonder er zelf eens kritisch over na te denken.

Ik begrijp dan ook werkelijk niet dat men dit, als makke schapen, klakkeloos aanneemt zonder zelf ook maar de onrechtvaardigheid en onmenselijkheid van deze kerkelijke doctrines ter sprake te stellen, want God is toch liefde?
Kan iemand mij uitleggen wat hier liefdevol aan is? Wat is er liefdevol aan het gedwongen scheiden van moeder en kind; het uit elkaar rukken van complete families? Wat is er liefdevol aan het opzadelen van moeder en kind met een levenslang trauma? Het is geen verrassing dat dit alles geheim moest blijven. Simpelweg omdat men allang wist dat dit onmenselijk en niet in de haak was.

In mijn optiek valt dit niet met elkaar te rijmen. Is mensen uitsluiten niet de grondslag/oorzaak van discriminatie? Het gaat misschien te ver om de kerk als bron van discriminatie aan te wijzen, maar het stigmatiseren en uitsluiten van anderen veroorzaakt dit wel. En de kerk draagt dit al eeuwen uit.

Het is dit onrecht waartegen ik strijd. De instituten verantwoordelijk houden die verantwoordelijk zijn voor wat ons is aangedaan. De kerk weet zich al eeuwenlang aan haar verantwoordelijkheid te onttrekken voor het intense leed dat zij wereldwijd veroorzaakt. Ik vind het verbijsterend dat men dit tolereert.

Met dank aan Patricia Wilhelm voor de foto’s betr. Dr Meuleman

5 2 stemmen
Artikel waardering
Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties