Overheid
De overheid is momenteel druk bezig om zich een beeld te vormen van onze verwachtingen m.b.t. excuses. Ik vind het op zich al bizar dat wij de overheid moeten gaan vertellen wat voor ons acceptabele excuses zijn. Blijkbaar mankeert het de overheid aan zelfreflectie en inzicht in het leed dat zij mede heeft aangericht. Want laten we wel zijn, de overheid stond hier niet alleen in. Ook de kerk had hier een significante rol in. En met de overheid bedoel ik tevens alle maatschappelijke instituties die ons leed hebben aangedaan, zoals de Kinderbescherming en de FIOM en alle daaraan gelieerde organisaties.
Tijdens de door de overheid georganiseerde zogenaamde “Erkenningstafels” heeft de overheid al een inventarisatie gemaakt van onze wensen/eisen.
Welke verwachtingen heb je? Waaruit bestaan excuses? Wat verwachten we van de overheid en de kerk?
Voor mij bestaan excuses uit:
- Erkennen en benoemen dat adoptie geen redding is
- Introspectie: Erkennen dat het eigen handelen onherstelbare schade heeft aangericht
- Besef dat de schade nooit meer ongedaan gemaakt kan worden
- Verantwoording nemen voor de eigen rol
- Aanvaarding van consequenties en aansprakelijkheid
- Ruimhartige individuele schadevergoeding voor het aangerichte leed
- Kosteloze naamswijziging, juridische en psychische hulp indien gewenst
- Ongecensureerd vrijgeven van de dossiers via DigiD
- Nationaal Monument voor Gedwongen Afstand
Zonder realisatie van al deze punten zijn excuses voor mij niets anders dan holle woorden.
Als je niet bereid bent om de bekeuring te betalen, nadat je door rood bent gereden, dan zijn je excuses niets zeggend.
Toelichting
Erkennen en benoemen dat adoptie geen redding is
Het narratief dat adoptie een redding is klopt niet met de werkelijkheid. Teveel mensen zijn getraumatiseerd als gevolg van hun afstand. De moeders zijn getraumatiseerd doordat hen hun kind is afgenomen.
Introspectie: Erkennen dat het eigen handelen onherstelbare schade heeft aangericht
Het gaat hier om de bewustwording bij de overheid van het feit dat het eigen handelen levenslange trauma’s heeft veroorzaakt.
Besef dat de schade nooit meer ongedaan gemaakt kan worden
De slachtoffers krijgen hun afgenomen jeugd bij de eigen familie nooit meer terug. De band met de biologische familie is onherstelbaar en permanent beschadigd.
Verantwoording nemen voor de eigen rol
Het is belangrijk dat men verantwoording neemt voor de eigen fouten, ook al werd het destijds niet als fout gezien. Het voorbeeld van door rood licht rijden spreekt voor zich. De overheid moet toegeven dat ze fout zat.
Aanvaarding van consequenties en aansprakelijkheid
Als je een fout hebt gemaakt en je hebt echt spijt, dan ben je bereid om daar de gevolgen van te dragen. Accepteren van de consequenties en aansprakelijkheid. De bereidheid om de bekeuring te betalen getuigt van oprechte spijt.
Ruimhartige individuele schadevergoeding voor het aangerichte leed
Betaling van de bekeuring. Ik denk hierbij aan een constructie zoals de Schaderegeling Geweld in de Jeugdzorg. Hierbij moet de bereidheid getoond worden om over de hoogte van de vergoeding te praten in het besef dat deze mensen door de overheid onherstelbaar leed is aangedaan en zij hierdoor ernstig zijn getraumatiseerd.
Kosteloze naamswijziging, juridische en psychische hulp indien gewenst
Dit spreekt voor zich lijkt mij.
Ongecensureerd vrijgeven van de dossiers via DigiD
Via DigiD kan men in alle privacy en rust thuis de inhoud van de dossiers raadplegen en zijn de zeer vernederende praktijken bij het Nationaal Archief, zoals het onder toezicht moeten raadplegen van de eigen dossiers, overbodig.
Nationaal Monument voor Gedwongen Afstand
Er moet een Nationaal Monument voor Gedwongen Afstand komen, ergens in Nederland, zodat de slachtoffers een plek hebben waar zij hun verdriet en leed kunnen verwerken.
Kerk
De kerk laat al jaren niets van zich horen en voelt zich blijkbaar geheel niet verantwoordelijk voor het leed dat zij heeft aangericht. Terwijl het vooral ook de kerk is die zichzelf een spiegel zou moeten voorhouden. 😡
