Van de PR-afdeling van Fiom ontving ik een uitnodiging voor deelname aan een tevredenheidsonderzoek. Ik wil jullie mijn belangrijkste antwoorden niet onthouden.
Met mijn persoonlijke zoektocht ben ik uitstekend geholpen door Janice. Daar ben ik heel tevreden over.
Maar ik heb sterke bedenkingen over het belang waar Fiom voor staat. Uit ervaring kan ik zeggen dat het belang van het kind bij Fiom niet voorop staat. Als je bijvoorbeeld kijkt naar donatie en adoptie dan valt mij op dat het belang van de wensouders voorop staat. Dat blijkt ook uit de informatie op de website.
– Ik mis aandacht voor de (ernstige) gevolgen voor de afstandskinderen, vaak al zichtbaar tijdens de puberteit.
– Ik mis aandacht en advies voor adoptieouders mbt de (psychische) trauma’s waar de kinderen mee geconfronteerd gaan worden. Gaan de adoptie/pleegouders de kinderen eerlijk vertellen waar ze vandaan komen of houden ze de schijn hoog met alle leugens en gevolgen van dien op latere leeftijd voor het kind? Worden de wensouders geïnformeerd over de identiteitscrisis waar de kinderen vroeg of laat mee te maken krijgen?
– Ik mis informatie over de negatieve kanten van donatie en adoptie voor het kind, zoals de frustratie van de wensouders over het feit dat ze zelf geen kinderen hebben kunnen krijgen en dat het kind feitelijk als een soort van surrogaat “eigen” kind moet gaan functioneren en van het kind verwacht wordt om die leemte in het verwachtingspatroon van de wensouder te gaan opvullen, met alle gevolgen van dien voor het kind, zoals misbruik, zelfmutulatie en zelfdoding?
Een ander punt is dat Fiom onvoldoende bereid blijkt om gemaakte fouten in het verleden te erkennen en te herstellen. De betrokkenen worstelen 60 jaar later nog met de traumatische gevolgen ervan en staan anno nu nog steeds in de kou. Dit is bitter en voor velen onverteerbaar.
Mbt prijs/kwaliteitsverhouding ben ik van mening dat de hulp bij het zoeken naar familie van afstandskinderen kosteloos zou moeten zijn. Deze kinderen zijn ongevraagd weggenomen van hun ouders, hebben ongevraagd een andere identiteit opgedrongen gekregen, worden ongevraagd bij vreemden geplaatst en dan moeten ze ook nog gaan betalen voor hulp bij zoektocht naar hùn natuurlijke familie, wat anders nooit het geval zou zijn geweest, als ze bij hun eigen ouders waren opgegroeid. Dus ze worden gedwongen om kosten te maken voor iets waar ze nooit om hebben gevraagd. Daarbij ontvangt Fiom jaarlijks voldoende subsidie waardoor een bijdrage van de hulpvragers overbodig en deze dienstverlening volledig gratis zou moeten zijn.
In meerdere gevallen heb ik Fiom aangeraden aan anderen. Dat heeft er vooral mee te maken dat er voor de cliënten geen enkel alternatief is dan Fiom. Fiom is medeverantwoordelijk voor het leed dat velen van ons is overkomen. Het is dan bitter dat je als “client” alleen terecht kan voor hulp bij de organisatie die mede verantwoording draagt voor het leed dat jou is aangedaan en je daar ook nog voor moet betalen.